အဲဒီရာမဟာ မေအးရဲ့ ရာမ၊ သီတာေဒ၀ီနဲ႔ ျပိဳင္လုရမယ္ဆိုရင္ေတာင္ မေအးဟာ ရာမကို ရဖို ့ ေလးျပိဳင္ပြဲကို၀င္ဦးမွာ။ ေလးညွဳိ ့ကို သူညွဳိ ့မ်က္လံုးေတြနဲ႔ ဖမ္းစားညွဳိ ့ငင္ ျပီး သိပ္လွတဲ့သူ ့နွဳတ္ခမ္းေကြးေလးန ဲ့ျပံဳးရင္းသူ႔ရဲ့ နက္ေမွာင္တဲ့ဆံပင္ေတြ နဲ႔ ရာမရဲ့ဗိုက္ပူၾကီး အေ၀းမခံဖုိ႔ ပစ္မွတ္ကို ခ်ိန္ရြယ္ရင္း ပစ္ဦးမွာ၊ မေအးက အဲသလိုမေအးပါ။
ရာမဟာ ရထားေပၚကို ေအာင္ေျမနင္းတဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ၾကီးတစ္ေယာက္လို ရင္ေကာ့ျပီးတက္သြားပါျပီ။
စပိန္ႏြားရိုင္း ကဆုန္စိုင္းသလို အရွိန္အဟုန္နဲ႔ရထားဟာ စစ္က်န္ သံလမ္းနွစ္ေခ်ာင္းေပၚမွာ ဒုန္းစိုင္းခဲ့ျပီ။ ရာမလဲ တတြဲ ျပီးတတြဲ လက္ထဲက ၾကက္သားကင္ ျခင္းကေလးကို ကိုင္ရင္း " ေဘာ္ဒါေတြ ၊ ၀မ္းေက"
"ေဘာ္ဒါေတြ ၊ ၀မ္းေကနဲ႔" ညာဘက္လက္က ဒုတ္ထိုးထားတဲ့ၾကက္သားကင္ကေလးကို ေျမွာက္ရင္း တေခ်ာင္းတက်ပ္ ၾကက္ကင္ ကို အသက္ငင္လွ်ာထြက္မတတ္ ေရာင္းေနရွာပါျပီ ။
ရထားဟာရာမကိုသိပ္သိတာေပါ့၊ ရာမရဲ့ ေျခသံေတြကို ရထားက အလြတ္က်က္စရာမလိုပဲ အျမဲမွတ္မိေနတတ္တဲ့ ရထား ၊ ခပ္ရွားရွား ရထား ၊ ခပ္အိုအို ရထား ၊ ရြက္ၾကမ္းေရက်ိဳ ရထား၊ ဒီရထားဟာ ရာမရဲ့ပရိေယသနအတြက္သူ ့ခမ်ာအိုၾကီးအိုမ ျဖစ္ေနတာေတာင္ဒီလမ္းေၾကာၾကီးမွာ
မျငီးမျငဴ ေျပးေနတဲ့ရထား ။ အဲဒီရထားဟာ ရာမရဲ့ ေက်းဇူးရွင္၊ ရာမရဲ့ အလုပ္ခြင္ ၊ ရာမ ဘာမွ ဆင္ေျခတက္အျပစ္တင္စရာမရွိတဲ့ရထား။ ဒီရထားအေၾကာင္းကို ရာမေကာင္းေကာင္းသိပံုက ၊
ဒီလမ္းေၾကာအေၾကာင္းရာမ ေကာင္းေကာင္းသိပံုကပုဂံရာဇ၀င္ကိုတုတ္ထမ္းေျပာမယ့္သူေတြနွံ႔စပ္တယ္ဆိုတာ အေပ်ာ့ ၊ အလကား ၊ ဘာရုပ္မွမေပါက္၊ ခ်ာတိတ္၊ အဲသလို ရထားနဲ႔ရာမဟာ အျမႊာေတြလို ။
ဒီေန႔ရာမ ရဲ့ ၾကက္သားကင္ဟာ ထင္သေလာက္ အေရာင္းမသြက္၊ " ေဘာ္ဒါေတြ ၀မ္းေက " ဆိုတဲ့ရာမရဲ့အသံလဲ အရင္ေလာက္အားမတက္၊ အဲသလို အခါမ်ားဆို ရာမ မ်က္လံုးမွာ မ်က္ရည္ေတြ ၀ဲ တတ္၊စိတ္မွာမၾကံတတ္မစည္တတ္နဲ႔၊မကုန္တဲ့ၾကက္သားကင္ ျခင္းကေလးကို ဆြဲျပီးရထားေပၚကဆင္း၊ ေခါင္းငိုက္စိုက္နဲ႔ ေထြးညိဳကို ေဘးေပါက္က၀င္၊ ေတာအရက္ကေလးတခြက္ေလာက္ အေၾကြးေသာက္ျပီး ညွဳိးညွဳိးငယ္ငယ္အိမ္ျပန္ရတတ္။ ဒါေပမယ့္ ရာမဟာ ဘယ္အခါမွ သူ႔ရဲ့ မေအးကို သက္ျပင္းနဲ႔ မနမ္းခဲ့ဘူး။ သူ႔ရဲ့ နွလံုးထဲက တင္းၾကပ္ၾကပ္စူးျပီးေအာင့္ေနတတ္တာေတာင္ သူဟာ မေအးမ်က္လံုးေလးေတြကို ျမတ္ျမတ္နိုးနိုးစိုက္ၾကည့္ပံုကနိဗၺာန္ရဲ့
၀င္ေပါက္ေရွ႔ကိုရုတ္တရက္ေရာက္သြားတဲ့သူတေယာက္လို ။
ရာမဟာ ၾကက္သားကင္ ျခင္းကေလးထဲက အက်န္ၾကက္သားကင္ေတြကို ေတြေတြ ေငးေငးငံု႔ၾကည့္တယ္၊ ငံု႔ၾကည့္ရွာပံုက ငရဲတြင္းအ၀ကတြန္းခ်မခံရခင္ ငရဲသားေတြကို ေၾကာက္စိတ္အျပည့္ နဲ႔ ၾကည့္ရွာသလို အၾကည့္နဲ႔။
အဲဒီအခ်ိန္မွာ ငံုးဥျပဳတ္သည္ကေလးဟာ ေရွ ့တြဲကေန ရာမ ရွိေနတဲ့တြဲဆီ သူ ့ငံုးဥျပဳတ္ထည့္တဲ့ျခင္းကေလးကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ကိုင္ရင္း အေျပးတ၀က္ ေရာက္လာတယ္။ " မီးရထားပုလိပ္နဲ႔ လက္မွတ္စစ္ေတြ " လို ့ရာမကို လဲ လွမ္းေအာ္ေျပာတယ္။
ငံုးဥျပဳတ္သည္ေလးေနာက္က မွီလာတဲ့ မီးရထားပုလိပ္ဟာ ငံုးဥျပဳတ္သည္ေလးရဲ့ လည္ကုတ္ကို ဖမ္းဆြဲတာ ရာမ ျမင္လိုက္ခ်ိန္မွာ ရာမရင္ထဲ ပထမဆံုး ရဟတ္စီးဖူးတုန္းက ျဖစ္သလို ေအးကနဲ ၊ ဟာကနဲ
ျဖစ္သြားရွာတယ္။ ရာမ အဖမ္းခံလို႔မျဖစ္ဘူးဆိုတာ ဘ၀တူ ေစ်းသည္ေတြအားလံုးသိသလို ရာမသိတယ္။ အရင္းေလးျပဳတ္မယ္။ ဒဏ္ရိုက္ခံရမယ္။ အခ်ဳပ္က်မယ္။ ရာမဘယ္လိုမွ ရင္မဆိုင္ရဲတဲ့ ဆံုးရွံဳးမွဳ ။ ရာမရဲ့ မေအး နဲ႔ သားေလးသံုးေယာက္အတြက္ ရာမ တေယာက္ ေနာက္လွည့္ျပီး သူ ့ၾကက္သားကင္ျခင္းကေလးနဲ႔ တဖက္တြဲကို ကူးအေျပး ရာမရင္ထဲမွာ ပူေလာင္စူးေအာင့္ေနတယ္။ ရာမ ရင္ထဲမွာ တန္ခိုးရွင္ တပါးပါး ၊ ဘယ္ဘာသာတရားက တန္ခိုးရွင္ျဖစ္ျဖစ္ ဒါမွမဟုတ္ ဘာ ဘာသာမွမရွိတဲ့ တန္ခိုးရွင္တပါးပါးကျဖစ္ျဖစ္ ခုခ်ိန္မွာ ရာမကို ကိုယ္ေပ်ာက္သြားေအာင္ ခ်က္ျခင္းမန္းမွဳတ္ျပီး ၀ွက္ေပးေစခ်င္တဲ့ ဆႏၵေတြ နဲ႔ ေတာင့္တမွဳေတြန ဲ့ ၊ ရထားဟာ ေလကိုထိုးခြဲျပီး ေရကုန္ေရခမ္း ေျပးေနရေပမယ့္ ရာမရဲ့ ေသာကကို စာနာရွာတယ္။ ဒါေပမယ့္ရထားဟာတန္ခိုးရွင္မွမဟုတ္တာ။
ရာမဟာ တတြဲကတတြဲကူးသြားရင္း ေရွ ့တြဲ ကိုမကူးခင္ ေရွ ့တြဲက သူ ့ဆီ တူရွဴ ေလွ်ာက္လာေနတဲ့လက္မွတ္စစ္ တေယာက္နဲ ့ မီးရထားပုလိပ္ ကိုျမင္ခ်ိန္မွာ ေရွ ့ေနာက္ညွပ္ခံလိုက္ရျပီ ဆိုတဲ့အသိနဲ႔ ရာမဟာမီးရထားေခါင္မိုးေပၚကိုသူ ့ခႏၶာ ကိုယ္ၾကီးနဲ႔တက္ဖို႔ၾကိဳးစားပံုက အာဖရိကန္ ကႏၱာရထဲက ေခြးအေတြ ၀ိုင္းအဆြဲခံရတဲ့ ကြ်ဲ တေကာင္ရုန္းသလို ။
ကမၻာေျမရဲ့ဆြဲအားဟာ ဒီညေနမွာ ရာမကိုမ်က္နွာသာမေပးခဲ့ဘူး။ ရထားဟာ သားခ်င္းတေယာက္ကိုကိုယ္တိုင္သုတ္သင္လိုက္ရတဲ့ အာဏာသားတေယာက္ရဲ့ ၀မ္းနည္းမွဳမ်ိဳးေတြနဲ႔ ၀ိုက္၀ိုက္ေကြးေကြး လမ္းေကြ ့ကေလးကေန ရာမကိုေတာင္လည္ျပန္မၾကည့္နိုင္ခဲ့ရွာဘူး။ လယ္ၾကြက္ကေလးတေကာင္ဟာ ရထားလမ္းနဲ႔မလွမ္းမကမ္းမွာလြင့္က်ေနတဲ့ ၾကက္သားကင္ျခင္းကေလးဆီကို အေျပးေရာက္လာခ်ိန္မွာ
ေနာက္ဆံုးထြက္သက္နဲ႔ ၊မ်က္ရည္ေတြရႊဲ ေသြးေတြ ရႊဲေနတဲ့ ရာမဟာ မေအးရယ္...........လုိ႔ ျမည္ေၾကြးတမ္းတရင္း ျငိမ္သက္သြားရွာတယ္။
ဒီညေနကစျပီး ေထြးညိဳ ဆိုတဲ့ေတာအရက္ဆိုင္ကေလးရဲ့ ေဘးေပါက္က ဗိုက္ပူပူကုလားၾကီးတစ္ေယာက္ ၀င္လာနိုင္ေတာ့မွာမဟုတ္ေတာ့ဘူး။ အင္မတန္ခမ္းနားတဲ့ေမတၱာတရားကိုၾကိတ္အားက်မိတဲ့ေခြးပိန္မေလးနဲ႔
မေအးလည္း မေအးရယ္...ခ်စ္လို ့ပါကြယ္ ဆိုတဲ့ သီခ်င္းသံေလးကို ၾကားရေတာ့မွာမဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ေဘာ္ဒါေတြ ၀မ္းေကဆိုတဲ့ သူ႔ရဲ့ ၾကက္သားကင္ေရာင္းတဲ့အသံကိုလဲ
ေဟာဒီလမ္းေၾကာေပၚကခရီးသည္ေတြၾကားရေတာ့မွာမဟုတ္ေတာ့သလို။
ဒါေပမယ့္ သီတာေဒ၀ီမဟုတ္တဲ့ မေအးခမ်ာ တန္းလ်ားစုတ္ကေလးရဲ့ ျပတင္းေပါက္ေဘးက မီးတိုင္ခြက္ကေလးန ဲ့ အငယ္ဆံုးကေလးကို နို ့တိုက္ရင္းရာမအျပန္ကိုေစာင့္ျမဲ ေစာင့္ေနဦးမွာ............။
ျငိမ္းေဇဦး
ငံုးဥျပဳတ္သည္ေလးေနာက္က မွီလာတဲ့ မီးရထားပုလိပ္ဟာ ငံုးဥျပဳတ္သည္ေလးရဲ့ လည္ကုတ္ကို ဖမ္းဆြဲတာ ရာမ ျမင္လိုက္ခ်ိန္မွာ ရာမရင္ထဲ ပထမဆံုး ရဟတ္စီးဖူးတုန္းက ျဖစ္သလို ေအးကနဲ ၊ ဟာကနဲ
ျဖစ္သြားရွာတယ္။ ရာမ အဖမ္းခံလို႔မျဖစ္ဘူးဆိုတာ ဘ၀တူ ေစ်းသည္ေတြအားလံုးသိသလို ရာမသိတယ္။ အရင္းေလးျပဳတ္မယ္။ ဒဏ္ရိုက္ခံရမယ္။ အခ်ဳပ္က်မယ္။ ရာမဘယ္လိုမွ ရင္မဆိုင္ရဲတဲ့ ဆံုးရွံဳးမွဳ ။ ရာမရဲ့ မေအး နဲ႔ သားေလးသံုးေယာက္အတြက္ ရာမ တေယာက္ ေနာက္လွည့္ျပီး သူ ့ၾကက္သားကင္ျခင္းကေလးနဲ႔ တဖက္တြဲကို ကူးအေျပး ရာမရင္ထဲမွာ ပူေလာင္စူးေအာင့္ေနတယ္။ ရာမ ရင္ထဲမွာ တန္ခိုးရွင္ တပါးပါး ၊ ဘယ္ဘာသာတရားက တန္ခိုးရွင္ျဖစ္ျဖစ္ ဒါမွမဟုတ္ ဘာ ဘာသာမွမရွိတဲ့ တန္ခိုးရွင္တပါးပါးကျဖစ္ျဖစ္ ခုခ်ိန္မွာ ရာမကို ကိုယ္ေပ်ာက္သြားေအာင္ ခ်က္ျခင္းမန္းမွဳတ္ျပီး ၀ွက္ေပးေစခ်င္တဲ့ ဆႏၵေတြ နဲ႔ ေတာင့္တမွဳေတြန ဲ့ ၊ ရထားဟာ ေလကိုထိုးခြဲျပီး ေရကုန္ေရခမ္း ေျပးေနရေပမယ့္ ရာမရဲ့ ေသာကကို စာနာရွာတယ္။ ဒါေပမယ့္ရထားဟာတန္ခိုးရွင္မွမဟုတ္တာ။
ရာမဟာ တတြဲကတတြဲကူးသြားရင္း ေရွ ့တြဲ ကိုမကူးခင္ ေရွ ့တြဲက သူ ့ဆီ တူရွဴ ေလွ်ာက္လာေနတဲ့လက္မွတ္စစ္ တေယာက္နဲ ့ မီးရထားပုလိပ္ ကိုျမင္ခ်ိန္မွာ ေရွ ့ေနာက္ညွပ္ခံလိုက္ရျပီ ဆိုတဲ့အသိနဲ႔ ရာမဟာမီးရထားေခါင္မိုးေပၚကိုသူ ့ခႏၶာ ကိုယ္ၾကီးနဲ႔တက္ဖို႔ၾကိဳးစားပံုက အာဖရိကန္ ကႏၱာရထဲက ေခြးအေတြ ၀ိုင္းအဆြဲခံရတဲ့ ကြ်ဲ တေကာင္ရုန္းသလို ။
ကမၻာေျမရဲ့ဆြဲအားဟာ ဒီညေနမွာ ရာမကိုမ်က္နွာသာမေပးခဲ့ဘူး။ ရထားဟာ သားခ်င္းတေယာက္ကိုကိုယ္တိုင္သုတ္သင္လိုက္ရတဲ့ အာဏာသားတေယာက္ရဲ့ ၀မ္းနည္းမွဳမ်ိဳးေတြနဲ႔ ၀ိုက္၀ိုက္ေကြးေကြး လမ္းေကြ ့ကေလးကေန ရာမကိုေတာင္လည္ျပန္မၾကည့္နိုင္ခဲ့ရွာဘူး။ လယ္ၾကြက္ကေလးတေကာင္ဟာ ရထားလမ္းနဲ႔မလွမ္းမကမ္းမွာလြင့္က်ေနတဲ့ ၾကက္သားကင္ျခင္းကေလးဆီကို အေျပးေရာက္လာခ်ိန္မွာ
ေနာက္ဆံုးထြက္သက္နဲ႔ ၊မ်က္ရည္ေတြရႊဲ ေသြးေတြ ရႊဲေနတဲ့ ရာမဟာ မေအးရယ္...........လုိ႔ ျမည္ေၾကြးတမ္းတရင္း ျငိမ္သက္သြားရွာတယ္။
ဒီညေနကစျပီး ေထြးညိဳ ဆိုတဲ့ေတာအရက္ဆိုင္ကေလးရဲ့ ေဘးေပါက္က ဗိုက္ပူပူကုလားၾကီးတစ္ေယာက္ ၀င္လာနိုင္ေတာ့မွာမဟုတ္ေတာ့ဘူး။ အင္မတန္ခမ္းနားတဲ့ေမတၱာတရားကိုၾကိတ္အားက်မိတဲ့ေခြးပိန္မေလးနဲ႔
မေအးလည္း မေအးရယ္...ခ်စ္လို ့ပါကြယ္ ဆိုတဲ့ သီခ်င္းသံေလးကို ၾကားရေတာ့မွာမဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ေဘာ္ဒါေတြ ၀မ္းေကဆိုတဲ့ သူ႔ရဲ့ ၾကက္သားကင္ေရာင္းတဲ့အသံကိုလဲ
ေဟာဒီလမ္းေၾကာေပၚကခရီးသည္ေတြၾကားရေတာ့မွာမဟုတ္ေတာ့သလို။
ဒါေပမယ့္ သီတာေဒ၀ီမဟုတ္တဲ့ မေအးခမ်ာ တန္းလ်ားစုတ္ကေလးရဲ့ ျပတင္းေပါက္ေဘးက မီးတိုင္ခြက္ကေလးန ဲ့ အငယ္ဆံုးကေလးကို နို ့တိုက္ရင္းရာမအျပန္ကိုေစာင့္ျမဲ ေစာင့္ေနဦးမွာ............။
ျငိမ္းေဇဦး
