၀က္အူရစ္ကေလး

ေရစီးၾကမ္းတဲ့ျမစ္တစ္စင္းက ကမ္းပါးေက်ာက္ေဆာင္န ဲ့ျငိေနတဲ့ ျပဳိလဲသစ္ပင္တစ္ပင္လိုပ ဲ တစ္ညလံုးအိပ္မေပ်ာ္ခဲ့ဘူး ။ အသံုးတည့္မွဳေဖာ္ျမဴလာထဲမွာ အေခ်ခံလိုက္ရတဲ့ မသိကိန္း တစ္ခုလို အေငြ႔ပ်ံသြားခဲ့တယ္။ တန္ဘိုးမဲ႔ျဖစ္စဥ္မွာ ဟီလီယံလို ဟန္ေဆာင္ဖုိ႔ ငါ့အနားမွာ ပူေဖာင္း တထုတ္မရွိခဲ့ဘူး။ ေမွးကနဲမိန္းေမာသြားခ်ိန္မွာ နံနက္ေျခာက္နာရီ နွဳိးစက္က သူ႔ရဲ့ က်ိန္စာကို စတင္ရြတ္ဆုိျပီ။ နီေစြးေစြးေတာင္ပံေတြန ဲ့ ငွက္ေတြေတာင္ သစ္ေတာအုပ္ထဲမွာ မရိုးနိုင္တဲ့ေစ်းေန႔က်င္းပေနၾကျပီ။ လည္မိ်ဳကဆြဲျပီးခ်ိန္ခြင္ထဲအထည့္ခံရမယ့္ ၾကက္ေသတစ္ေကာင္လို အိပ္ယာက ထလိုက္တယ္။ အိပ္ခန္းတစ္ခါးကို ေက်ာက္ဆူးတစ္ေခ်ာင္းဆြဲနွဳတ္သလို ဖြင့္လိုက္ျပီး သစ္ဆြဲဆင္အိုလို ေရခ်ဳိးခန္းဆီကိုလွမ္းခဲ့တယ္။ မီးဖိုေကာင္တာေပၚက ေဆးလိပ္ဘူးကို ပိုကာရွံုးျပီးျပန္လာတဲ့ဖဲသမားတစ္ေယာက္လို ဆြဲယူလိုက္ျပီး အေသခံဗံုးခြဲသမားတေယာက္လို မီးညွိလိုက္တယ္ အဲလို မိုက္မဲမွဳန ဲ့ အဲသလို ။ မွန္ေရွ႕မွာ ကိုယ္လံုးတီးရပ္ျပီး နာဇီအက်ဥ္းစခန္းက ဂ်ဴးတစ္ေယာက္လို ေခါင္းငိုက္စိုက္န ဲ့မမွိတ္မသံု ေငးေနမိတယ္။ တကယ္ေတာ့.... အဲဒီျဖစ္စဥ္ေတြကို ငါ့ခ်စ္သူကို မေပးရက္ပါဘူး ။ ---------------------------- ရံုးကိုေရာက္ေတာ့ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ ေဖ်ာ္လုိက္တယ္။ ဘယ္သူန ဲ့မွစကားမေျပာျဖစ္ပဲ ေကာ္ဖီ ခြက္ကို ကိုင္ျပီး အျပင္ထြက္လာခဲ့တယ္ အေႏြးဓါတ္ မဲ ့တဲ့ မနက္ေနေရာင္ေအာက္က ရြက္လွပင္လိုလို ပြင့္စရာမလိုပဲအေသြးၾကြယ္တဲ့ အပင္ပုေတြအေပၚက ေရစက္ေတြကို လွ်ာဖ်ားန ဲ့ထိၾကည့္ခ်င္စိတ္ေပါက္လာခဲ့ေပမယ့္ မလုပ္ျဖစ္ခဲ့ဘူး ။ အေဆာက္အဦအသစ္ေဆာက္ေနတဲ့ ေနရာကို ေျဖးေျဖးေမာင္းလာခဲ့တယ္။ဂီယာမေျပာင္းျဖစ္ပဲ ေမာင္းလာခဲ့တဲ့ကားဟာ အိုစာလြန္းတဲ့အဘိုးၾကီးတစ္ေယာက္ ေလာကကိုအလိုမက်သလို ျငီးတြားရင္း အသိေပးလိုက္ေတာ့မွ သတိရလိုက္မိတယ္။ အလုပ္သမားေတြ က နွဳတ္ဆက္ၾကတယ္။ မဂၤလာမနက္ခင္းတဲ႔။ ေနေကာင္းလားတဲ့ ဒီစကားေတြကို လူ ့သက္တန္းတစ္ခုမွာ အခါေပါင္းေသာင္းခ်ီျပီးလူေတြ ရြတ္ဆုိျဖစ္ၾကတာေပါ့ ။ ေျပာင္လက္ေနတဲ့ေကာ္ဖီခြက္ရဲ့လည္ပင္းကိုဖြဖြကိုင္ထားရင္း အားလံုးကို စိတ္ပါလက္ပါျပံဳးျပပစ္လိုက္တယ္ ကင္းသမားတစ္ေယာက္ရဲ့ ညစ္ေထးေထးတစ္ေယာက္အိပ္ျခင္ေထာင္လို အေရာင္ေတြန ဲ့.....။ က်ယ္ျပန္ ့လြန္းလွတဲ့သမံတလင္းၾကမ္းျပင္ေပၚမွာ အစင္းသား လဲေနတဲ့ ၀က္အူရစ္တစ္ေခ်ာင္းကို ျမင္ရတယ္။ တကယ္ေတာ့အဲဒီ၀က္အူရစ္ ဟာေဆာက္လုပ္ေရးအလုပ္သမား တေယာက္ေယာက္ရဲ့ ခါးပတ္အိတ္ထဲကျပဳတ္က်ခ်ိန္မွာ ခႏၱာနဲ့မမွ်ၾကီးမားစြင့္ကားတဲ့ သူ ့ေခါင္းကို ဘီးတခုလို သေဘာန ဲ့လူးလွိမ့္ေနေကာင္းေနခဲ့လိမ့္မယ္ ခုေတာ့ တုတ္တုတ္မွကိုမလွဳပ္ေတာ့တဲ့၀က္အူရစ္။ ရည္ရြယ္ခ်က္အတိအက်မရွိေပမယ့္ အဲဒီ၀က္အူရစ္ကို ဘယ္ေလာက္ေ၀းေ၀း ကန္ထုတ္ပစ္လိုက္နိုင္မလဲဆိုတဲ့ မေတြးမိတဲ့ စိတ္န ဲ့ တေျဖးေျဖးလွမ္းလာမိတယ္။ ပုခုံးမွာလြယ္လာတဲ့ ကြန္ျပဴတာအိတ္ကို စလြယ္သိုင္းလြယ္လိုက္ျပီး ငယ္၀ယ္ေပးထားတဲ့ဆြယ္တာလက္ေမာင္းကိုပင့္တင္လိုက္တယ္။ ေသခ်ာခ်ိန္ရြယ္ျပီး ရွူးဖိနပ္ဦးန ဲ့ဂိုးသမားကိုလွည့္ျပီးဆြဲလာတဲ့ေဘာလံုးကို ဂိုးေပါက္ထဲ ပါယ္ပါယ္နယ္နယ္ပစ္ကန္ လိုက္သလို ကန္ပစ္လိုက္တယ္။ တျပိဳင္နက္ထဲမွာမ်က္ေျချပတ္သြားမွာကိုလဲစိုးတယ္ ။ အရွိန္န ဲ့ အသံခပ္က်ပ္က်ပ္ က်စ္က်စ္လစ္လစ္ ျမည္ျပီး အကန္ခံလိုက္ရတဲ့၀က္အူရစ္ဟာတရွဴးထိုးန ဲ့ရွပ္တိုက္ေျပးေတာ့တာပဲ။ သံေခ်ာင္းေတြ သံတိုသံစေတြစုပံုထားတဲ့ အပံုၾကီးနဲ ့မနီးမေ၀းေလာက္မွာ ရပ္သြားတယ္လို ့ထင္လိုက္မိတယ္။ အဲဒီ သံေဘာင္ ျဖတ္စေတြ သစ္သားစေတြ စုပံုထားတဲ့ အနားမွာ လွည့္ပါတ္ျပီးရွာမိတယ္။ ရွာမိပံုက ေပါင္တေခ်ာင္းေျမွာက္ျပီး ပိုင္နက္သတ္မွတ္ဖို ့ ျပင္ေနတဲ့ေခြးတေကာင္လို ။ မေတြ ့ေတာ့ဘူး ............။ အဲဒီ၀က္အူရစ္ကေလးကိုမေတြ ့ေတာ့ဘူး။ သည္းသည္းမည္းမည္းရွာမိပံုက လက္မွတ္စစ္အလာမွာရထားလက္မွတ္ေပ်ာက္သြားတဲ့ ကုန္စိမ္းသည္လုိ။ မေတြ ့ေတာ့ဘူး။ စိတ္ထဲမွာ ဟာတာတာၾကီးျဖစ္သြားခဲ့ရျပီ။ တကယ္ေတာ့ အဲဒီ၀က္အူရစ္ကေလးကို ငါ့အေနန ဲ့ မလိုအပ္ပါဘူး။ အဲဒီ၀က္အူရစ္ကေလး ရွိေနျခင္း မေနျခင္းဟာ ငါ့ဘ၀ကိုဘယ္လိုနည္းန ဲ့မွ အက်ိဳးမသက္ေရာက္နိုင္ခဲ့ပါဘူး ။ .... ေပါင္ေပၚတင္ထားတဲ့ကြန္ျပဴတာ က နုတ္ပက္ ထဲမွာ ေဒါင္လိုက္မ်ဥ္းကေလး မွိတ္တုတ္ မွိတ္တုတ္နဲ့ျဖစ္ေနတာကိုသတိထားမိလိုက္ေတာ့ ငါ နားလည္လိုက္တယ္...။ အဲဒီ၀က္အူရစ္ကေလးဟာ တကယ္ေတာ့ ငါ့စိတ္ထဲမွာ အရစ္ကုန္ စြဲျပီး သူ ့ပံုရိပ္ကေလးသူခ်ိတ္သြားခဲ့ျပီဆိုတာ...............................................။ ျငိမ္းေဇဦး

ကိ

ခုတေလာ အခ်စ္ကဗ်ာေတြ ေရးလို ့မရေတာ့ဘူး ။ ရင္မခုန္ေတာ့ဘူးလား ဆိုေတာ့လဲဟုတ္ေသးဘူး။
အလုပ္ကပင္ပန္း အိပ္ေရးကမ၀ ေထြလီကာလီေတြကေန႔စဥ္ ေနထိုင္မွဳထဲမွာ ပိုပိုမ်ားလာေတာ့စာေတာင္မေရးျဖစ္ေတာ့သေလာက္ျဖစ္ေနတဲ့အေနအထား။
ဒီၾကားထဲ လံုမက အျမဲ တန္း စိတ္မခ် မွဳေတြနဲ႔ ၀ုန္းဒိုင္းၾကဲမွဳဒဏ္ကိုလဲ ခဏခဏ ခံရေသးေတာ့ လူမွာ ဆံပင္သာမေကာင္းရင္ ထိပ္ေျပာင္ရေတာ့မယ့္ကိန္းကရွိေနတယ္။
ဘယ္သူမျပဳမိမိမွဳေတြကလဲ ဘ၀မွာ မ်ားခဲ့တာကိုး။ ဒါန ဲ့ ခုလို ေအးစက္စက္ ပ်င္းရိဖြယ္ တနဂၤေႏြ ေန႔ေတြမွာ ရြာနီးခ်ဳပ္စပ္ လွည့္လိုက္ပါဦးမယ္ေလ ဆိုျပီး ထြက္လာရင္းအဘိုးၾကီးေလးတစ္ေယာက္ တုတ္ေကာက္န ဲ့ တေျဖးေျဖးခ်င္းေလွ်ာက္ေနတာ ေတြ ့ရေတာ့ ကာတြန္းဆရာၾကီး ဦးဟိန္စြန္းေျပာခဲ့ဖူးတဲ့ပံုျပင္တစ္ပုဒ္ကို သြားသတိရတယ္။


တခါတုန္းက ျမိဳ႔ငယ္ေလးတစ္ျမိဳ႔မွာ အင္မတန္မွ မိန္းမကိစၥရွုပ္တဲ့အဘိုးၾကီးတစ္ေယာက္န ဲ့ အင္မတန္မွ ေအးေဆးတည္ျငိမ္ျပီး သည္းခံစိတ္ရွိတဲ့ သူ ့ဇနီးအဖြားၾကီးတေယာက္ရွိသတဲ့။
အဘြားၾကီးဟာ ရွိတဲ့ေငြကေလးေတြ အတိုးခ်ျပီး ေအးေအးလူလူနဲ႔ ဘုရားတရားအလုပ္ကေလးကိုလုပ္ရင္း အင္မတန္ တာ၀န္ေက်ပြန္တဲ့ဇနီးေကာင္းတေယာက္ျဖစ္သလိုအဘိုးၾကီးဟာဘယ္ေလာက္ မိန္းမရွုပ္သလဲဆိုရင္ အိမ္မွာ အ၀တ္ေလွ်ာ္ ထမင္းခ်က္လာလုပ္ေပးတဲ့ မိန္းကေလးေတြကိုေတာင္ သူက ျပီတီတီ န ဲ့ ရရင္ ရသလို လက္စြမ္းျပေလ့ရွိသတဲ့။

အဲသလိုမွ မဟုတ္ျပန္ရင္လဲ သူ ့လက္ထဲ ေငြရွိလို ့ကေတာ့ ျမိဳ႔ရဲ့ ေတာင္ဖက္ ရပ္ကြက္အစပ္က ျပည့္တန္ဆာလုပ္ငန္း တရားမ၀င္ လုပ္ကိုင္ေနတဲ့ တည္းခိုခန္းမွာ ျပည့္တန္ဆာအသစ္ေလးေတြ
ေရာက္တိုင္း တာ၀န္ ေက်ပြန္စြာနဲ႔ သြားေရာက္ လွဴဒါန္းေလ့ရွိသတဲ့။

အဲဒီကိစၥေတြကို အဘြားၾကီး သိသြားျပီးသကာလ၊ အဘြားၾကီးဟာ သူ ့ေယာက္်ားအဘိုးၾကီးကို ေငြေၾကးဆိုလို ့ျခဴးတျပားမွ ေပးမကိုင္ေတာ့ပဲ အဘိုးၾကီး ဘယ္သြားသြားဘာလုပ္လုပ္ အျမဲတန္း
စိတ္မခ်မွဳန ဲ့အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္ ျဖစ္ေနရေတာ့တာေပါ့။ သူ ့ခမ်ာမွာ အိုၾကီးအိုမက်မွ သူ ့လင္ေတာ္ေမာင္ ငေပြၾကီးေၾကာင့္ ဒုကၡသစၥာေတြကိုေတာင္ မျမင္နိုင္ေတာ့ပဲ သံသရာ ဆိုးက်ိဳးျဖစ္မယ့္ေမာဟေတြ သံသယေတြနဲ႔ အခ်ိန္ျပည့္ အသက္ရွင္ေနရေတာ့တာေပါ့။

အဲသလိုနဲ႔ အဘိုးၾကီးဟာ ညေန ဆည္းဆာေရာက္ျပီဆို ထမင္း ၀ိုင္းမွာ သူ ့မယား မ်က္နွာကို ေလးေလးနက္နက္ တည္တည္ျငိမ္ျငိမ္ၾကည့္ျပီး သူ ့မိန္းမ သူ ့အေပၚဘယ္ေလာက္ေကာင္းေၾကာင္းေတြ
ကို ဟိုး ငယ္ ငယ္ တုန္းက ေန ပစၥဳပၸာန္ကာလအထိ ဗာရာဏသီခ်ဲ႔ရင္း ေျပာေတာ့တာေပါ့။

အဘြားၾကီးမွာလဲ ရိုးသားမွဳကလည္းအျပည့္ ၊ ေတာင္ေတာင္အီအီေတြလဲ မေတြးတတ္ ၊ မစဥ္းစားတတ္တဲ့ သေဘာျဖဴအူစင္း ၊ ယံုတတ္ ၊ ခ်စ္တတ္ ၊ တန္ဘိုးထားတတ္တဲ့ အမိ်ဳးသမီးၾကီးကလည္းျဖစ္ျပန္ဆိုေတာ့
အဘိုးၾကီးေျပာသမွ် ျပံဳးျပံဳးေလးနားေထာင္ရင္း သူ ့ခမ်ာ ၾကည္နူးရရွာတာေပါ့။

ညစာစားျပီးျပီဆိုတာန ဲ့အဘိုးၾကီးဟာ အဘြားၾကီးလက္ကေလးကိုဆြဲျပီး စပါယ္ရံုေလးေတြ ဇြန္ပန္းရံုေလးေတြ ေဘး ပိေတာက္ ပင္ၾကီးေတြ ၊ ငုပင္ၾကီးေတြ ၊ အစီအရီေပါက္ေနတဲ့သူတို႔ျခံ၀ိုင္းထဲမွာ
လမ္းေလွ်ာက္ေတာ့တာေပါ့။

အဘြားၾကီးမွာလဲ ငယ္မူငယ္ေသြးေလးေတြ ျပန္ ရ၊ ဟိုးတုန္းက ညားကာစ အၾကင္လင္မယား ဘ၀တုန္းက ခံစားမွဳေလးေတြျပန္ရွင္သန္ ၊ အခ်စ္ရနံ႔ေလးေတြေတာင္သူ ့စိတ္ကူးထဲ သန္းလာေတာ့တာေပါ့။

အဲသလိုန ဲ့ အကာသ ေလာကၾကီးတစ္ခုလံုးအေမွာင္က်လာခ်ိန္မွာ အဘိုးၾကီးန ဲ့အဘြားၾကီး ဇနီးေမာင္နွံဟာ သူတို႔ရဲ့ ေအးျမျငိမ္းခ်မ္းလြန္းတဲ့အိမ္ကေလးထဲျပန္၀င္ျပီး အဘိုးၾကီးဟာ ပက္လက္ကုလားထုိင္မွာ ေျပေျပေလ်ာ့ေလ်ာ့ထိုင္ရင္းတခုခုကို အျပန္ျပန္အလွန္လွန္ေလးေလးနက္နက္ၾကီးကို သံုးသပ္ေတာ့တာေပါ့။ခဏၾကာေတာ့ အဲသလို တေယာက္ထဲ မ်က္ေမွာင္ၾကံဳ႔ျပီး သံုးသပ္ေတြးေတာရင္း
ေျဖးေျဖးေလးေလးန ဲကြ်န္းေလွကားၾကီးလက္ရမ္းကိုကိုင္လို႔အိမ္ေပၚထပ္ကို ေျဖးေျဖးေလးေလးတက္သြားေတာ့တာေပါ့။

မၾကာခင္မွာပဲ အဘိုးၾကီးရဲ့ ၾသဇာလဲ ရွိ က်က္သေရလဲ ျပည့္တဲ့ ဘုရားရွိခိုးသံကို ခပ္ အုပ္အုပ္ၾကားရေတာ့ အဘြားၾကီးမွာ ကြမ္းသီးကေလးေတြ ညွပ္ေနရင္းက ရင္ဘတ္လက္န ဲ့ဖိျပီး ၀မ္းသာလြန္းလိုက္တာမွ ေျပာမျပတတ္ေလာက္ေအာင္ပါပဲတဲ့။

အဲဒီ ေန့ ကစျပီး အဘိုးၾကီးဟာ မနက္လင္းအားၾကီးဆိုလဲ ပရိတ္ၾကီး ေတြ ရြတ္ဖတ္၊ ဆီမီးေတြ ထြန္း ေရခ်မ္းေတြကပ္ န ဲ့ တကယ့္ကို ဘာသာတရားမွာေမြ႔ေပ်ာ္ သြား တဲ့ သတိ သံေ၀ဂေတြနဲ႔ သံသရာ ၊ ဒုကၡ ၊ ဘ၀ျဖစ္တည္ရျခင္းအေၾကာင္းေတြကိုနက္နက္ရွိုင္းရွိုင္း
ျပည့္ျပည့္စံုစံု နွလံုးသြင္းေနသူၾကီးတေယာက္
အေနန ဲ့အဘြားၾကီးရဲ့ စိတ္မွာ အင္မတန္မွပီတိျဖစ္မိသတဲ့။

အဲသလို အဘိုးၾကီးဟာ ဘုရားန ဲ့တရားနဲ႔ တည္တည္ျငိမ္ျငိမ္ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းေနလာလိုက္တာ ဟာ ရက္အတန္ၾကာလို ့ တစ္လကိုးသီတင္းျဖစ္လာေတာ့တာေပါ့။
အဘြားၾကီးဟာလဲ သူ ့ခင္ပြန္းအဘိုးၾကီး တရားအားထုတ္ဖုိ႔ လိုေလေသးမရွိ ေ၀ယ်ာ၀စၥေတြအကုန္ျဖည့္ဆည္းလို႔ ဇနီးမယားေကာင္းတို႔ရဲ့ အမူအက်င့္အတိုင္း ပါရမီျဖည့္ရက်ိဳးနပ္တဲ့သူ ့ဘ၀ကိုၾကည္နူးေနတာေပါ့။

တေန႔မွာ အဲဒီ ဇနီးေမာင္နွံ ရဟန္းဒါယိကာ အျဖစ္န ဲ့ ဆြမ္းကြမ္းေဆး၀ါး အစစအရာရာလွဴ ဒါန္းေနတဲ့ ဦးပဥၹင္းေလး ဟာ သူ သီတင္းသံုးေနတဲ့ေက်ာင္းက ဆရာေတာ္နဲ႔ အထက္ျမန္မာျပည္ဘုရားဖူးသြားမွာမို႔
အဘြားၾကီးဟာ ဦးပဥၹင္းေလး အတြက္ လိုအပ္တာေတြ စီစဥ္ေဆာင္ရြက္ေပးဖို ့ အတြက္ ျပင္ဆင္ေနခ်ိန္မွာ အပါတ္စဥ္အတိုးေကာက္ရမယ့္ ျမီစားေတြနဲ႔ အတိုးေရာအရင္းေရာျပန္ဆပ္မည့္သူေတြ ဆီကို သြားျပီးစာရင္းရွင္းစရာကလဲရွိေနတာေပါ့။

ဒါန ဲ့ ေန ့လည္စာ စားျပီးခ်ိန္မွာ အဘြားၾကီးဟာ ဓမၼကထိက လို တည္ျငိမ္ ေအးခ်မ္းေနျပီျဖစ္တဲ့ အဘိုးၾကီးကို စာရင္း ေတြေရးမွတ္ထားတဲ ့ လယ္ဂ်ာစာအုပ္ကေလးေပးလိုက္ျပီး ျပင္ဆင္စရာေတြဆက္ျပင္ဆင္ျပီးက်န္ခဲ့တာေပါ့။

တေျဖးေျဖးနဲ႔ မြန္းလြဲ လာယံုမက သူရိယ ေနမင္းဟာ အေနာက္အရပ္ကိုယြန္းလို႔ ႏြားရိုင္းသြင္းခ်ိန္ေရာက္လာတဲ့အထိ အဘိုးၾကီးဟာ အိမ္ျပန္ေရာက္မလာဘူးတဲ့။

အဘြားၾကီးမွာ စိတ္ေတြကပူ ၊ ေယာက္်ားျဖစ္သူ အဘိုးၾကီးမွာ ထြက္သြားတုန္းကလဲ ေတာင္ေ၀ွးကေလး တဆ ဆ န ဲ့ေပါ့။ တခုခုမ်ားျဖစ္ေနသလားဆို တ ဲ့ ပရိေဒ၀ ေသာကေတြနဲ႔ ျခံ၀မွာ အဘိုးၾကီးျပန္လာမယ့္လမ္းကိုေမွ်ာ္ၾကည့္ေနရင္း
ညီအကိုမသိတသိ ေမွာင္ရီတေရာမွာ အဘိုးၾကီးဟာ ညာလက္နဲ႔ေတာင္ေ၀ွးကေလးကို ေထာက္ ၊
ဘယ္လက္န ဲ့ခါးကေလးကို ပြတ္ရင္း ေစာင္းငန္းေစာင္းငန္းန ဲ့ ျပန္လာပါေတာ့တယ္တဲ ့။

အဲဒီမွာ အဘြားၾကီးက စိုးရိမ္ပူပန္စိတ္ေတြန ဲ့သူ ့ခ်စ္ခင္ပြန္း တရားသမားၾကီး ျမင္းလွည္းမ်ားတိုက္မိသလား ၊ ဆိုက္ကားမ်ားပြတ္ဆြဲသြားသလား ဆုိတ ဲ့ေမးခြန္းကို အေလာတၾကီးေမးတာေပါ့။
အဘိုးၾကီးက ေတာ့ ေျဖးေျဖးေလးေလးေျဖရွာတာေပါ့ သူ ဘာမွမျဖစ္ေၾကာင္း ။
အဲဒီလိုေျဖလိုက္ေတာ့အဘြားၾကီးမွာ စိတ္သက္သာရ ရသြားျပီး အဘိုးၾကီးကို ေငြေတြရခဲ့သလား ဆိုတဲ့အေၾကာင္းေမးလိုက္တဲ ့အခါမွာအဘိုးၾကီးဟာ ပက္လက္ကုလားထိုင္ ေပၚ တင္ပါးလႊဲေလးထိုင္ရင္းေတာင္ေ၀ွးကို
တိုင္ေထာင့္မွာ ကပ္ ေထာင္လိုက္ျပီး သူ ့ခ်စ္ဇနီး အဘြားၾကီးကိုေမာ့ၾကည့္ရင္းက အနာဂါမ္ျဖစ္သြားတဲ့ သူေတာ္စင္လို ' ရွင္မေရ.. ေငြကိစၥေတာ့ မေမးပါန ဲ့ေတာ့ ... 'လို ့ေျဖရင္း
စကားကတ၀က္တပ်က္န ဲ့ရပ္သြားပါသတဲ ့။

အဘြားၾကီးဟာ အဘိုးၾကီးမ်က္နွာက အဓိပၸါယ္ေတြကို ရွာေဖြ နားလည္လိုတ ဲ့
မ်က္လံုးေတြန ဲ့ၾကည့္ရင္း အဘိုးၾကီးဆက္ေျပာမယ့္စကားကိုေစာင့္ေနခ်ိန္မွာေတာ့
အဘိုးၾကီးက မစံုေတာ့တဲ့သြားေတြကိုစိရင္း ပါးစပ္ကို မဟတဟ သြားၾကားထဲက ထြက္လာတဲ့ေလသံနဲ႔ ထပ္ေျပာလိုက္တာကေတာ့ ' ကိေလသာ မ်ား တယ္ဆိုးသကြာ ' လို ့ျဖစ္ပါသတဲ့။

အဲဒီမွာအဘြားၾကီးဟာ တသက္လံုးထိမ္းလာရတဲ့ေဒါသေတြ ၀ုန္းကနဲေပါက္ကြဲျပီး အဘိုးၾကီးမ်က္နွာကိုေစ့ေစ့ၾကည့္ရင္း ' ေအာင္မယ္ေလးတိပိဋကၾကီးရဲ့ ......ကိမယ့္ကိက်ဳပ္ကိ ပါလားေတာ္..'လို႔ခပ္မာမာေအာ္လိုက္ပါေတာ့သတဲ့။


ျငိမ္းေဇဦး

နွဳိးစက္မျမည္ခင္ ဆယ္မိနစ္

.... ေႏြဦးရင္သားေတြဖူးပြင့္စျပဳျပီ။

မနက္ေနျခည္ခပ္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ ဟာ ျပတင္းေပါက္ ယင္းလိတ္ၾကား က တဆင့္ မ်က္ခြံသားပါးပါးကို ကုတ္ျခစ္ ဆြဲဟ ေနတယ္ ။

အိပ္ရာေပၚမွာ ပက္လက္လွန္ေနဆဲပဲ နဖူးနဲ႔ မ်က္ခံုး တန္းၾကား ဆံစေတြအေပၚမွာ လက္မန ဲ့လက္ညွိဳး စပ္ေနတ ဲ့ ညာလက္ဖမိုးသား ကိုေစာင္းတင္လိုက္ရင္း မ်က္လံုး နွစ္စံုကို သစ္ေစ့တစ္ေစ့က အပင္ေပါက္ကေလးဟထြက္လာသလိုမိ်ဳး ေျဖးေျဖး ျပီးေတာ့
ဆတ္ကန ဲ ဖြင့္လိုက္တယ္။ ကေလးသူငယ္တေယာက္က အင္မတန္ သန္မာတဲ့ေလးညွဳိ ့ကိုဆြဲတင္ဖို ့ၾကိဳးစားျပီးမွ လက္ေလွ်ာ့လိုက္သလိုမိ်ဳး မ်က္ခြံသားေတြဟာ တမင္ ျပန္မွိတ္က်သြားတယ္။
ပက္လက္ ေျခဆန္ ့လက္ဆန္ ့ျပီးေတာ့ ငါးေပအကြာက အားကုန္ကန္သြင္းလိုက္တ ဲ့ေဘာလံုး ဂိုးပိုက္ထဲ ကို ၀င္သြားျပီး လြန္ ့ပ်ံ လည္ပတ္ေ၀့၀ဲ ေထြးကန ဲ ကြ်ံ၀င္သြားသလို မိ်ဳး ရွဳသြင္းလိုက္တ ဲ့ေလထုဟာဗိုက္သားန ဲ့ ရင္ေခါင္းတခုလံုးကို ေဖာင္းကန ဲ
ရုတ္ခ်ည္း ျဖည့္လိုက္တယ္ ။ျပီးေတာ့ ထြက္ေပါက္မရွိတ ဲ့ ျမဳံးမိငါးေတြ လို အသက္ေအာင့္လိုက္တယ္ ခနေနေတာ့ မိုး ဦး တာ က်ိဳးသလို အရွိန္န ဲ့အဟုန္န ဲ့ ရွူထုတ္လိုက္တယ္ ေလွာင္အိမ္တခါး၀က ပ်ံထြက္သြားတ ဲ့ငွက္တအုပ္လို။

သိသာတဲ့ ထိန္းခ်ဳပ္ ေစခိုင္းမွဳ မပါသလိုမိ်ဳးျဖစ္စဥ္အားလံုးဟာအလိုအေလွ်ာက္ျဖစ္ေနသလို
တကယ့္ကိုအစစ္အမွန္အလိုအေလွ်ာက္ျဖစ္ေနသလို................
အစီအစဥ္တက်အလိုအေလွ်ာက္ျဖစ္ေနသလို....။

ခုထိ လည္ပတ္ေနဆဲ နာရီ အေဟာင္းေလး တစ္လံုးက ျဖဴေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ခပ္မွ်င္မွ်င္ စကၠန္ ့တံဟာ ေၾကး၀ါေရာင္စကၠန္ ့သတ္မွတ္ခ်က္အတံုးေလးတခုခ်င္းကို ငါးၾကိမ္တိုင္ ျဖတ္သန္းျပီးခ်ိန္မွာ တေျဖးေျဖးခ်င္း ေလျဖည့္ခံေနရတဲ့ ေလမွဳတ္ ရုပ္လိုအိပ္ယာေပၚကထလိုက္တယ္။

အိပ္ယာခင္းကို ျပန့္ေအာင္ ျပန္ျဖန့္ေနတဲ့လက္ေတြဟာလိပ္ျပာကူး ကူး ေနတဲ့ ေရကူးသမားတေယာက္ရဲ့လက္ေတြလို ေပ်ာ့ေနတဲ့ အိပ္ယာခင္းေပၚမွာ။
အိ္ပ္ယာခင္းရဲ့ ေထာင့္စြန္းအစေတြကို ေသေသခ်ာခ်ာ ေမြ႔ယာေအာက္ျပန္လိပ္ထည့္ေနတာက ေဆးသမားတေယာက္ မူးယစ္ေဆးထုတ္ကို ၀ွက္ေနသလိုမိ်ဳး။
အရိုးမပါတဲ့ေခါင္းအံုး နွစ္လံုးဟာ တလံုးကိုတလံုးထပ္လွ်က္နဲ့ ဘယ္ေတာ့မွ ပဋိသေႏၶ ထြန္းကားမွာမဟုတ္တဲ့ ခ်စ္ျခင္းနဲ့ ဒီအိပ္ယာေပၚမွာ အခန့္သားအိမ္ယာထူေထာင္ေနတယ္။
ပိုမိုတိက် ေအာင္ ေသေသခ်ာခ်ာ ညွိျပီး ေခါင္းအံုးနွစ္လံုးကိုျပန္ထပ္လိုက္တယ္ ျပီးေတာ့ ေခါင္းရင္း အလည္တည့္တည့္မွာ ေနရာခ်လို ့။

အျပာနုေရာင္ျခံဳေစာင္ကို ဆြဲမျပီး မိုးေရေအာက္မွာ နာရီေပါင္းမ်ားစြာ ခိုနားရာရွာရင္း နွာေခ်လိုက္တဲ့ လူတေယာက္လို ျဗန္းကနဲ ခါလိုက္ ျပီး ေလးဘက္ ညီ တိတိက်က် ေခါက္လိုက္တယ္။
ေမွ်ာ္မွန္းထားသေလာက္မေကာင္းတဲ့ ဟာသ ဇာတ္လမ္း ကို ဦးဦးဖ်ားဖ်ားၾကည့္ရင္း စိတ္ပ်က္မွဳနဲ့ ျပန္ထြက္လာတဲ ့ ပရိသတ္ တဦးလို အိပ္ခန္းတံခါးကို ေျဖးေျဖးဆြဲဖြင့္လိုက္ျပီး ေရခိ်ဳးခန္းဆီကို ဦးတည္လိုက္တယ္ စိုးရိမ္စရာ လမ္းျပ ပုလိပ္မရွိေပမယ့္
တကယ့္ကို သတိ အစဥ္ကပ္လို ့ ။

အရပ္က ၀ိုင္းလိုက္တာ ခံရတ ဲ့ တခါဖူးမွ် မက်ဴးလြန္မိဖူးတ ဲ့ ၊ အၾကံအစည္အစြမ္းအစေတြအကုန္
ေျခာက္ေသြ ့ညွဳိးႏြမ္း ေအာင္စုတ္ထုတ္ခံလိုက္ရတဲ့ ၊ သူခိုး တေကာင္လို ေရခ်ဳိးခန္းတံခါးကိုဆြဲဖြင့္လိုက္ျပီး ၊ ေလထဲမွာ ေ၀့၀ဲလာတဲ့ၾကက္ေတာင္ကို ျဖတ္ကနဲရိုက္ခ်လိုက္တဲ့ အားကစားသမားလို ဇတ္ကနဲျပန္ပိတ္ပစ္လိုက္တယ္ ။
ေမွာင္က်သြားတယ္။
မီးမဖြင့္ဘူး ။
တကယ့္ကို မီးမဖြင့္ဘူး ။
ရည္းစားဦး က ျပတင္းေပါက္က ေက်ာ္တက္လာျပီး အနမ္းခံအေပြ႔ခံ အယုယခံလိုက္ရတဲ့အပ်ိဳမလို ကို ပဲ
လံုး၀ မီးမဖြင့္ဘူး ။

မာေက်ာေအးစက္ေနတဲ့ ေရခ်ိဳး ေၾကြကန္ထဲကို ၀င္ထိုင္လိုက္တယ္ တခါမွ
မယံုၾကည္တဲ့ ဘာသာေရး အစဥ္အလာတစ္ခု နဲ့ ဘယ္သူကမွ ဓါးမိုး မသြပ္သြင္းပဲ ကိုယ့္ ေရာေထြးမွဳနဲ့ကိုယ္ ေရထဲ ေခါင္းငိုက္စုိက္ထိုးခ်ရေတာ့မယ့္ ေတြေတြေ၀ေ၀ လူတေယာက္လို ပက္လက္ေလွ်ာခ်လိုက္တယ္။

ေလွ်ာခ်လိုက္ပံုက မိုင္ေပါင္းမ်ားစြာကၾကိဳးျပတ္ျပီး ေလဟုန္စီးလာတဲ့စကၠဴစြန္ဟာ တေျဖးေျဖး နိမ့္ေလွ်ာက်လာရင္း
ေျမၾကီးနဲ့တကိုက္အလိုမွာ
ေ၀့၀ဲ ငိုက္ဆင္းလာသလိုမိ်ဳး။

အဲဒီမွာပဲ ည ဟာ က်က်နန အတုလုပ္ခံရေတာ့တာပဲ ။ ပံုမွားရိုက္ခံရေတာ့တာပဲ ။ အလြဲသံုးခံရေတာ့တာပဲ ။ အဖန္တီးခံရေတာ့တာပဲ ။ အေမြးဖြားခံရေတာ့တာပဲ ။ သိကၡာခ်ခံရေတာ့တာပဲ ။ ေအာက္ေစ်းနဲ့ တပါတ္ရိုက္ခံရေတာ့တာပါပဲ။
တကယ္ေတာ့ခုခ်ိန္ဆုိ ညဟာ တျခား ကမၻာတဖက္ျခမ္းမွာပါ ......................။

ေရခ်ဳိး ေၾကြကန္ထဲက ခႏၶာကိုယ္ၾကီးဟာေျခတဖက္ ဆန့္ ေျခတဖက္ ေၾကြေဘာင္ေပၚတင္လို့ ဖားတေကာင္လို ရင္ဘတ္န ဲ့ အသက္ရွဳေနရင္း ဇက္ေၾကာတင္းတင္းဆြဲခံရတ ဲ့ ၀န္တင္ လား တေကာင္လို ဆတ္ကန ဲတုန္ ့ကန ဲ ျဖစ္သြား ရခ်ိန္မွာ
နာရီနွဳိးစက္သံဟာၾကိဳး ၾကာပြတ္ သန္သန္ တေခ်ာင္းရဲ့ ရိုက္ခ်က္ေတြလို.......................။

ေဆာင္းေႏွာင္းဂါ၀န္ေတြ ေျပေလွ်ာက် ခဲ့ျပီ ။သဘာ၀တရားကေတာ့ နွဳိးစက္ရဲ့ရိုက္ခ်က္နဲ့ကင္းလြတ္လို ့......။



ျငိမ္းေဇဦး

ေမာဟသလႅာ

နွင္းတို ့ေဖြးေဖြး ေအးစက္...ေျဖးေျဖးေၾကြက်........ေ၀့ကနဲ၀ဲကနဲ။
နက္ျပာေရာင္သကၠလပ္ ကုတ္အက်ၤ ီအရွည္ၾကီးကို ဆြယ္တာ အညိဳရင့္ေရာင္ေပၚထပ္၀တ္လိုက္သည္။
နံနက္ခင္းလား ညေနခင္းလား မေျပာနိုင္ေလာက္သည့္ တဆင္တည္းေသာ မွဳိင္းပ်မွဳျဖင့္ ၾသကာသေလာကတစ္ခုလံုးေဖြးေဖြးလွဳပ္ေနျပီး ေအးစက္က်စ္လ်စ္ေနသည္ကလြဲ၍ အရာအားလံုးအိပ္စက္နားေန ေနၾကသလို။
နွင္းစီးဖိနပ္ကိုေျဖးေျဖးစြပ္ရင္း ျပတင္းေပါက္မွေက်ာ္၍ ေလးေပပတ္လည္ အျပင္ေလာကကိုျမင္ေနရ၏။
တနလၤာေန့ဆိုလွ်င္မ်က္လံုးစစ္ေဆးရန္ဆရာ၀န္နွင့္ေတြ႔ရဦးမည္အျမင္အာရံုကေတာ့ေကာင္းေနဆဲျဖစ္ေသာ္
လည္းနည္းနည္းမၾကည္လင္ေတာ့ဟု ယူဆမိသျဖင့္ျဖစ္၏။

အျဖဴေရာင္နံရံတြင္ ခ်ိတ္ထားေသာေသာ့တဲြကို ညင္သာစြာယူလိုက္၏။ တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္ေနေသာ ဧည့္ခန္းထဲတြင္ စပယ္နံ႔ အတု မွ လြဲ၍ အာရံုကို လွဳိင္းထဖြယ္မည္သည့္ ရုပ္ျဖစ္စဥ္မွရွိမေန။ ဘုရားစင္မွ ဆီမီးတိုင္သည္ပင္ ျငိမ္းလွ်က္။

၀မ္းကဟာေနသည္။ ေကာ္ဖီေသာက္ခ်င္သည္။ မနက္စာ တခုခုစားခ်င္သည္။ ေႏြးေထြး အဟာရျပည့္ေသာ မနက္စာ ကို စားျပီးေကာ္ဖီတခြက္ေသာက္ရင္း စီးကရက္တစ္လိပ္ဖြာခ်င္သည္။
ေခြေခါက္ရွုပ္ေထြး ပြစာၾကဲေနခဲ့တတ္ေသာ အာရံုတို႔သည္ ယခုအခါ စီစီရီရီ ျဖင့္ ဖိနပ္စင္က ဖိနပ္မ်ားလို
သူ ့ေနရာနွင့္သူ ျဖစ္သင့္သေလာက္ျဖစ္ေနေပျပီ။
စပယ္ပင္က စပယ္ဖူးေလးေတြလို ၊ သကၤန္းတလႊာက ခ်ဳပ္သားေတြလို သူ ့ေနရာန ဲ့သူ တကယ့္ က်က်နန အစီအစဥ္ရွိရွိ ေတာ့မျဖစ္ေသး။

ယက္ကန္းစင္က လြန္းနွင့္ တူသည့္ သတိတရားျဖင့္ က်က်နန စုစည္း ဖြဲ ့တည္ပါမွ ျဖစ္မည့္ ျပန္႔က်ဲအာရံုမ်ား ေနာက္ ဆန္စင္ရာက်ည္ေပြ႔လိုက္သလိုေနခဲ့မိေသာ ကာလမ်ား ..ထို႔ေနာက္ ျဖတ္သန္းလာခဲ့ေသာကာလမ်ားမွ ကပ္ပါတြယ္ညိလာေသာ ၀န္ထုတ္၀န္ပိုးမ်ား စိတ္အညစ္အေၾကးမ်ား ထိုအရာတို႔စုစည္း ပံုေဖာ္ထားေသာ ခႏၶာရုပ္နွင့္ စိတ္ေစတသိက္တို႔ေမာင္းနွင္ေနေသာ ဘ၀ အစစအရာရာတို႔သည္ စိ္တ္အာရံုသို႔ အရိပ္မဲ့သ႑ာန္မဲ႔၀င္ေရာက္စိုးမိုး ေနျပန္၏။ ။

အိမ္ တံခါးကိုေသာ့ခတ္ျပီး လက္အိတ္ကို စြတ္လိုက္၏။ အျဖဴေရာင္ တံတားကေလးကို ေျဖးေျဖး ျဖတ္ေက်ာ္လာခဲ့၏။ နက္ေမွာင္ရွည္လ်ားေသာ ဆံပင္တို႔ေပၚသို႔ နွင္းျဖဴစမ်ား အမွတ္တမဲ႔ ဆင္းသက္လာၾက၏။ ေလေ၀ွ ့လိုက္တိုင္း နွင္းျဖဴဖံုးေနျပီး ေအးစက္ မာခဲ ေနလွ်က္ မစီးဆင္းေတာ့ေသာ

စမ္းေခ်ာင္းငယ္ကေလး ေပၚသို႔ သစ္ရြက္ေျခာက္မ်ား ေလွ်ာတိုက္ လြင့္ပါးလိုက္ ယာယီရပ္နားလိုက္ အစိုးမရျခင္းကိုယ္စီျဖင့္ လြင့္ေမ်ာလိုက္ ျငိမ္သက္လိုက္ နစ္ကြ်ံလိုက္ ျဖင့္။


ကားစက္ကို နွဳိးလိုက္၏။ အေႏြးဓါတ္ကို ျမွင့္လိုက္၏။ အခိုက္အတန္ ့မွ် ကားထဲတြင္ ျငိမ္သက္ရင္း ကား စက္ ေႏြးသည္အထိ စက္ႏွုိးရင္းထိုင္ေနမိ၏။

ကားေရဒီယိုမွ ၾကီးမား ေဖာင္းကားေသာ အဆီအသားျဖစ္ထြန္းမွဳေလွ်ာ့ခ်ေသာ ေဆး တစ္ခုကို ေၾကျငာေန၏။ အရြက္ကင္းမဲ ့ေနေသာ ေမပယ္ပင္ၾကီးေပၚမွ ငွက္ကေလးတစ္ေကာင္ အိမ္ေရွ ့သမံသလင္းသို႔ ပ်ံဆင္းလာ၏။ မေန႔ က ျဖန္ ့က်ဲ ေပးထားခဲ့ေသာ သစ္ေစ ့ဆန္ေစ ့ကေလးမ်ားကို နွဳတ္သီးက်ိဳးမတတ္ ျမန္ဆန္အားပါမွဳျဖင့္ တေတာက္ေတာက္ ေကာက္ ေန၏။ ဆာေလာင္မွဳ၏ ေမာင္းနွင္အားျဖင့္ လွဳပ္ရွားေနေသာ ငွက္ကေလးကို ၾကည့္ရင္း ကား ကို ေနာက္ဆုတ္ထြက္ဖို႔မလုပ္ရက္ အစာမ၀ခင္လန္ ့ပ်ံသြားရမည္ကိုစိုးမိ၏ ။
ထုိ ့ေၾကာင့္ ငွက္ကေလး ထပ်ံသည္အထိ ထိုင္ေစာင့္ေနမိေတာ့ မိနစ္အနည္းငယ္ပင္ၾကာသြား၏။

ငွက္ကေလးထပ်ံေတာ့ ကားကိုညင္သာစြာေနာက္ျပန္လွည့္ထြက္လာခဲ့၏။ ေအးစက္လွေသာ စေန နံနက္ခင္း၏ ေရခဲရိုက္မွဳေအာက္တြင္ ေစ်းမွ ငါး ေသတို႔၏ အသက္မဲ ့ ခႏၶာကိုယ္တို႔နွင့္မတူေသာ လူတို႔သည္ ကားၾကီး ကားငယ္မ်ား ျဖင့္ ေမာင္းနွင္ သြားလာေနၾကဆဲ။

ဘတ္စ္ကားရပ္နားရန္ ဆိုင္းဘတ္ကေလး ေဘးတြင္ အာဖရိကန္ အေမရိကန္ မိန္းကေလးတေယာက္ လက္ကေလးနွစ္ဖက္ကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္ပိုက္ရင္း ဘတ္စ္ကားလာမည့္ဘက္သို႔ေငးေန၏။ ေလးဆယ့္ငါးမိနစ္တခါလာေသာဘတ္စ္ကားကိုပလက္ေဖာင္းေပၚမွဆိုင္းဘုတ္ကေလးအနီးသူ႔ခမ်ာေစာင့္

ေန သည္မွာ မည္မွ်ၾကာသည္မသိ။

တနည္းအားျဖင့္လည္းမည္မွ် ၾကာေအာင္ဆက္ေစာင့္ေနရမည္မသိ သို႕ေသာ္ က်ိန္းေသသည္မွာေတာ့ ေလးဆယ့္ငါးမိနစ္ဆိုေသာ အခ်ိန္အတိုင္းအတာတစ္ခုအတြင္း ထိုေနရာတြင္ ပင္ သူ ဆက္လက္ရပ္ေနေကာင္း
ရပ္ေနလိမ့္ မည္။ ေနထိုင္ရာ ရွိ၍ ျပန္လွည့္ရန္ နီးပါက ျပန္လွည့္ေကာင္းလွည့္မည္ ။ မည္သူမွ် သိနိုင္သည့္ကိစၥမဟုတ္။

က်ိန္းေသလြန္းသည္ကေတာ့ ကိုယ္တိုင္အပါအ၀င္အားလံုးေသာကားကိုယ္စီျဖင့္ ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ့ေသာ

လူသတၱ၀ါမ်ားကမသိလိုက္ဖာသာပင္ထိုမိန္းကေလးကိုျဖတ္ေက်ာ္ေမာင္းနွင္သြားၾကျပီး
ျဖစ္၏။

ကားကို ရပ္နားရန္ေနရာတြင္ ရပ္လိုက္၏။ တမတ္ေစ ့နွစ္ေစ့ကို ထုတ္ယူျပီး ရပ္နားခြင့္အတြက္ အခ်ိန္တိုင္းစက္အတြင္း တေစ ့ခ်င္း ေျဖးေျဖးထည့္လိုက္၏။ ဒုတိယအေစ့သည္ လက္ေပၚမွေလွ်ာက်သြား၏။
လက္အိတ္ကိုခြ်တ္ျပီး ေျဖးေျဖး ကိုယ္ကို နွိမ့္ခ်လိုက္ရင္း တမတ္ေစ ့ကေလးကို ေကာက္ကာ ခႏၶာကိုယ္ကို ျပန္မတ္၍ ျပန္ထည့္လိုက္၏။ ျပီးေတာ့ ေအးစက္ေျခာက္ေသြ ့ေသာ ေလကို အ၀ရွူလိုက္ျပီး ခနေအာင့္ထားလိုက္၏။ ထို ့ေနာက္ ပါးစပ္ကို ဟကာ ရွဴထုတ္လိုက္၏။

ဆိုင္တံခါးကို တြန္းဖြင့္ကာ၀င္လိုက္ေတာ့ လစ္ဇ္နွင့္ သူ ့ေယာက္်ားကနွဳတ္ဆက္၏။

သူတိ့ုလင္မယားကိုျပန္နွဳတ္ဆက္ရင္း မနက္စာ နွင့္ေကာ္ဖီတခြက္မွာလိုက္၏။ မနက္စာကိုစားရင္း သတင္းစာကိုဆြဲယူျပီးဖတ္လိုက္၏။ အီရတ္စစ္ပြဲ ၊ သမၼတ အသစ္ ၊ ေငြေၾကး ျပသနာ ၊ ရာသီဥတု ၊အားကစား ၊ ကမၻာ့သတင္း၊ ေက်ာ္ၾကားသူတို႔ကိစၥ၀ိစၥ စသည္ျဖင့္ သံသရာေျမာက္အနွစ္သာရတို႔၏ ထပ္ခ်ည္းတလဲလဲ အေၾကာင္းအရာ အသစ္မ်ား ။

ဆိုင္တံခါးကိုတြန္းဖြင့္ကာလူျဖဴအဖိုးၾကီးတစ္ေယာက္၀င္လာ၏။ေဟာင္းႏြမ္းလွေသာသူ့အေႏြးထည္ဂ်ာကင္ၾကီး
ေအာက္တြင္ ေနာက္ထပ္ ဘယ္နွစ္ထပ္ ခံျပီး၀တ္လာသည္မသိ လူက ေလမေလွ်ာ့တေလွ်ာ့ အလူမီနီယံမိုးပ်ံ ေဘာလံုးလို ျဖစ္ေန၏။

သူ ့ပါးစပ္နွင့္နွာေခါင္းမွ အေငြ ့ျဖဴျဖဴတို ့ထြက္လာသည္အထိ ဆိုင္ထဲမွ ဆိုင္ရွင္နွင့္ တဦးတည္းေသာ ေဖာက္သည္ကို နွဳတ္ဆက္လိုက္၏။ ထို ့ေနာက္ ေဘးမွ ခံုကိုဆြဲထိုင္ျပီး သတင္းစာ ကိုေကာက္ယူ၏။ သတင္းစာကို တျဗန္းျဗန္းျမည္ေအာင္ ခပ္ျမန္ျမန္ ဆြဲလွန္ေန၏။ တေနရာေရာက္ေတာ့ သူ ေသေသခ်ာခ်ာ ဖတ္ေတာ့၏။ အခိုက္အတန္ ့တစ္ခုအထိ ဖတ္အျပီးတြင္ စကားေျပာေတာ့၏။

သူနွင့္အျပန္အလွန္ေျပာဆိုရင္း စီးကရက္ဖြာရန္အျပင္သို႔ထြက္လာေတာ့ သူလည္းေနာက္နားမွပါလာ၏။
စီးကရက္ဘူးကိုဖြင့္ျပီး မီးျခစ္ကိုထုတ္ကာ မီးညွိရင္း ခပ္ေ၀းေ၀း မွ အေဆာက္အဦအျမင့္ၾကီးမ်ား၏ မွန္ နံရံကြက္ၾကီးမ်ားမွ အရိပ္ထင္ေနေသာ အျခားအေဆာက္အဦမ်ားကိုျမင္ေနရ၏။

သူလည္း စီးကရက္ဘူးေလး တစ္ဘူးထုတ္၏ ။ မလံုမလဲျပံုး၏။ ျပီးေတာ့ စီးကရက္ဘူးကေလးကိုဖြင့္လိုက္ေတာ့ တံဆိပ္ အမိ်ဳးမိ်ဳးျဖင့္ စီးကရက္အတိုကေလးမ်ား ျဖစ္ေန၏။ ထိုအထဲမွ ခပ္ရွည္ရွည္ စီးကရက္တိုကေလးကို ထုတ္ယူလိုက္ကာမီးညွိရွိုက္ဖြာရင္း ေကာင္းကင္ကို ျပံဳး၍ ေမာ့ၾကည့္ေန၏။

သံုးေလးငါးဖြာ ရွိုက္ရင္း ခ်မ္းလာလြန္းေတာ့ ဆိုင္ထဲသို ့ျပန္၀င္လာခ်ိန္တြင္ အဖိုးၾကီးလဲ ေနာက္မွ ကပ္ပါလာ၏။ ထို ့ေနာက္ သူက ေကာ္ဖီတခြက္မွာ၏။ လစ္ဇ္က ေကာ္ဖီေဖ်ာ္ျပီး သူ ့ေရွ ့ခ်ေပးခိုက္ တြင္ သူ ၏ ဘယ္ဘက္ အက်ၤ ီအိတ္ထဲမွ အေၾကြေစ ့ကေလးမ်ား ကို တစ္ေစ ့ျပီးတစ္ေစ ့ထုတ္ရင္း ေကာင္တာေပၚတင္လိုက္ျပီး ျပံဳးျပကာ ေနာက္တခါ ေကာင္းေကာင္း မြန္မြန္ က်က်နန လာစားဦးမယ္ ဟု ေျပာ၏။ ပူေႏြးေသာေကာ္ဖီကို မွဳတ္ေသာက္ေနေသာ အဖိုးၾကီး၏ မ်က္လံုးမ်ားသည္ မုန္ ့လက္ေကာက္ကြင္းမ်ား ထည့္ထားရာ မွန္ ကာထားသည့္ စင္ဆီသို ့ ေ၀ ့ ၀ဲေန၏။
နံရံေပၚမွ တီဗြီမွ မနက္သတင္းလာေန၏။ အိမ္ယာမ ဲ့အေလာင္း တစ္ေလာင္း သတင္းတြင္ပါလာ၏။ အဖိုးၾကီးသည္ ေကာ္ဖီခြက္ကိုလက္နွစ္ဖက္ျဖင့္ကိုင္ကာ တီဗီြ ဖန္သားျပင္ကိုေသခ်ာစြာၾကည့္ရင္း
“ငါ မင္းကိုေျပာတယ္ မင္းနားမေထာင္ခဲ့ဘူး ကြာ” ဟုတေယာက္ထဲ ျငီးလိုက္၏။

လစ္ဇ္ က ေပါင္မုန္ ့နွစ္ခ်ပ္ကို ေပါင္မုန္ ့ကင္စက္ထဲသို႔ ထည့္၏။ ျပီးေတာ့ ေဖာက္သည္ေတြအလာက်ဲေၾကာင္း တေယာက္ထည္းျငီးသလိုလိုျဖင့္ ေျပာေန၏။ လစ္ဇ္ေယာက္်ားက စြပ္ျပဳတ္အိုးကေလးကို မီးအားေလွ်ာ့ေန၏။
အိပ္ထဲမွ ဆယ္တန္ တစ္ရြက္ကိုထုတ္ယူလိုက္ျပီး မနက္စာ နွင့္ စြပ္ျပဳတ္ တခြက္မွာလိုက္၏ ။ ျပီးေတာ့ အဖိုးၾကီးကိုျပံဳးျပရင္း ဘာေၾကာင့္ ေနာက္မွ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္စားမလဲ ခု စားလို ့ျဖစ္ေနတာပဲ မဟုတ္ဘူးလား ဟု ျပံဳးကာေမးလိုက္၏။

အဖိုးၾကီး၏ မ်က္လံုးထဲတြင္အားငယ္မွဳ ၊ ခိုကိုးရာ ၊ ေက်းဇူးတင္ျခင္း စေသာ စိတ္ခံစားမွဳတို႔၏ အေရာင္အဆင္း
တို ့ေရာျပြန္းလွ်က္ ျဖင့္ ေက်းဇူးတင္စကားေျပာ၏ ။ ျပီးေတာ့ သူ ့ဘယ္ဘက္လက္မွာစြပ္ထားဆဲျဖစ္ေသာ လက္အိတ္အေဟာင္းၾကီးကိုဆြဲခြ်တ္ကာ ေကာင္တာေလးေပၚမွ ပလတ္စတစ္ဇြန္း ခက္ရင္း ဒါးကေလးမ်ားထည့္ထားေသာ အိတ္အၾကည္ေလးကို ဆြဲေဖာက္လိုက္၏။ လက္သုတ္စကၠဴၾကမ္း တစ္ေပပတ္လည္ ကို က်က်နန သူ႔ အက်ၤီ ဂ်ာကင္ေဟာင္းၾကီးကို ဟကာ ရင္ဘတ္ ေပၚညွပ္လိုက္၏။

အဖိုးၾကီးကို ျပံဳးျပျပီး ခနေစာင့္ပါ ဟု ေျပာ၍ ကားဆီသို ့လာခဲ့၏။ ကားထဲမွ ကား ပိုင္ရွင္ မွတ္တမ္း ၊ ျပဳျပင္နည္း ၊ ကား တစ္စင္းလံုး၏ တည္ေဆာက္ပံု စာအုပ္တို ့ ထည့္ထားေသာ ေသတၱာငယ္ကေလး၏ တံခါးကိုဖြင့္ကာ စီးကရက္ဘူးသစ္ တဘူး ထုတ္ယူလိုက္ျပီး ဆိုင္ထဲသို ့ျပန္၀င္လာခဲ့၏။ ျပီးေတာ့ ေႏြးေနဆဲ ခံုတြင္ျပန္ထိုင္လိုက္ရင္း အားပါးတရစားလိုက္ စြပ္ျပဳတ္ကေလးေသာက္လိုက္ ေခါင္းတျငိမ့္ျငိမ့္ျဖင့္ ျပံဳးေနေသာ အဖိုးၾကီးကို စီးကရက္ဘူး ေပးလိုက္၏။

ခဏၾကာေတာ့လစ္ဇ္တို့လင္မယားနွင့္ အဖိုးၾကီးကိုနွဳတ္ဆက္ကာ ဆိုင္ထဲမွ ထြက္လာရင္း လက္အိတ္ကိုစြတ္၍ ေကာင္းကင္ကိုေမာ့ၾကည့္ေတာ့ နွင္းတို႔က ပိုမို သည္းထန္စြာက်ေနဆဲ ။ ေဆာင္းအစတစ္မနက္၏ ျဖစ္စဥ္မ်ား အေၾကာင္းစဥ္းစားေနမိစဥ္ငွက္တအုပ္သည္ ခပ္နိမ့္နိမ့္ပ်ံသန္းရင္း ျမင္ကြင္းထဲသို႔၀င္လာ၏။ ထိုငွက္အုပ္၏ ေနာက္သို ့ အျမင္အာရံုကို မထည့္ထားမိေတာ့။

ကားစက္ကိုနွဳိး၍ ေမာင္းထြက္လာခဲ့ရာ တူရူမွ လာေသာ ကားမ်ား၊ ေရွ ့မွ ကားမ်ား၊ ေနာက္မွ ကားမ်ား သည္ နွင္း ထူထဲ ေသာ လမ္းမေပၚတြင္ သတိျဖင့္ေျဖးညွင္းစြာေမာင္းနွင္လာၾကေသာ

အကန္းမ်ား၏ လိုရာသို႔ တေရြ ့ေရြ ့သြားေနၾက၏ ။ ဆက္၍ ဆက္၍ သြားၾကဦးမည္လည္း ျဖစ္ေပေတာ့၏။


ျငိမ္းေဇဦး

ယိမ္း မ သာ စိမ္းကာေၾကြေပါ့

မိုးတိမ္အုပ္တို႔... ျမိဳ႕ကို စီးနင္းစျပဳျပီ။
ထို ညေန ေလးနာရီ............။
ေနေရာင္အလင္းလႊာသည္ ေလာကေျမမဟီေပၚသို႔ အိစက္ပံုက်တခ်ိဳ႕ ၊ တိမ္တိုက္တို႔အထက္တြင္ ခိုတြဲတခ်ိဳ႕ျဖင့္ က်ိဳးတိုးက်ဲတဲနိုင္လွ၏။
တိမ္လိတ္တို႔ ေလေျပနွင့္ ေလးတြဲ႔တြဲ႔ ေျပးေသာအခါ တိမ္ရိပ္တို႔လည္း ေျမျပင္ေပၚတြင္ဒရြတ္ဆြဲေမ်ာပါလွ်က္ ၾကိဳးျပတ္ေသာ စြန္ ကဲ့သို႔။

ကိုညိဳေအာင္၏ ျခံကေလးထဲမွ စိမ္းလန္းေသာ ျမက္ခင္းျပင္ ၊ ႏွစ္ေယာက္ထိုင္ ဒန္းလႊဲ ခံုကေလး ၊
စပါယ္ရံု ၊နွင္းဆီခင္း ၊ေက်ာက္သားျမွားနတ္ေမာင္ ရုပ္တုေလး၊
ညီညာစြာျပဳျပင္ျဖတ္ညွပ္ထားေသာျခံစည္းရိုးပါတ္ပါတ္လည္ပု႑ရိပ္ပင္တို႔ ၊ ခေရပင္တခ်ိဳ႕ တို႔သည္လည္း ေနေရာင္တိမ္ရိပ္ေအာက္တြင္ စိမ္းလဲ႔ေရာင္နုလင္းေတာက္လိုက္ စိမ္းရင့္ေမွာင္လုမွဳိင္းပ်လိုက္ျဖင့္။

အိမ္ေနာက္ဖက္ ဂိုေဒါင္ငယ္ေလးထဲမွ ေပါက္ျပား တစ္လက္ ၊ ပန္းျဖတ္ကပ္ေက်း တစ္လက္၊ ေျမၾသဇာ အိတ္ငယ္တစ္အိတ္ျဖင့္ ကိုညိဳေအာင္ ၏ လက္နွစ္ဖက္လံုးမအားေတာ့။
အကၤ်ီ ဗလာ၊ ဂ်င္းေဘာင္ဘီ အႏြမ္းအၾကမ္းတစ္ထည္၀တ္လွ်က္ ဖိနပ္မပါေသာ ကိုညိဳေအာင္က ခေရပင္ေဘးတြင္ ေျမၾသဇာအိတ္ကေလးကိုခ်လိုက္၏ ။
ေပါက္ျပားကိုခေရပင္တြင္မွီလိုက္ျပီး ပန္းျဖတ္ကပ္ေက်းကို ခေရပင္ရင္းတြင္ေထာင္ထားလိုက္၏။

ခါးေထာက္ကာ ေကာင္းကင္ကိုေမာ့ၾကည့္ရင္း မေန႔ညက ရြာထားေသာမိုးျဖင့္ ခေရရြက္တို႔တြင္ ခိုတြဲဆဲျဖစ္ေသာ ေနာက္ဆံုးလက္က်န္မိုးေရစက္တခ်ိဳ႕သည္ ကိုညိဳေအာင္၏
ကိုယ္ဗလာအထက္ပိုင္းသို႔ ေျဖးေျဖးခ်င္းသစ္ရြက္ေပၚမွ မဆင္းခ်င္ဆင္းခ်င္လိမ့္ဆင္းခုန္ခ်လာျပီး ရင္အုပ္ေပၚသို႔ အေႏွးဆံုး အေသးဆံုး ယာယီေရတံခြန္ေလးမ်ားအျဖစ္စီးက်ေန၏။ ေရစက္တခ်ိဳ႕က ေမာ့ၾကည့္ေနေသာ ကိုညိဳေအာင္၏ မ်က္လံုး တည့္တည့္သို႔ က်လာေတာ့ လူသားတို႔၏ ပင္ကိုယ္ တုန္႔ျပန္မွဳအတိုင္းကိုညိဳေအာင္၏ မ်က္ခြံတို႔အလိုအေလွ်ာက္ျဖတ္ကနဲမွိတ္လိုက္၏။

ေအးျမေသာ ေရစက္ေရေပါက္သည္ ကိုညိဳေအာင္၏ ဘယ္ဘက္ မ်က္ခြံေပၚသို႔ ေဘာက္ကနဲက်ကာ နက္ေမွာင္ေသာမ်က္ေတာင္မ်ားစိုစြတ္လွ်က္ ။
ထိုေရေပါက္ကို ကိုညိဳေအာင္သုတ္မပစ္ပါ။
အျမင္အာရံုကို ၾကည္လင္ေအာင္ မ်က္ေတာင္ကိုခတ္ကာ ခတ္ကာ ျဖင့္ တိမ္လိတ္တို႔ ဒေရာေသာပါးေျပးလႊားေနသည္ကို ေမာ့ၾကည့္ေနဆဲျဖစ္၏။

တကယ္ေတာ့ ထိုမ်က္ခြံတို႔သည္ စိုရႊဲပူေႏြးေသာျဒပ္သတိၱတို႔အား မည္ကဲ့သို႔ ဆက္ဆံတုန္႔ျပန္ရမည္ကို က်င့္သားရ ေနသားက်ခဲ့သည္မွာၾကာလြန္းလွေပါ့။
ကိုညိဳေအာင္၏ ရွည္လ်ားစျပဳျပီျဖစ္ေသာ နက္ေမွာင္လွသည့္ ဆံပင္တို႔ၾကားသို႔ေလေအးေအးတလႊာသည္ ပု၀ါတစကဲ့သို႔ လြင့္ေမ်ာထိခတ္သြား၏။

နက္ေမွာင္လွေသာ မ်က္ခံုးထူထူတို႔ဆက္မတတ္ မ်က္ေမွာင္ၾကံဳ႕လွ်က္ ထူထဲျပည့္တင္းေသာ နွဳတ္ခမ္းတစ္စံုကို တင္းတင္းေစ့ကာ စိမ္းျမရြက္သစ္တို႔ၾကားမွအလုအယက္ဖူးစျဖဴဥေနေသာ စပယ္ငံုတို႔ကိုၾကည့္ရင္း ေျမၾသဇာအိတ္ကေလးကို ဖြင့္လိုက္၏။

စပယ္ရံု၏ ေဘးပတ္ပတ္လည္မွ ေပါင္းျမက္ပင္ကေလးမ်ားကို ေပါက္ျပားျဖင့္ခပ္ဖြဖြေလးရွပ္ကာ ရွင္းျပီးတိုင္း ေျမၾသဇာတို႔အား စပယ္ရံုေအာက္ေျခ ပတ္ပတ္လည္ တစ္ေပေလာက္အကြာမွ
ျဖဴးပံုေပးရင္း ကိုညိဳေအာင္က စပယ္နံ႔သင္းသင္းကို ဂႏၶာရံုျဖင့္ ခိုးယူသိမ္းပိုက္လိုက္၏။ ခံစားခ်က္ကင္းမဲ့ဟန္ရွိေသာ မ်က္နွာတင္းတင္းမာမာသည္ တေျဖးေျဖးေပ်ာ့ေပ်ာင္းသြားကာ
ကေလးငယ္ေလးတေယာက္ကဲ့သို႔ ေခါင္းကိုေမာ့ရင္း မ်က္လံုးအစံုကို ဖြဖြမွိတ္လွ်က္ ေက်ေက်နပ္နပ္ျပံဳးလိုက္၏။ ဆံႏြယ္ရိုင္းတို႔ လည္ကုပ္ပုခံုးေပၚသို႔ပြတ္တိုက္ထိပါးသြားေသာအထိအေတြ႔ကိုလည္း
ကိုညိဳေအာင္သတိျပဳမိလိုက္၏။ လွိ်ဳ့၀ွက္ဆန္းက်ယ္ နားလည္ရခက္ေသာ ထိုတင္းမာေအးစက္ေသာ မ်က္နွာသည္ လွ်ိဳ့၀ွက္ဆန္းၾကယ္စြာပင္ တျခားလူတေယာက္ကိုျပံဳးျပရန္၀န္ေလးတတ္သည့္
မ်က္၀န္း ၊ နွဳတ္ခမ္းတို႔ မွ ေပ်ာ့ေပ်ာင္းေအးျမေသာအျပံဳးျဖင့္ စပယ္ရံုေလးအနီး၌ ။

ကိုညိဳေအာင္၏ ျမက္ခင္း စိမ္းတို႔ျဖင့္ ၊ပန္းရံု ၊ပန္းခင္းတို႔ျဖင့္ ၀န္းရံထားေသာ တထပ္အိမ္ငယ္ကေလး၏ေရွ့ မ်က္နွာစာ ညာဘက္ တြင္ စားပြဲတစ္လံုး ကုလားထိုင္ေလးနွစ္လံုး နွင္းဆီပန္းျဖဴလြလြတစ္ပြင့္ထည္း
ထိုးထားသည့္ ျမစိမ္းၾကည္ေရာင္ ဖန္ပန္းအိုးကေလး....။
တကယ္ေတာ့ ထို စားပြဲကေလးတြင္ ကိုညိဳေအာင္မထိုင္ျဖစ္ခဲ့သည္မွာ လေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာ ခဲ့ျပီ။ သို႔ေသာ္ ေန႔စဥ္နွင္းဆီျဖဴတပြင့္ကိုေတာ့အျမဲတန္းအသစ္လဲသလုိ
ပန္းအိုးကေလးကိုလည္းေတာက္ေျပာင္လွပေနေစခဲ့သည္။

ထိုလည္တိုင္က်ဥ္းပန္းအိုးကေလး၏ အလင္းျပန္နံရံတြင္ တခါက သူသိပ္ခ်စ္ခဲ့ရေသာ ေကာင္မေလး၏ မ်က္၀န္းလွလွေလးမ်ားကို ေလာဘၾကီးစြာ သူေငးခဲ့ျမတ္နိုးခဲ့ဖူး၏။ မ်က္လံုးခ်င္းဆိုင္ၾကည့္လိုက္တိုင္း အခ်စ္ရည္အျပည့္ျဖင့္မေနာအာရံုကို ကမၻာေျမၾကီး၏ ဆြဲအားထက္ သာလြန္ေသာ အင္အားတို႔ျဖင့္ နစ္ေမ်ာေပ်ာ္၀င္ေစဖူးခဲ့ေသာ ထိုမ်က္၀န္းေလးမ်ား၏ အလင္းျပန္အရိပ္ကေလးကိုေတာင္မွ ကိုညိဳေအာင္က တြယ္တာျမတ္နိုးလြန္းခဲ႔၏။

ဘယ္ဘက္ျခမး္တြင္ေတာ့ ကိုညိဳေအာင္တေယာက္ထဲ ေျခပစ္လက္ပစ္ထိုင္တတ္ေသာ ပက္လက္ကုလားထိုင္တစ္လံုးရွိျပီးျပီး ေဘးတြင္ ဘရန္ဒီျပင္းျပင္း တစ္ပုလင္း နွင့္ ဖန္ခြက္ ေသးေလးတစ္လံုးတင္ေသာ စားပြဲပုကေလးရွိ၏။

ထိုစားပြဲပုေလးေပၚတြင္လည္း ကိုညိဳေအာင္၏ နာနာက်င္က်င္ အၾကည့္တို႔ျဖင့္ က်င့္သားရေနေသာ ပုလင္းတို႔သာ တစ္လံုးျပီးတစ္လံုးေျပာင္းလဲသြားေသာ္လည္း အတြင္းတြင္ေဘာင္ဘင္မခတ္ပဲ တည္ျငိမ္ေနေသာ ပယင္းေရာင္ ေသရည္တို႔ အျပည့္ျဖင့္ ပုလင္းသစ္တစ္လံုး နွင့္ ဖန္ခြက္ေသးေသးေလးတစ္လံုးကလည္း ယေန ့အဖို႔ ရွိေနဆဲျဖစ္၏။

ကိုညိဳေအာင္၏ က်စ္လ်စ္ မာတင္းေသာ လက္ေမာင္းၾကြက္သားမ်ားသည္ ေခြ်းတို႔စိုရႊဲလ်က္ တခ်က္တခ်က္ေနေရာင္ေအာက္တြင္ လက္ကနဲ လက္ကနဲ ျဖင့္ အလင္းျပန္ေန၏။ စပယ္ျခံဳမ်ား၏ ေအာက္မွ ေပါင္းျမက္တို႔ကိုရွင္းလိုက္ ၊ ေျမၾသဇာ မ်ားျဖဴးလိုက္ျဖင့္ အလုပ္ထဲတြင္စိတ္ကိုနွစ္ကာ သူ႔ကိုယ္သူေမ့ပစ္ထားေသာ ကိုညိဳေအာင္တေယာက္ စပယ္ဖူးေလးမ်ား၏ ျဖစ္စဥ္အား အစြမး္ကုန္ပြင့္လန္းေစေရးဟူေသာ တစ္ခုတည္းေသာပန္းတိုင္ျဖင့္ ပတ္၀န္းက်င္ကိုလည္းေမ့ထားလိုက္၏။

ျခံေရွ ့တံခါးကေလး အီကန ဲ အသံျမည္ကာ ပြင့္သြားေတာ့ ကိုညိဳေအာင္ ခါးကိုဆန္႔ျပီး ေပါက္ျပားရိုး ေပၚလက္တဖက္တက္လွ်က္ လွမ္းၾကည့္လိုက္၏။
ကိုညိဳေအာင္၏ ညီတစ္ေယာက္လို ခင္မင္ယံုၾကည္သည့္ တဖက္အိမ္က ေမာင္ျဖဴစင္သည္ ကိုညိဳေအာင္ကိုျပံဳးျပ၏။
ျခံတံခါးကေလးကို ျပန္ပိတ္ကာ ျခံထဲသို႔၀င္လာ၏။
“အကို အလုပ္မ်ားေနလား”
“ေအးကြ.. ထံုးစံအတိုင္းေပ့ါ မင္းေရာ အလုပ္ေတြ မအားဘူးလား မေတြ ့တာၾကာျပီ”ဟု ကိုညိဳေအာင္ေျဖေမးေမးလိုက္၏။
“ဟုတ္ကဲ့အကို... ခုတေလာ အလုပ္နည္းနည္းမ်ားေနတယ္” ဟု ေမာင္ျဖဴစင္ကေျဖရင္း ကိုညိဳေအာင္၏ မ်က္နွာအား အလြန္အမင္းအားနာဟန္ခ်ီတံုခ်တုံျဖင့္ၾကည့္ရင္းသက္ျပင္းတခ်က္ခ်လိုက္၏။
ကိုညိဳေအာင္က နားလည္ အကင္းပါးစြာ “မင္းေျပာစရာရွိလား ရွိရင္ေျပာေလကြ မင္းန ဲ့ငါ ညီအကိုအရင္းလိုခင္ေနတာပဲ”
“ဒီလို အကို ” ဟူ၍ အစခ်ီကာခဏစကားရပ္သြားခ်ိန္တြင္ ခေရရြက္တို႔ေလတိုးသံ ၊ျခံအျပင္မွ ယာဥ္အခ်ိဳ႔ေမာင္းနွင္သြားသံမွလြဲ၍ တိတ္ဆိတ္လွ်က္။
“ေျပာပါကြ ငါ့ညီရ” ဟု ကိုညိဳေအာင့္စကားအဆံုးတြင္ေတာ့
“ဒီလိုအကို က်ေနာ္ သစၥာဦးကို ခ်စ္ေနျပီ အဲဒါအကို႔ကို အသိေပးတာ”........။

ကိုညိဳေအာင္ တိတ္ဆိတ္စြာ သက္ျပင္းခ်ရင္း “အင္း... ငါသေဘာမတူစရာမရွိပါဘူး ညီေလး... မင္းလို ရိုးသားေျဖာင့္မတ္ျပီး ၾကိဳးစားတ ဲ့လူငယ္တေယာက္နဲ႔ သစၥာဦးလို လွပရွင္းသန္႔ျပီး စိတ္ထားေကာင္းတဲ့မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ဟာသင့္ေလွ်ာ္ပါတယ္ ဒါေပမယ့္.............”
ကိုညိဳေအာင္သည္စကားကို ရပ္ကာ ေျမသားတို႔ေပက်ံေနေသာ သူ႔ ေျခဖမိုးကိုငံု႔ၾကည့္ျပီး ေပါက္ျပား တြင္ ကပ္ေနေသာ ေျမသားတုိ႔ကို ေျခေထာက္ျဖင့္ ေျဖးေျဖး တြန္းထုတ္လိုက္၏။

ထို႔ေနာက္ေခါင္းကိုေမာ့ျပီး “ဒါေပမယ့္ ညီေလး မင္း စိတ္ထဲမွာေတာ့လိပ္ျပာသန္႔ရမယ္ ငါ့အေပၚမွာလဲ အျမင္ရွင္းရမယ္ သူ႔အေပၚမွာလဲ မင္းအျမင္ရွင္းရွင္းနဲ႔ ျမတ္နိုးနိုင္မွရမယ္
အဲဒါကိုေရာမင္းၾကိဳျပီးေတြးျပီးသားလား ”

“ဟုတ္ကဲ့အကို..အဲဒါေတြအတြက္က်ေနာ္အခ်ိန္အေတာ္ၾကာ ေပးျပီး စဥ္းစားခဲ့ျပီးျပီ က်ေနာ့္စိတ္သန္႔တယ္ က်ေနာ္ျမတ္နိုးတယ္ သိပ္လည္းခ်စ္တယ္ အကို ဒါေပမယ့္ အကို႔ကို က်ေနာ္ အသိေပးဖို႔လိုအပ္လို႔ အကို႔စိတ္ရွင္းေအာင္အသိေပးတာပါ”

“ဟာ..ငါ့ညီရာ ..ဒါဆိုျပီးျပီေပါ့ကြ... ငါ အျမင္ရွင္းဖုိ႔ဆိုတာကိုမပူနဲ႔ မင္း အျမင္မရွင္းမွာကို လည္း ရင္မဆိုင္နိုင္လို႔ေတာ့မဟုတ္ဘူး ငါအေနနဲ့ မင္းစိတ္ထဲမွာလဲ ဒီဆံုးျဖတ္ခ်က္အတြက္ၾကည္ၾကည္လင္လင္အျမဲျဖစ္ေစခ်င္တယ္
က်န္တာဘာမွမပူနဲ႔ဟုတ္ျပီလား”

ေမာင္ျဖဴစင္သည္ စိတ္လက္ေပါ့ပါးသြားေသာမ်က္နွာျဖင့္ စပယ္ပြင့္တို႔ကုိ ၾကည့္ေနခိုက္ ကိုညိဳေအာင္က
“ဒါဆို မင္းတို႔အဆင္ေျပသြားၾကျပီလားညီေလး” ဟု ေမးလိုက္၏။

“မဟုတ္ဘူးအကို က်ေနာ္သူ႔ကို ဖြင့္မေျပာခင္ အကို႔ကိုအရင္အသိေပးတာ ျပီးမွ က်ေနာ္ေျပာမယ္ ကဲ..က်ေနာ္ေျပာခ်င္တာဒါပဲအကို ခြင့္ျပဳပါဦး” ဆိုေသာစကားဆံုးေတာ့ ေမာင္ျဖဴစင္သည္ ျခံတံခါးဆီသို႔ျပန္လွည့္ကာ ျခံတံခါးကိုျပန္ပိတ္ျပီးေနာက္ ထြက္ခြာသြားေတာ့၏။

ကိုညိဳေအာင္သည္ ေပါက္ျပားျဖင့္ ေျမၾကီးကို ေျဖးေျဖးမွန္မွန္ေပါက္ေနေတာ့၏။ ေကာင္းကင္ကိုေမာ့မၾကည့္ ။ ပတ္၀န္းက်င္ကို လွည့္မၾကည့္။
ေခြ်းသံရႊဲရႊဲခႏၶာကိုယ္သည္ နိမ့္လိုက္ျမင့္လိုက္ျဖင့္ လက္ဖ်ံၾကြက္သားမ်ား တင္းကန ဲတင္းကနဲ ထကာ ေျမသားနွင့္ေပါက္ျပားထိခ်က္မွန္မွန္ျဖင့္။

မိုးတို႔ျပိဳခဲ့ေလျပီ...။
တရိပ္ရိပ္ေျပးလႊားေနေသာ တိမ္သားတို႔ ေကာင္းကင္ျမင့္လႊာ၏ ေအးစက္မွဳကို မခံနိုင္ေတာ့ ။
သည္းထန္ေသာ မိုးစက္မိုးေပါက္တို႔သည္ကုိညိဳေအာင္၏ ေက်ာဗလာေပၚသို႔ ဒရၾကမ္း က်ဆင္းလာေသာ္လည္း ကိုညိဳေအာင္ဆက္လက္ကာ ေပါက္ျပားကို အခ်က္မွန္မွန္ျဖင့္ ေပါက္ေန၏။
ေကာင္းကင္တခြင္တြင္ ေန၏ ဖ်ိဳးဖ် အလင္းသည္သာ ေငြ ့ေငြ ့က်န္ေတာ့၏ ။ မိုးသည္းသည္းေအာက္တြင္ ကမၻာေလာကၾကီးသည္ ေမွာင္မလို လင္းမလိုျဖင့္ ညေနခင္းကို ျပဳစားေန၏။
မိုးေပါက္တို႔ ကိုညိဳေအာင္၏ မ်က္နွာတြင္ ခိုတြဲစီးဆင္းေန၏။ ခႏၶာကိုယ္မွ ေလ်ာတိုက္ကာ ကမၻာေျမၾကီးေပၚသို႔ ခုန္ခုန္ခ်ေန၏။

ကိုညိဳေအာင္ အံတင္းကာ ေနာက္ဆံုးေပါက္ျပားခ်က္တို႔ျဖင့္ နွင္းဆီခင္းအဆံုးတြင္အျပီးသတ္လိုက္ျပီး ေပါက္ျပားကို ရုတ္တရက္ပစ္ခ်ကာ ေျခေထာက္နွစ္ဖက္ကို ကား၍ ေကာင္းကင္သို႕ေမာ့ၾကည့္၏။
မ်က္၀န္းထဲသို႔မိုးေရစက္တို႔ က်လာသည္ကို မ်က္လံုးမပိတ္ပဲ မ်က္သား ျဖဴျဖဴႏွင့္ မ်က္ဆံညိဳညိဳေပၚသို ့ မိုးစက္တို႔ေဘာက္ကန ဲ က်လာျပီး စပ္ဖ်ဥ္းဖ်ဥ္းျဖစ္ေတာ့မွ မ်က္စိကိုစံုမွိတ္လိုက္၏ ။ျပီးေတာ့ျပန္ၾကည့္ျပန္၏။
ထို႔ေနာက္ရုတ္တရက္ နွင္းဆီပင္ တစ္ပင္အားလက္ျဖင့္အားကုန္သိမ္းဆုပ္လိုက္ကာ ဆြဲေျမွာက္လိုက္၏။

ပြင့္ျပီးစအျဖဴေရာင္နွင္းဆီပြင့္တစ္ပြင့္တည္းရွိေသာ နွင္းဆီပင္သည္ ကိုညိဳေအာင့္လက္ထဲတြင္ ေရစိုကာပြေနေသာ ျမစ္ေျခေၾကာင့္ ေလာမသိ ေျမာက္တက္ကာပါလာ၏။
ကိုညိဳေအာင္သည္ နွင္းဆီပင္စည္ကို ညာလက္တြင္ က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္လွ်က္ အိမ္ေရွ ့ကျပင္ေပၚသို ့ စိုရႊဲေသာ ခႏၶာကိုယ္ျဖင့္ တက္လာျပီး ပက္လက္ကုလားထိုင္တြင္ ထိုင္ေနလိုက္၏။

မိုးေရစက္တို႔ေအာက္တြင္ ျခံေရွ ့တံခါး ကို ဖြင့္ကာ ထီးတလက္ျဖင့္ မိန္းမငယ္တစ္ေယာက္ ျခံထဲသို႔၀င္လာ၏။ သ႑ာန္အရိပ္သည္ တျဖည္းျဖည္း နီးကပ္လာကာ အိမ္ေရွ ့ အမိုးေအာက္ေရာက္လာ၏။
အိမ္ေရွ ့အမိုးတံစက္ျမိတ္ေအာက္တြင္ ရပ္တံ့သြားေသာ္လည္း အိမ္ေပၚသို႔ေတာ့ တက္မလာ။
“ကိုညိဳ ... က်မ က လက္တည့္စမ္းစရာသတၱ၀ါလား ေျဖစမ္းပါ” ဟု နာနာက်င္က်င္ ထိုမိန္းကေလးကေမးလာ၏။
ကိုညိဳေအာင္သည္ ညာလက္တြင္ ဆုတ္ကိုင္ထားေသာ နွင္းဆီပင္စည္ကို ပို၍ က်စ္က်စ္ပါေအာင္ဆုတ္ကိုင္ထားရင္း “ အဲလိုမဟုတ္ဘူး မင္းဟာအျမဲတန္း သံသယနဲ႕ၾကည့္တတ္တဲ့အၾကည့္ေတြေၾကာင့္ထင္ခ်င္ရာထင္ေနတာ”
ဟု ျပတ္ေတာင္းတိုးလ်ေသာ အေျဖကို ေျဖလ်က္ မိုးစက္တို႔သည္းသည္းထန္ထန္က်ေနသည္ကို ေငးေန၏။
မိန္းကေလးသည္ ကိုညိဳေအာင့္မ်က္နွာကို ေစ့ေစ့ၾကည့္လိုက္ျပီး ေနာက္ထပ္တစ္ခြန္းမွ ဆက္မေျပာေတာ့ပဲ သုတ္ကနဲလွည့္ကာ ထီးကေလးကိုေဆာင္းရင္း ျခံျပင္သို႔ ဦးတည္ကာ တေရြ ့ေရြ ့ေ၀းသြားေတာ့၏။
ထိုတေရြ ့ေရြ ့ေ၀းသြားေသာ မိန္းကေလး၏ ေက်ာျပင္ကို ေငးၾကည့္ေနေသာ ကိုညိဳေအာင့္မ်က္၀န္းသူငယ္အိမ္ထဲတြင္ထင္ဟပ္ေနသည့္ ေပါက္ျပားရာမ်ားျပည့္နွက္ေန ကာ ေျမစိုင္ေျမခဲတို႔ျဖင့္ ပြေနေသာ ပ်က္စီးသြားသည့္ အိမ္ေရွ ့ျမက္ခင္းကေလးနွင့္ လဲျပိဳအျမစ္လန္ေနေသာ စပါယ္ရံုမ်ား နွင္းဆီခင္းမ်ားကို ေတာ့ ကိုညိဳေအာင့္အသိအာရံုက ျမင္နိုင္ေကာင္းမွျမင္နိုင္ေပလိမ့္မည္။
ကိုညိဳေအာင္သည္ မ်က္လံုးအစံုကို မ်က္ေတာင္တခ်က္မခတ္ပဲ မိန္းကေလးေပ်ာက္ကြယ္သြားသည္အထိ ေငးေမာေနရင္း သူ၏ဘက္လက္ျဖင့္ နွင္းဆီကိုင္းကို ခ်ဳိးလိုက္ကာ နွင္းဆီျဖဴကေလး ကို မမွိတ္မသုန္ၾကည့္လွ်က္
ညာဘက္ တြင္ရွိေသာ စားပြဲေလးေပၚမွပန္းအိုးကေလးဆီသို႔သြား၏။
နွင္းဆီျဖဴလြလြ ေလးကို မေန ့ ညေနကထိုးထားေသာ နွင္းဆီပြင့္ အျဖဴကေလးနွင့္လဲကာ ေျဖးေျဖးထိုးလိုက္ခိ်န္တြင္ တခါက သူအျမတ္တနိုး ေငးေမာဖူးသည့္ သူ ့ခ်စ္သူ မိန္းကေလး၏ မ်က္၀န္းညိဳကေလးမ်ား ေရာင္ျပန္ဟပ္ေသာ
ပန္းအိုးကေလး၏ နံရံ စိမး္ၾကည္ဖန္သားေပၚသို႔ သူ၏ လက္ဖ၀ါးမွ နီရဲေစးပ်စ္ေသာ ေသြးတို႔တေပါက္ျခင္းက်လွ်က္..................................................။

ျခံကေလးထဲတြင္ကားေျမစိုင္ေျမခဲတို႔နွင့္ လဲျပိဳေနေသာ စပယ္ရံု တို ့နွင္းဆီပင္တို႔ အနီးတြင္ မလဲမျပိဳပဲ တည့္တည့္မတ္မတ္က်န္ရွိေနေသးသည္မွာေတာ့ ေက်ာက္သားျမွားနတ္ေမာင္ရုပ္တုကေလးျဖစ္၏။
ထိုျမွားနတ္ေမာင္ရုပ္တုကေလး၏ ေလးညွဳိ႔မွျမွားကေလးသည္ကား ယခင္အတိုင္းပင္ ရွိေနဆဲကလြဲ၍ ဥယ်ာဥ္ပိ်ဳးသူ၏ ဥယ်ာဥ္ပ်က္ကေလးသာ မိုးေရစက္တို႔ေအာက္၌ ....။
ျပီးေတာ့ နွလံုးေသြးစက္တို႔ စြန္းထင္ရစ္ေသာ စိမ္းျမၾကည္
နွင္းဆီပန္းအိုးကေလးတစ္လံုး တို႔သည္သာ ျမင္သာထင္သာက်န္ရွိလွ်က္.....။
ထိုအခ်ိန္တြင္ ခေရရြက္စိမ္းအခ်ိ့ဳ....
မိုးဒဏ္ျဖင့္ လူးလြန္႔ကာ အခ်ိန္မတိုင္ခင္ေၾကြက်သြားေတာ့၏ ..........။

ျငိမ္းေဇဦး

ေပ်ာက္ဆံုးသြားေသာ မိသားစု

ေႏြတုန္းကဆို ညေန ေစာင္းတိုင္း က်ေနာ္ လုပ္ထားတဲ့ဘြန္ဇိုင္းပင္ေလးေတြ ရွိရာ

အိမ္ေရွ႔ သမံသလင္းေပၚက ေနၾကာေစ့ေလးေတြ ဆန္ေစ့ ပဲေစ့ေလးေတြကို

ခ်ဳိးငွက္ကေလးနွစ္ေကာင္ အျမဲလာလာျပီး စားေနက်။

ေႏြဦးရာသီရဲ့ေန႔လည္ခင္းတစ္ခုမွာ......လင္းယုန္ေခ်ာင္းေဘးကသဘာ၀ဥယ်ာဥ္ထဲကိုသြား၊ သစ္ပင္ေသးေသးေလးေတြကို စိတ္ရွည္လက္ရွည္တူးဆြ ။

ျပီးေတာ့ ေသေသခ်ာခ်ာ အျမစ္ကေလးေတြ မျပတ္ေအာင္ မက်ိဳးေအာင္

ပလတ္စတစ္အိပ္ေတြန ဲ့တပင္ျခင္းထည့္။

အိမ္ကိုျပန္လာ.............။

အိမ္ေရာက္ေတာ့ သစ္ပင္ေလးေတြကို ေျမၾသဇာန ဲ့ ေျမဆီေျမနွစ္ ေတြေပါင္းျပီး

အိုးေသးေသးေလးေတြထဲမွာ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ထည့္။

ျပီးေတာ့ သြပ္နန္းၾကိဳးကေလးေတြ အကိုင္းျဖတ္တ ဲ့ကပ္ေက်းေလးေတြ ပလာယာေလးေတြနဲ႔

သစ္ပင္ေပါက္စေလးေတြကိုကိုယ္လိုခ်င္တဲ႔အေကြးအေကာက္ပံုစံေလးေတြေဖာ္၊

မလိုအပ္တ ဲ့အကိုင္းေလးေတြကိုျဖတ္...........။

စိတ္ေက်နပ္ေအာင္ ေသခ်ာ လုပ္ျပီးခ်ိန္မွာ ဘြန္ဇိုင္းပင္ေလးေတြဟာ ဥယ်ာဥ္ေသးေသးေလးတစ္ခုလို

အိမ္ေရွ ့သမံသလင္းေပၚမွာျဖစ္သြားျပီ ။

အဲသည္လို သူတို ့တိုးတက္ျဖစ္ထြန္းရွင္သန္မွဳန ဲ့ သူတို ့ခႏၶာကုိယ္ေလးေတြကို ျဖတ္ခ်င္တိုင္းျဖတ္

သြပ္နန္းၾကိဳးန ဲ့တုတ္ခ်င္တုိင္းတုတ္ ၊ယိုင္ခ်င္တိုင္းေကြးခ်င္တိုင္း ယုိင္ေကြးေနမွဳအေပၚမွာ

သစ္ပင္ေလးေတြက ဘယ္လိုတုန္႔ျပန္မွဳန ဲ့မွ အျပစ္တင္တုန္႔ျပန္မွဳမလုပ္ခဲ႔ဘူး။

တကယ္ေတာ့အဲဒီသစ္ပင္ေလးေတြဟာ..........

သက္ရွိ ေလးေတြလို ့ ေတြးမိခဲ့ရင္.....

သူတို႔လည္းနာက်င္တတ္တယ္ ......

သူတို႔လည္း ရွင္သန္ျမင့္မား ၾကီးထြား ခ်င္တတ္ၾကတယ္......

သူတို႔လည္းအစြမ္းကုန္လွပ ေ၀ဆာလန္းဆန္းခ်င္တတ္ၾကတယ္လို႔ ...နားလည္တတ္ခဲ့ရင္....

ဒီဘြန္ဇိုင္းပင္ေလးေတြကို သဘာ၀တရားၾကီးထဲက လုယူလာခဲ့ျပီး နွိပ္စက္ျဖစ္မယ္မဟုတ္ပါဘူး.............

တခါ.......

အဲဒီသစ္ပင္ကေလးေတြနဲ႔လိုက္ဖက္ညီမယ့္ ေတးဆိုငွက္ေပါက္စနေလးေတြ ေသးေသးေလးေတြကိုလည္း လာေစခ်င္မိျပန္ေရာ....။

ငွက္ကေလးေတြအစာစားဖို႔ငွက္အိမ္ကေလးတစ္လံုးကိုစိတ္ရွည္လက္ရွည္ ကိုယ္တိုင္ပဲ

သစ္သားျပားကေလးေတြ နဲ႔ ေသေသခ်ာခ်ာ မီးျပတိုက္ ဆန္ဆန္ အိမ္ကေလးတစ္လံုးေဆာက္မိတယ္။

သစ္သားျပားလက္မ၀က္ေလာက္ကေလးေတြကိုပြတ္ဆူးနဲ႔က်က်နနအေပါက္ကေလးေတြေဖာက္ သံေခ်ာင္းေသးေသးေလးေတြနဲ႔ရိုက္ရင္း ရွစ္ေထာင့္ေဘးပတ္ပတ္လည္မွာရွိတ ဲ့၊

အဆင့္ေလးေတြသံုးဆင့္ပါတဲ့၊ျပီးေတာ့အဆင့္တိုင္းမွာငွက္ကေလးေတြ နားလို့ရတဲ့ ၊

သစ္သားေခ်ာင္းကေလးေတြ ထုတ္ျပီး အိမ္ကေလးတစ္ခုျဖစ္ေအာင္ ေဆာက္ခဲ့တယ္။

အဲဒီေနာက္ အဲဒီငွက္အိမ္ကေလးထဲမွာ ေနၾကာစိရိုင္းေတြ ပဲေစ့ေလးေတြ

ဆန္ေစ့ေလးေတြကိုေသခ်ာထည့္ျပီးမ်က္နွာက်က္ကသံၾကိဳးအရွည္တစ္ေခ်ာင္းန ဲ့ က်က်နန ဆြဲထားလိုက္တယ္။

မီးျပတိုက္သ႑ာန္ ငွက္အစာထည့္တ ဲ့အိမ္ကေလး က ဘြန္ဇိုင္းပင္ကေလးေတြရဲ့အလည္မွာ

တြဲလြဲေလး က်လို႔ ေလေ၀ွ ့တိုင္း ေလးပင့္အိတြဲစြာ ယိမ္းလွဳပ္ ေပ်ာင္းႏြဲ ့ေနက်.........။

ဒါေပမယ့္ဘာငွက္တေကာင္မွမလာခဲ့ဘူး ......။

ေန႔လည္ခင္းတခ်ိဳ႔မွာ အစာရွာဖို ့ပ်င္းတဲ့ ရွဥ့္ကေလး နွစ္ေကာင္သံုးေကာင္ဟာ

မမွီ႔တမွီေလထဲကတြဲေလာင္းက်ေနတဲ့အဲဒီသစ္ေစ့ေလးေတြရွိရာ

ငွက္အိမ္ကေလးကို ေျခေထာက္ကေလးနွစ္ေခ်ာင္းေပၚသူတို႔ကိုယ္လံုးေလးေတြအားျပဳရပ္ရင္း

လက္ကေလးေသးေသးေလးေတြန ဲ့မွီေအာင္ လွမ္းေနရွာတတ္ၾကတယ္။

အဲဒီအခါ အိမ္ေရွ ့မွန္တံခါးၾကီးကို ေျဖးေျဖးဖြင့္လိုက္ရင္ေတာင္

မွန္တံခါး ဖြင့္သံန ဲ့ က်ေနာ့္ အရိပ္ေၾကာင့္ ရွဥ့္ကေလးေတြဟာ

ခုန္ေပါက္ေျပးလႊားရင္း ခပ္ေ၀းေ၀းေရာက္မွ ၊ ျမက္ခင္းျပင္ေပၚက မ်က္လံုးကေလးေတြ ေပကလပ္ ေပကလပ္န ဲ့

အျမီးေလးေတြကိုေကာ့ေနေအာင္ေထာင္ျပီး ေခါင္းကေလးေတြပုျပီး ျပန္စူးစမ္းတတ္ၾကတယ္။

က်ေနာ္က ေပါင္မုန္ ့ ခ်ပ္ကေလးေတြကို ေသခ်ာ တစခ်င္းဆြဲဖဲ ့ျပီးေတာ့

ျမက္ခင္းျပင္ေပၚကရွ ည့္ကေလးေတြန ဲ့မလွမ္းမကမ္းကိုလွမ္း ျပီး ပစ္ေပးေနၾက။

အဲသလုိန ဲ့က်ေနာ္ဟာ ရွဥ့္ကေလးေတြန ဲ့ရင္းနီွးမွဳရခဲ့တယ္။

ရွဥ့္ကေလးေတြဟာ ေနာက္ပိုင္းေတာ့ မနက္ မိုးလင္းျပီဆိုရင္ က်ေနာ့္အိမ္ေရွ ့

သမံသလင္းနားမွာ မေယာင္မလည္ နဲ႔ အလွဴအိမ္ နားမွာ

ရစ္သီရစ္သီလုပ္ေနတဲ ့ႏြမ္းပါးရွာၾကတဲ့ ကေလးငယ္ေလးေတြလို ေရာက္နွင့္ေနျပီ။

က်ေနာ္ကလည္း ထံုးစံအတိုင္း မွန္တံခါးကိုဖြင့္ က်ေနာ့္ ဆီက

ေပါင္မုန္ ့ခ်ပ္ကေလးေတြကို ဖဲ ့ေျခြျပီး ပစ္ေပးေနၾက။

အဲသလို မွန္တံခါးဖြင့္လိုက္ျပီဆိုတိုင္းလဲ သူတို ့ လန္ ့သြားရွာၾကျပီးေတာ့ ျမက္ခင္းစိမ္းထဲကိုျပန္ေျပးေနၾက။

သူတို႔နဲ့ထပ္ပါလာတ ဲ့ ရွဥ့္မ်က္နွာသစ္ကေလးေတြဆိုရင္ ျမက္ခင္းစိမ္းၾကီးကို

ငံု ့ၾကည့္ေနတ ဲ့ေမပယ္ပင္ၾကီးေတြ ရဲ့ပင္စည္ေပၚ ခပ္ျမင့္ျမင့္ေရာက္တ ဲ့အထိ ေျပးတက္ေရွာင္ပုန္းေနၾက။

ဒီလိုနဲ႔ တေျဖးေျဖး...သူတို ့ဟာ အရင္လိုပဲ ေပါင္မုန္ ့အစ အန ကေလးေတြကို စားေနၾက။

ဒါေပမယ့္ ဘာငွက္တေကာင္မွ မလာခဲ့ဘူး။

အဲသလိုနဲ႔က်ေနာ္ဟာေတးဆိုငွက္ကေလးေတြ၊၀တ္ရည္စုတ္ငွက္ကေလးေတြကို

ေမွ်ာ္ေနခဲ့တာ ေႏြဦးရာသီကတည္းကပဲေပါ့။

တေန႔သား ... ညေနေစာင္း ေနေရာင္ေအာက္မွာ က်ေနာ္ဟာ ပန္းခ်ီကားတခ်ပ္ကို ဆြဲေနမိတယ္...........။ ပူေနတုနး္ဆိုေတာ့အျပင္က ေလေျပနဲ႔ သဘာ၀ရဲ့ အသံေတြကို ေမွ်ာ္လင့္ရငး္ မွန္တံခါးၾကီးကို တ၀က္ ဖြင့္ထားခဲ့တယ္။

တဖ်တ္...ဖ်တ္ အသံေလးေတြကို က်ေနာ္ၾကားမိေတာ့.........

က်ေနာ္ဟာအသည္းကြဲေရာင္စပ္ထားတ ဲ့

ေဆးေတြ ေပေနတ ဲ့ စုတ္တံကေလးကို ေဘးက ေရခြက္ထဲထည့္လုိက္တယ္

က်ေနာ္ဆက္မဆြဲျဖစ္ေတာ့ဘူးေပါ့ ။

က်ေနာ့္အခန္းထဲက ေျခသံေတြန ဲ့က်ေနာ့္လွဳပ္ရွားမွဳေၾကာင့္ ပ်ံလာတဲ့ငွက္ကေလးနွစ္ေကာင္

လန္ ့သြားမွာစိုးတ ဲ့စိတ္န ဲ့ တေျဖးေျဖး ေနာက္ျပန္ဆုတ္ရင္း ကုလားထိုင္မွာထိုင္ျပီး အသာေငးေနမိတယ္။

က်ေနာ္ရည္ရြယ္ျပီးေဆာက္လုပ္ခဲ့တဲ့ငွက္အစာေကြ်းတဲ့အိမ္ကေလးက ငွက္ေသးေသးေလးေတြအတြက္ျဖစ္ေတာ့....ခ်ဳိးငွက္ကေလးတေကာင္

သစ္သားတန္းကေလးေပၚကို ခုန္တက္ခ်ိန္မွာ ေလထဲတြဲလြဲက်ေနတဲ့ အဲဒီ အိမ္ကေလးဟာ

တဖက္ကိုေစာင္းသြားျပီး သစ္ေစ့ေလးေတြ ဟာ ဘြန္ဇိုင္းပင္ကေလးေတြၾကားကိုေရာက္သြားတယ္ ။

ငွက္ကေလးဟာ သူ ့ခႏၶာကိုယ္ရဲ့ ဟန္ခ်က္ကို ရဖို ့ေတာင္ပံစံုကိုတဖ်တ္ဖ်တ္ခတ္ရင္း ေျခကုတ္ျပန္ယူတယ္ ဒါေပမယ့္ အိမ္ကေလးကမတည္ျငိမ္ပဲေလထဲမွာပိုျပီး ယိုင္ထိုးရင္း ယိမ္းေနတယ္။

ေအာက္က ခ်ဳိးငွက္ကေလးတေကာင္ကေမာ့ၾကည့္ျပီး ထပ်ံေတာ့တယ္။ ၾကိဳးစားေနတ ဲ့

ခ်ဳိးငွက္ကေလးလဲ ငွက္အိမ္ကေလးကို စြန္ ့ခြာျပီးေတာ့
ပ်ံသြားတ ဲ့ငွက္ကေလးေနာက္ကိုလိုက္သြားေတာ့တယ္။ က်ေနာ္ကေတာ့ ပန္းခ်ီကားကိုဆက္မဆြဲျဖစ္ေတာ့ဘူး။
အျပင္ကို ထြက္ျပီးေတာ့ အေပၚကခ်ည္ထားတဲ ့သံၾကိဳးကို ေခြးေျခကေလးတစ္ခုေပၚတက္ရင္း ေသခ်ာျဖဳတ္လိုက္တယ္။

ငွက္အစာေကြ်းတ ဲ့ အိမ္ကေလးက ေလထဲမွာမဟုတ္ေတာ့ဘူး ။

သူတို ့ျပန္လာခဲ့မယ္ဆိုရင္ ေသခ်ာ စားလို ့ျဖစ္ျပီေပါ့။

ဒီလိုန ဲ့ ေနာက္ေန့ က်ေတာ့ ခ်ဳိးကေလးနွစ္ေကာင္ဟာ သူတို ့လာခဲ့တဲ့အခ်ိန္ ေလာက္မွာပဲ ျပန္ေရာက္လာတယ္ ဒီအခါ က်ေနာ္ဟာ က်ေနာ့္ရဲ့ အုန္းမွဳတ္ေရေႏြးအိုးကေလးနဲ႔ ၀ါးေရေႏြးခြက္ ကေလးကို က်က်နန

စားပြဲ ပုေလး ေပၚမွာတင္ျပီး တခြက္ခ်င္းေသာက္ရင္း ငွက္ကေလးေတြကိုၾကည့္ေနမိတယ္။

ငွက္ကေလးေတြဟာ ခုေတာ့ က်က်နန သစ္ေစ့ကလးေတြကိုစားနုိင္ၾကျပီျဖစ္တယ္။

က်ေနာ့္ဘြန္ဇိုင္းသစ္ေတာက်ဲက်ဲကေလးထဲမွာငွက္ကေလးနွစ္ေကာင္

သစ္ေစ့ကေလးေတြ ေကာက္စားေနေတာ့ ရွဥ့္ကေလးေတြလဲ ေရာက္လာၾကတယ္။

အဲဒီညေနကတည္းက ရွဥ့္ကေလးေတြ န ဲ့ငွက္ကေလးနွစ္ေကာင္

တေကာင္ကို တေကာင္ မလန္ ့ၾကပဲ သစ္ေစ့ကေလးေတြကို ေကာက္စားေနၾကတာေပါ့...........။

က်ေနာ္ဟာညေနခ်ိန္ေတြေရာက္တိုင္းအဲဒီငွက္ကေလးနွစ္ေကာင္ သစ္ေစ့ကေလးေတြလာလာေကာက္ၾကတာကို တကူးတကအခ်ိန္ေပးျပီးေစာင့္ျဖစ္လာတယ္။

ရွဥ့္ကေလးေတြ ခုန္ဆြခုန္ဆြန ဲ့ ျမက္ခင္းထဲမွာ ေျပးလႊားၾက နပမ္းလံုးၾကတာကို

ကေလးေတြ ေဆာ့ကစားေနၾကသလို ရင္းနွီး ၾကည္နူးလာမိတယ္။ငွက္ကေလးေတြ အစာစားေနတာကို ၾကည့္ရင္း အျမဲတန္း သူတို ့စားတ ဲ့ ငွက္စာကေလးေတြ မကုန္ေအာင္ ဂရုစိုက္တတ္လာတယ္။

ငွက္ကေလးေတြရွဥ့္ကေလးေတြဟာတေျဖးေျဖးနဲ႔

က်ေနာ့္ဘ၀ရဲ့ အျခားေသာ သက္ရွိ အစိတ္အပိုင္းကေလးေတြျဖစ္လာခဲ့သလို ဘြန္ဇိုင္းပင္ကေလးေတြဟာလည္း ရြက္နုေလးေတြ ေ၀လာၾကတာေပါ့......။

တေန ့မွာ ေတာ့ ငွက္ကေလးတေကာင္တည္း ေရာက္လာတယ္။ ငွက္ကေလးဟာ အစာကိုေကာက္ရင္း လည္ျပန္ ၾကည့္ ၾကည့္ေနရွာတယ္...။

က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္လည္း စိုးရိမ္စိတ္ေတြေၾကာင့္ အလိုလို ဆုေတာင္းရင္း သူ ့အေဖာ္ငွက္ကေလး

မၾကာခင္ ေရာက္လာမွာပါဆိုတဲ့ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္နဲ႔ထိုင္ၾကည့္ေနျဖစ္ခဲ့တယ္ ။

ခဏအၾကာမွာ ေဆာင္းဦးေလေျပက ခပ္ထန္ထန္ ေ၀ွ ့လိုက္ခ်ိန္...............

ဘြန္ဇိုင္းပင္ကေလးတစ္ပင္ရဲ့ေအာက္ဆံုးအကိုင္းက၀ါက်င့္က်င့္

သစ္ရြက္ကေလးတစ္ရြက္ ေၾကြက်ခ်ိန္..................

ငွက္ကေလးဟာ ေ၀ ့ကန ဲ ေကာင္းကင္ကိုပ်ံတက္သြားေတာ့တယ္..............................။

အဲဒီေန ့ကတည္းကစျပီးေတာ့ ....

တေကာင္ထည္းလာခဲ့တဲ့ငွက္ကေလးဟာက်ေနာ့္အိမ္ေရွ ့က

သစ္ေစ့ကေလးေတြ ကို စားဖို ့မလာေတာ့ဘူး..............။

က်ေနာ္ကေတာ့ေန႔စဥ္သစ္ေစ့အသစ္ကေလးေတြကိုျဖည့္ျဖည့္ေနခဲ့ရင္း

ညေနတိုင္း သူတို႔ ထပ္လာၾကဦးမလားဆိုတ ဲ့စိတ္န ဲ့ေစာင့္ေနခဲ့တာ..................။

ခုဆို ပထမဆံုးနွင္းေတြေတာင္ေၾကြေနျပီေလ...............

က်ေနာ္ဟာေအးစက္တ ဲ့ညေနေတြမွာ

သကၠလပ္အက်ၤီအရွည္အျပာရင့္ေရာင္ၾကီးကို၀တ္ရင္းမာဖလာကေလးကိုပတ္လို႔ အိမ္ေရွ ့မွန္တံခါးၾကီးကိုဖြင့္ျပီး ဆက္ေစာင့္ေနမိခဲ့တယ္............

ဒါေပမယ့္က်ေနာ့္ငွက္ကေလးေတြ မလာၾကေတာ့ဘူး............. ေဆာင္းေအးေလျပင္းလွဳိင္း တလႊာက က်ေနာ့္အိမ္ခန္းကေလးထဲကိုဒရၾကမ္းေဆာင့္တိုးလာခ်ိန္မွာ

အိမ္ေရွ ့စားပြဲေပၚမွာတင္ထားတ ဲ့ ဖေယာင္းတိုင္အရွည္ က မီးညြန္ ့ကေလးဟာလဲ

တခ်က္ ယုိင္ ကန ဲ လြန္ ့သြားရင္း က်ေနာ့္အခန္းကေလးေမွာင္သြားေတာ့တယ္.......................။

ေဟာဒီသစ္ေတာထဲကအိမ္ကေလးထဲမွာလူတေယာက္...

မွန္တံခါးေပါက္ၾကီးကိုဖြင့္ရင္း မၾကာခင္နွင္းေတြက်ေတာ့မယ္ဆိုတာကို ေမ့ေနျပီး

သူမရည္ရြယ္မဖိတ္ေခၚပဲ သူ ့ဘ၀ထဲကို ၀င္လာခဲ့တဲ့ ငွက္ကေလးနွစ္ေကာင္ကို ညေနတိုင္း

တိတ္ဆိတ္စြာအျမဲေစာင့္ေနခဲ့တယ္ဆိုတာကို.................

အဲဒီငွက္ကေလးနွစ္ေကာင္သက္ရွိထင္ရွားရွိေနျပီး သိနိုင္ခဲ့မည္ဆိုပါလွ်င္..............................................................။

ျငိမ္းေဇဦး

ေတာ…………

မဂၢနမ္ စနိုက္ပါ ရိုင္ဖယ္ ကို ပုခုန္းေပၚမွာထမ္းရင္း ငံု႔ၾကည့္ေနတဲ့ထင္းရူးေတာၾကီးရွိရာ
ေတာင္ေၾကာေပၚကို တေျဖးေျဖး တက္လာခဲ့တယ္။

ထင္းရူးေတာနဲ႔စကားေျပာဖို႔ လိုတယ္………….။
သ၀န္တိုတတ္တဲ့ခ်စ္သူနဲ႕တူတဲ့ရင္ဘတ္ဘယ္ဘက္ပုခုန္းသိုင္းၾကိဳးမွာခ်ိတ္ထားတဲ့လမ္းေလွ်ာက္စကား
ေျပာစက္ကေလးကို ပိတ္လိုက္တယ္။

တေျဖးေျဖးနဲ႔ ပိုျမင့္တဲ့ ေနရာကို ေရာက္လာေလ ေလတိုက္နွဳန္းပိုၾကမ္းလာေလ ထင္းရူးပင္ေတြ
ဟာ ေခါင္းတရမ္းရမ္းတခါခါနဲ႕ တက္လာသူကို စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ ျငင္းပါယ္ေလေပါ့။

အေနာက္ဖက္ကို ပ်င္းရိေလးတြဲ႔မွဳ တနင့္တပိုးနဲ႕ တြား သြားေနတဲ့ ေနလံုးဟာ မူလတန္းေက်ာင္းသားေလးေတြ မုန့္စားေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္ ကန္လိုက္တဲ့ ေဘာလံုးလို ျခံဳ ပုတ္ေတြနဲ႔တူတဲ့ တိမ္ အုပ္ေတြၾကားမွာ………….။

ဘယ္ဘက္ခါးမွာခ်ိတ္ထားတဲ့ ေရဘူးကို ျဖဳတ္ယူ ျပီး ထင္းရူး ပင္ၾကီး တပင္ကို ခြင့္မေတာင္းပဲ အမွီသဟဲျပဳရင္း တက္လာခဲ့တဲ့ လမ္းေၾကာင္းကို ျပန္ ေငးၾကည့္ေနမိတယ္။
ေနာက္ေတာ့ …ေရဘူး ကို ဖြင့္ျပီး တငံု ေမာ့ေသာက္လိုက္တယ္ မ်က္လံုးအၾကည့္က ဟိုး အေနာက္ဖက္ မွာ တံတိုင္းလို ကာ ေနတဲ့ေတာင္တန္း ျပာၾကီးေတြကို ေဖာက္ထြင္းျမင္ခ်င္စိတ္ေတြနဲ႔ေဆြးေဆြးေျမ႔ေျမ့ ေငး ေနမိတယ္ ေရဘူး အဖံုး ကို လက္မွာကိုင္ရင္း ရိုင္ဖယ္ကေတာ့ ထင္းရူးပင္ကို က်က် နန မွီလို႔ေပါ့။


ေလၾကမ္းေတြဟာ စိမ္းရင့္ ေမွာင္ ေျပာက္ၾကား အက်ၤ ီ ေကာ္လာကို ဆြဲဆြဲယမ္းေနသလိုပဲ။
ေခြ်းစက္ေတြက တဒီးဒီးနဲ႕ ရင္ အုပ္ ေပၚမွာ စီးက်ေနလိုက္တာ ခ်စ္သူရဲ့ က်ီစယ္ ပြတ္သပ္ကစားမွဳလိုပဲ။

ရႊံ ့ပုတ္ ေရာင္ သဘက္ ေသးေလးကို ပုခံုးေပၚက ျဖဳတ္ရင္း မ်က္နွာကေခြ်းစက္ေတြကို သုတ္ေနမိတယ္။ ျပီးေတာ့ ့ထင္းရူး ပင္ ကို မွီလ်က္သားနဲ႔ ရႊံ႕ ေတြ ေပက်ံေနတဲ့ ၀က္တေကာင္ သူ႔ခႏၶာကိုယ္ကို သစ္ပင္နဲ႕ ပြတ္သလို မိ်ဳး ထိုင္ခ်ပစ္လိုက္တယ္။

ထင္းရူးပင္ေတြရဲ့ ထိပ္ဖ်ား ေတြကို ေမာ့ၾကည့္ေနရင္း ျမင္ကြင္းထဲကို သိမ္းစြန္ငွက္ၾကီး တေကာင္ ၀င္လာတယ္ ေ၀႕လို႔ ၀ဲလို႔ ..။

ၾကည့္ေနရင္းမွာပဲ စြန္ ငွက္ၾကီးဟာ ခပ္ေ၀းေ၀း ေတာင္ေၾကာေပၚက ေတာင္ ကမူေလးရဲ့ အကြယ္ကို ထိုးဆင္းသြားတယ္.. ….ခ်စ္သူ ေအာက္ခ်င္းငွက္မေလး မုဆိုးရဲ့မွ်ားခ်က္နဲ႔ အရုပ္က်ိဳးျပတ္သစ္ပင္ထိပ္ဖ်ားက အသက္မဲ့ ခႏၶာေလး ျပဳတ္က်သြားတာကို လိုက္ ကယ္ဖုိ႔ အစြမ္းကုန္ ခုန္ဆင္း ဒိုက္ထိုးခ်ရင္း ကိုယ္တိုင္ေသသြားမွာ က်ိန္းေသေနတာကိုသိေပမယ့္ ဆံုးျဖတ္ ခ်က္နဲ႔ အေတာင္ပံစံုကို တခ်က္ မခတ္ပဲ ထိုးဆင္းသြားတ ဲ့ေအာက္ခ်င္းငွက္ ဖို ရဲ့ ဟန္ပန္မိ်ဳးနဲ႔ ။ ခနၾကာေတာ့ သိမ္းစြန္ငွက္ၾကီးဟာ ယုန္ ကေလးတေကာင္ကို သူ႔ရဲ့လက္သည္းခြ်န္ေတြၾကားမွာ ခ်ီကုတ္ ရင္း ထင္းရူး ပင္ၾကီး ထက္ကို ပ်ံတက္သြားတယ္။
ျပီးေတာ့ ထင္းရူးကိုင္း ၾကီးေပၚမွာ ယုန္ ကေလးကို နွဳတ္သီးန ဲ့ ကိ်န္းေသေအာင္ ကိုက္ျပီးမွ လက္သည္းေတြနဲ႕ကုတ္ထားတာ ေျဖျပီး အေသအခ်ာ ခ်လိုက္တယ္။ ယုန္ကေလးက ေသပံုမရေသးဘူး ။


ရိုင္ဖယ္ ေသနတ္ရဲ့မွန္ေျပာင္းထဲမွာ သိမ္းစြန္ငွက္ၾကီးရဲ့ ေလာဘၾကီးတဲ့ရင္ဘတ္ၾကီးဟာ ထင္ထင္ရွားရွား ဖြင္႔ေပးထားေနသလိုပဲ။ ေသနတ္ ေမာင္းခလုတ္ေပၚမွာ ညာဘက္လက္ညွဳိးကို တိတိက်က် ေတ့ထားရင္း သက္ျပင္းကိုခ်လိုက္တယ္။ ျပီးေတာ့ရိုင္ဖယ္ေသနတ္ကို အသာျပန္ျပီးထင္းရူးပင္ကိုမွီေထာင္ထားရင္း ထင္းရူးပင္ေပၚက သိမ္းငွက္ၾကီးရဲ့လွဳပ္ရွားမွဳအားလံုးကို ေသခ်ာၾကည့္ေနမိတယ္။

ဒိုင္း………………… ဆိုတဲ့ ခပ္ေ၀းေ၀းက တူမီး ေသနတ္သံတခ်က္ ဟာ ေတာင္နံရံေတြၾကားထဲမွာ ပဲ့တင္ရိုက္သြားခ်ိန္မွာသိမး္ငွက္ၾကီးဟာရုတ္တရက္ လန္ ့ ထပ်ံသြားလိုက္ေတာ့……..ထင္းရူးကိုင္းေပၚက ယုန္ေလးဟာ ထင္းရူးပင္အျမင့္ၾကီးေပၚကေ၀ါကနဲျပဳတ္က်လာတယ္။

က်ေနာ္ဟာ ထိုင္ေနတဲ့ ေနရာကအသာထလိုက္ရင္း မဂၢနမ္ စနိုက္ပါ ရိုင္ဖယ္ကို ပုခံုးမွာလြယ္လိုက္ျပီး ယုန္ကေလး ျပဳတ္က်ရာ ေနရာကို ေျဖးေျဖးေလွ်ာက္ရင္း ေသြးစေတြစြန္းေနတဲ့ ယုန္ေသေလးကို နားရြက္ က ေကာက္ယူလိုက္တယ္ ။

ဒီညစာအတြက္ ယုန္ သား ေကာင္းေကာင္း တခြက္ကို ဘယ္လိုခ်က္မယ္ဆိုတဲ့စိတ္ကူးနဲ႔ ေတာင္ထိပ္ဆီကိုေရာက္ေအာင္ က်ေနာ္ ဆက္တက္လာခဲ့တယ္။

ေတာင္ထိပ္ကိုေရာက္လာတ ဲ့အခါ ဟိုး ခပ္ေ၀းေ၀း ေနာက္ထပ္ေတာင္ေၾကာတခုက ေတာစခန္းေလးဆီကို ဆက္ေလွ်ာက္ဖို႔ေမွ်ာ္ေငးၾကည့္ရင္းဗာဂ်င္းနီးယားေဆးအျပင္းစားေတြကိုသတင္းစာစကၠဴအေဟာင္းေတြနဲ႔
လိပ္ထားတဲ့ ေဆးလိပ္ကေလးတစ္လိပ္ကို ခါးပတ္က ခရီးေဆာင္ အိပ္ကေလးထဲကထုတ္ရင္း မီးျခစ္ကို က်ေနာ္ညွိလိုက္တယ္။

သိပ္ဆာေလာင္ ေနတဲ့စိတ္နဲ႔ ေဆးလိပ္ကို ျပင္းျပင္း ရွိုက္ဖြာရင္း ေတာစခန္းေလး ဖက္ကိုဦးတည္ ေလွ်ာက္ေနရင္း ထင္းရူးေတာၾကီးကို စကားေျပာဖုိ႔ ေမ့သြားခဲ့တယ္။ ထင္းရူးေတာၾကီးကေတာ့ က်ေနာ္ေျပာမယ့္စကားေတြ ကို နားေထာင္ ဖို႔ အျမဲအဆင္သင့္ရွိေနမွာပါ…။ ထင္းရူးေတာၾကီးဟာ ေသနတ္သံေတြကိုလည္းနားေထာင္ဖူးခဲ့တယ္။ညည္းညဴသံေတြကိုလည္းနားေထာင္ဖူးခဲ့တယ္။ ငိုသံေတြကိုလည္းနားေထာင္ဖူးခဲ့တာပဲေလ။


ျငိမ္းေဇဦး

ဝန္

ဘာမွ ထပ္ ေစာဒက တက္ဖို႔မရွိပါဘူး…..။

ေဆာငး္ဦးရြက္ေၾကြေတြ ေၾကြ ေၾကြ က် လာလိုက္တာ ..။

ဟိုးအေနာက္ဖက္ က မွဳိင္းညိဳ႕ အုံ႕ဆိုင္းေနတဲ႔ေကာင္းကင္ျပင္ၾကီးကေတာင္ ဥေပကၡာျပဳလို႔။

ငါဟာျမစ္တစင္းျဖစ္ခ်င္ခဲ့သူပါ။ ငါ့ခႏၶာကို ငါ့ဒဏ္ရာလုပ္လို႔ ……..ငါ့မ်က္ရည္ေတြ ငါ့ကိုယ္ေပၚ ျဖတ္စီးဆင္းလို႔..။

ငါ့ကို ခ်ဳပ္ေနွာင္ထားတဲ႔ ကာလသံုးပါးကိုလဲ တဟားဟား နာက်င္လွဳိက္ေမာ ထီမထင္စြာရယ္ရင္း စီးဆင္းပစ္ဖို႔…။

ငါဟာခ်စ္ျမတ္နိုးတတ္သူပါ…။ ငါဟာ ဆံုးရွံုးခဲ့ဖူးသူပါ..။ ငါမေသခ်ာတာကေတာ့ ငါ ခ်စ္ျမတ္နိုးျခင္း ခံခဲ့ရဖူးသလားဆိုတာ..။

ငါ တန္ဘိုးထားျခင္း ခံခဲ့ရဖူးသလားဆိုတာ…။ ငါ တမ္းတလြမ္းဆြတ္ျခင္းခံခဲ့ရဖူးသလားဆိုတာ…။

ငါမသိဘူး… တကယ္ေတာ့ ငါ ဟာ တကယ္ကိုဘာမွ က်က် နန မသိ သူ ပါ။

ဟိုးတုန္းက သစ္ခြပန္းရိုင္းေတြ အခိုင္လိုက္ အဆုပ္လိုက္ပြင့္ေနတဲ့သစ္ပင္ၾကီးေတြေအာက္ ေရာက္ျဖစ္ခဲ့ရင္ ငါဟာဘယ္သူ႔ကိုေပးရမယ္ မသိေပမယ့္ အဲဒီ သစ္ခြရိုင္း ပင္ေတြကို ခဲရာခဲဆစ္ တက္ခူးခဲ့ျပီးတိုင္း ငါ့ရဲ့ ေက်ာပိုးအိတ္ေပၚမွာခ်ိတ္ျပီး လမ္းေလွ်ာက္ရင္းေပ်ာ္တတ္သူပါ။

ေတာင္ကုန္းတခုခု သို႔မဟုတ္ဆင္ေျခေလွ်ာေတာင္ေစာင္းတခုခုမွာေတြ႔တတ္တဲ႔ ေက်ာက္ပံုေစတီေလးေတြနားမွာ

ငါခူးခဲ့တဲ႔သစ္ခြရိုင္းေတြကို ဆက္ကပ္ခဲ့ရင္း သီခ်င္းေလး တေအးေအးနဲ႔ ၾကည္နူးတတ္ခဲ႔သူပါ။

ငါ့ကို ငါ့အေမ က ေျပာဖူးတယ္ အင္မတန္နူးညံ့တဲ့ငါ့သားတဲ႔ အင္မတန္သိမ္ေမြ႔တဲ့ငါ့သားတဲ့ ….ခုမ်ားေတာ့ငါဟာ က်ားနာတေကာင္လို ေခ်ာင္တခုမွာ တေယာက္ထဲ နာက်င္ ျငိမ္သက္တတ္ခဲ့ရျပီ။ ငါ့အျပံဳးေတြကို မ်က္နွာသစ္ရင္ေတာင္ ေရခ်ဳိးခန္း မွန္ေရွ႔မွာ ရွာမေတြ႔ေတာ့ေလာက္ေအာင္ ဆံုးရွံုးခဲ့ရျပီ။ငါ့မွာရံဖန္ရံခါ နာတတ္တဲ႔ စိတ္ကလဲြလို႔ ဘာမွမခံစားတတ္ေတာ့ေလာက္ေအာင္ ငါ ျပိဳက်ခဲ့ရျပီေပါ့…………။

ငါ ဟာ ေရတံခြန္ ၾကီးေတြကိုေတြ႔တိုင္း အဲဒီေရတံခြန္ၾကီးေတြ ရဲ့ အသံကို နားစြင့္စရာမလိုေပမယ့္ နားစြင့္ခဲ့ဖူးတယ္ ။ ငါ့ကိုယ္ပိုင္ဘာသာျပန္မွဳေတြနဲ႔ေရတံခြန္ၾကီးေတြရဲ့ ေရစီးသံေတြကို ျမတ္နိုးခဲ့ဖူးတယ္ ..။ျပီးေတာ့အဲဒီေရတံခြန္ၾကီးေတြရဲ့ အေပၚကိုေမာ့ၾကည့္လိုက္တိုင္း ေအာက္ခ်င္းငွက္ၾကီးေတြ အဖုိနဲ႔အမ ယွဥ္တြဲပ်ံသြား တာျမင္ရရင္ ငါ့ အတိတ္ နိမိတ္ေကာက္မွဳေတြနဲ႔ငါဟာ တစံု တေယာက္…………… ငါက ဘ၀ေပးခ်စ္သလို ငါ့ကိုခ်စ္မယ့္ မိန္းကေလးတေယာက္ကို စိတ္ကူးနဲ႔လြမ္းခဲ႔ဖူးတယ္ ျပီးေတာ့ငါကိုယ္တိုင္ေရတံခြန္ၾကီးရဲ့ေအာက္ေျခ ေရနက္ပိုင္းကို င႔ံုလို႔အသက္မရွူပဲ ၊ ဟိုသည္မကူးခတ္ပဲ ငါ့ေခါင္းေပၚကို ထိုးဆင္း ခုန္ခ်လာတ ဲ့ ေရထုရဲ့ေအာက္မွာ ၾကာနိုင္သမွ် ၾကာေအာင္ ေနၾကည့္ခဲ့ဖူးတယ္။

ျပီးေတာ့ အဲလိုေနရင္း ငါမ်ား ေသသြားခဲ႔ရင္ ငါ့ခ်စ္သူေကာင္မေလး ဘယ္လို တေယာက္ထဲမ်ား က်န္ေနရွာပါ့မလဲ

ဆိုတဲ ့စိုးရိမ္စိတ္နဲ႔ ေရေအာက္ၾကမ္းျပင္ကို အားကုန္ေဆာင့္ ရုန္းရင္း ေရမ်က္နွာျပင္ေပၚ ျပန္ျပန္တက္ခဲ့ဖူးတယ္

ဒါေပမယ့္………အဲဒီေရတံခြန္ရဲ့ကမး္ပါးမွာ တစံုတေယာက္မွ ရွိမေနခဲ႔ပါဘူး…………..။ သံသရာနဲ႔ယွဥ္ျပီး စြဲလန္းတတ္တဲ႔စိတ္ေတြနဲ႔ ငါဟာ ငါ့ကိုယ္ငါ တုတ္ေနွာင္ခဲ့တာပါ ။ ငါ့ဘ၀ကို ငါ ထင္းရူးပင္ေလးတပင္လို၊ ခေရပန္းေတြလို၊ ပုန္းညက္ပင္ေလးတပင္လို၊ ေႏြအခါ ေဖြးေဖြးလွဳပ္ေနေအာင္ ပြင့္တတ္တဲ႔ တမာပြင့္ေတြလို

ေမွာင္ေတာ့မွ သင္းပ်ံ႕ရတ ဲ့ ညေမႊးပန္းေတြလို ၊ ငါျမတ္နိုးခဲ႔ဖူးတယ္ ။

ငါဟာေပးဆပ္ဝံ့ခဲ့တယ္… စာနာတတ္ဖူးတယ္…. မိ်ဳသိပ္ခဲ့ဖူးတယ္….ဝမ္းနည္းစိတ္နဲ႔ၾကိတ္ျပီး နားလည္ေပးခဲ့ဖူးတယ္….

ငါ့စိတ္အစဥ္ဟာ မွဳိင္းျပာညိဳေမွာင္တဲ႔ မဲနယ္ေတာင္တန္းၾကီးေတြလို ဘာကိုမွအျပစ္မဆုိပဲ တိမ္ညိဳေတြကိုလဲ ထမ္းခဲ့ဖူးတယ္

ငါ့အေပၚမွာ ရြာခ် ျပီး ငါ့ဘ၀ကိုဖဲ႔ထုတ္သြားခဲ့တာေတာင္ ငါဟာ အျပစ္မတင္တတ္ခဲ့ေလာက္ေအာင္လဲ အေသ တေကာင္လို

တုန္႔ျပန္မွဳမဲ႔ခဲ့တယ္။

ခုေတာ့ ငါ့ ရွင္သန္ျခင္းဆိုတာ ဒဏ္ရာေတြ ပိုတိုးလာဖို႔ အလဲထိုးမခံရမျခင္း ကိုယ့္အေၾကာင္းကိုယ္မသိပဲ ကုန္းရုန္းထေနတ ဲ့ လက္ရည္မမွီတဲ႔ လက္ေဝွ႔သမား လိိ ု ေလာက ၾကိဳးဝိုင္းထဲမွာ ငါဟာ အလူးလူးအလဲလဲ ဒယီးဒယိုင္ ျပန္ျပန္ထရင္း ဆင္ျခင္စြမ္း

ခုခံနိုင္စြမ္း တန္ျပန္တိုက္ခိုက္နိုင္စြမ္းေတြကင္းမဲ႔လို႔ေပါ့….။

ငါဟာခုေတာ့ ထစ္ကနဲဆို ခုခံဖို႔အသင့္ျဖစ္ခဲ့ရျပီ။ အားလံုးကို သံသယနဲ႔ၾကည့္တတ္ခဲ့ရျပီ။ ေလာကကို နာက်င္စရာ ျဖစ္စဥ္လို႔

သည္းေျခထဲ စြဲနစ္ေနေအာင္ ဘ၀နဲ႕ သိခဲ့ရျပီ ။

အဲသလိုနဲ႔ ငါဟာငါမ်ားေသသြားခဲ႔ရင္ငါ့ကုိဘ၀ေပးခ်စ္မယ့္ငါ့ခ်စ္သူေကာင္မေလးဘယ္လိုတေယာက္ထဲမ်ား

က်န္ေနရွာမလဲဆိုတဲ႔ ေနာက္ဆံတင္းစိတ္ေတြျဖစ္ခဲ့ဖူးတာကို ေမ့ေလ်ာ့လို႔ ………………….။

ငါသတိ၀င္တဲ႔အခါ……….

ငါ့ကုိေပြ႔ဖက္တဲ႔ အပ်ိဳစင္လက္ကေလးကို ပုတ္ခ်ရုန္းကန္ရင္း အမုန္းသံနဲ႔ရန္လုပ္ လို႔ ေၾကာက္ကန္ကန္ေျပးခဲ့လိုက္မိတာ ငါ့ျပန္လမ္းငါမသိေတာ့တဲ႔ ေသာကေတာနက္ၾကီးရဲ့အလည္မွာေပါ့…

ငါ့ေရွ႕မွာ ေတာ့ အင္မတန္ၾကီးတဲ႔ ေရတံခြန္ၾကီးတစ္ခုေလ စီးေနလိုက္တာတေ၀ါေ၀ါနဲ႔ …ငါ့ရီေ၀မ်က္လံုးေတြနဲ႔ေကာင္းကင္ကိုေမာ့ၾကည့္တဲ့အခါ ေအာက္ခ်င္းငွက္ တေကာင္တေလမွရွိမေနခဲ႔ဘူး….

ဒါေပမယ့္ ဒီတခါေတာ့ငါဟာ ေရတံခြန္ရဲ့ စီးဆင္းသံကို ဘာသာျပန္ျဖစ္ခဲ့ေတာ့မွာမဟုတ္သလို…………….

……………………………………………………….

………………………………………………………။

ျငိမ္းေဇဦး

တရားေသာအခ်စ္

ငယ္ကခ်စ္ အနွစ္တရာ မေမ့သာဆိုတဲ့ စကားကေလးကိုၾကားဖူးၾကမွာေပါ့ကြယ္ ...။

ဟိုးေရွးပေ၀သဏီက အင္မတန္သာယာစည္ပင္၀ေျပာတဲ့တိုင္းျပည္ၾကီး တျပည္ရွိခဲ့သတဲ႔ကြယ္။

အဲဒီတိုင္းျပည္ၾကီးမွာ ကုန္စည္ကူးသန္းေရာင္း၀ယ္ေဖာက္ကားမွဳေတြ စည္ပင္သလို ပြဲလမ္းသဘင္ေတြကလညး္ ေပါမွေပါတဲ႔ ။ အဲဒီတိုင္းျပည္က ဘုရင္ၾကီးဟာလည္းမင္းက်င့္တရား ဆယ္ပါးနဲ႔အညီအုပ္ခ်ဳပ္တယ္ေပါ့...။

အဲဒီတိုင္းျပည္ရဲ့ နယ္စပ္ အစြန္အဖ်ားမွာ ရြာငယ္ေလးတစ္ခုရွိသတဲ႔ အဲဒီရြာငယ္ေလးရဲ့ အေရွ ့ဖက္ ေတာစပ္ကေန၀င္သြားရင္ အင္မတန္ မွလွပသာယာတ ဲ့ေတာအုပ္ၾကီး တခုရွိသတဲ ့ကြယ္ ။

အဲဒီေတာအုပ္ၾကီးကေနျပီးေတာ့ တဆင့္ ေတာင္ကမူေလးေတြကိုေက်ာ္ျပီးသြားမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ေတာနက္ၾကီးထဲကိုေရာက္ေတာ့တာေပါ့...။

အဲဒီေတာနက္ထဲမွာ အင္မတန္ျမင့္မားတဲ႔သစ္ပင္မိ်ဳးစံုရွိၾကတယ္ေလ။

အဲဒီလို သစ္ပင္ျမင့္ၾကီးေတြန ဲ့ စိမ္းေမွာင္ ညိဳလဲ့ေနတ ဲ့သစ္ေတာၾကီးထဲမွာ ထူးဆန္းတ ဲ့သစ္ပင္တမိ်ဳး ရွိတယ္ အဲဒီ သစ္ပင္ဟာ မိ်ဳးဟာလည္း အင္မတန္မွ ရွားပါးလွတာေပါ့ကြယ္ ။

ဘယ္ေလာက္ရွားသလဲဆိုရင္ အဲဒီ သစ္ေတာၾကီး တခုလံုးမွာေတာင္အဲဒီလိုအပင္မိ်ဳးက တပင္ပဲရွိျပီး အဲဒီ တပင္ကိုလည္းသာမာန္လူရဲ့မ်က္စိနဲ႔မျမင္နိုင္ဘူးတဲ႔ေလ ။

ဒါေပမယ့္အဲဒီသစ္ပင္ဟာ ညအခါမွာေတာ့ အလင္းေရာင္ မွိန္မွိန္ေလးေတြထြက္ေနတတ္တဲ့အတြက္ ညပုိင္းမ်ား အဲဒီေတာနက္ၾကီးထဲကိုေရာက္သြားရင္ ျမင္နိုင္တာေပါ့ကြယ္။

မိုးေတြေမွာင္မဲ တိမ္ေတြအလိတ္လိုက္ေကာင္းကင္မွာ ျဖစ္ေနတ ဲ့တေန ့မွာ အဲဒီ ေတာအုပ္ၾကီးနားက ရြာငယ္ေလးက လူငယ္ေလးတေယာက္ဟာ ေတာနက္ၾကီးထဲကိုထြက္လာခဲ့တယ္တ ဲ့။ သူ ေတာနက္ထဲကိုထြက္လာခဲ့တာဟာ ဘယ္လိုရည္ရြယ္ခ်က္န ဲ့မွ မဟုတ္ဘူးတဲ႔ကြယ္

အဲသလိုနဲ႔ေတာနက္ထဲေရာက္လာေတာ့ တေျဖးေျဖးေမွာင္လာတာေပါ့ ။ ေမွာင္လာေတာ့ သူ ဟာ ျပန္မယ့္လမ္းကိုမျမင္ေတာ့ဘူးတ ဲ့ ေကာင္းကင္ကၾကယ္ေတြ နကၡတ္တာရာေတြကို အားကိုးဖို ့ဆိုတာလဲ မိုးေမွာင္က်ေနေတာ့ကာ သူ ့ခမ်ာ မျမင္ရွာေတာ့

ဟိုး ေတာအုပ္ ထဲ က ခပ္မွိန္မွိန္အလင္းေရာင္ရွိရာကိုသူ ဦးတည္သြားေတာ့တာေပါ့...။

အဲဒီ လိုန ဲ့လူငယ္ေလးဟာ အလင္းေရာင္ ေတြထြက္တဲ ့သစ္ပင္ေအာက္ကိုေရာက္သြားသတ ဲ့ ။ အဲသလို သူေရာက္သြားခ်ိန္မွာ ပုရစ္ေတြက ေအာ္ ခပ္ေ၀းေ၀းက သမင္ေတြ ေရေသာက္ဆင္းလို ့ ေခ် ကေလးေတြကလဲ ေတာက္ေနၾကတဲ ့အသံေတြပဲ ေတာထဲမွာ

ဆူညံေနျပီး တခါတခါ က်ားဟိန္းသံသဲ့သဲ့ကိုၾကားရတာေပါ့။

လူငယ္ေလးဟာ အဲဒီအပင္ေအာက္မွာ ထိုင္ေနရင္း သစ္သီးတစ္လံုးေၾကြက်လာသတဲ ့။အဲဒီသစ္သီးဟာ ၾကည္လင္ျပီးေတာ့ ဖန္သီးေလးလိုျဖစ္ေနျပန္ေပမယ့္ ေပ်ာ့အိ တ ဲ့ အသီးတစ္လံုးလဲျဖစ္ေနတာေပါ့ ။ လူငယ္ေလးဟာ အဲဒီအသီးကို ေကာက္ယူျပီးေတာ့

သူ ့ရဲ့ အက်ၤ ီလက္ေမာင္းစန ဲ့ ေသခ်ာ ပြတ္သပ္ျပီး ဆာဆာန ဲ့ တစ္လံုးလံုးကုန္တဲ ့အထိစားလိုက္တာေပါ့။

အဲဒီအသီးဟာ ခ်ဳိေအးေမႊးျမျပီးေတာ့ သူစားဖူးသမွ် ဘယ္လို အသီးအနွံနဲ ့မွ မတူတဲ ့အရသာ ထူးရွိေနတာေပါ့။

သူဟာ အဲဒီသစ္သီးကိုစားလို ့ကုန္ခ်ိန္္မွာပဲ အိပ္ခ်င္စိတ္ေပါက္ျပီး အဲဒီသစ္ပင္ကိုမွီျပီး အိပ္ေတာ့တာေပါ့။

သူစအိပ္ေပ်ာ္ျပီ ဆိုတာန ဲ့ အိပ္မက္ တစ္ခုကိုသူစမက္ေတာ့တယ္ေလ...................။

အဲဒီအိပ္မက္ထဲမွာ သူ႔ကို အင္မတန္ အသက္ၾကီးျပီလို ့ထင္ရတဲ့ အဘိုးၾကီးတေယာက္က လာေခၚသတဲ ့ သူလဲ အဲဒီ အဘိုးၾကီးေခၚရာ ေနာက္ကိုလုိက္သြားလိုက္တာ ေလစီးေၾကာင္းထဲမွာေပါ့ပါးလြင့္ပ်ံေနသလို ပဲတဲ ့ ။

အဲသလိုန ဲ့ အလင္းေရာင္ေတြထြက္ေနတ ဲ့ဂူၾကီးတစ္ဂူအ၀ကိုေရာက္ေတာ့တာေပါ့ ...။

အဲဒီဂူ၀ကိုေရာက္တာန ဲ့အဘိုးၾကီးဟာ သူ ့ကိုျပံဳးျပျပီးေတာ့ ကဲ ငါ့ေျမးေရာက္ျပီ လို ့ေျပာရင္းေရွ ့က ၀င္သြားသတ ဲ့။ လူငယ္လဲ အဲဒီဂူၾကီးထဲကိုေနာက္က ၀င္လိုက္သြားတာေပါ့။

ဂူၾကီးထဲကိုေရာက္တ ဲ့အခါ အဘိုးၾကီးဟာ လူငယ္ကို ေက်ာက္ဖ်ာၾကီးတခ်ပ္ေပၚမွာထိုင္ဖို့ ေျပာသတဲ့ လူငယ္လဲေက်ာက္ဖ်ာၾကီးေပၚမွာ တင္ပလႅင္ေခြထိုင္လိုက္ခ်ိန္မွာ ေခ်ာက္ကမ္းပါးတစ္ခုထဲကိုျပဳတ္က်သြားသလိုျဖစ္ျပီးေမ့သြားတာေပါ့။

အဲဒီအိပ္မက္က လန္ ့နိုးတ ဲ့အခ်ိန္မွာ လူငယ္ဟာ တကယ္ပဲ ဂူထဲကိုေရာက္ေနျပီး သူ ့ေရွ ့မွာ ေက်ာခိုင္းျပီး တင္ပလႅင္ေခြထိုင္ေနတ ဲ့အဘိုးၾကီးကိုေတြ႔ေတာ့တာေပါ့ ။

အဘိုးၾကီးက လူငယ္ကို ေအး ...လူေလး မင္းနိုးျပီမဟုတ္လား ဒီေတာ့မင္းကိုငါေျပာမယ္ ခုခ်ိန္ကစျပီး မင္းဟာ ကုိယ္ေပ်ာက္ ပုဂၢိဳလ္တပါးျဖစ္သြားျပီျဖစ္သလို မင္းဟာ ေလာကၾကီးရဲ့ ရွိသမွ် ပညာရပ္ေတြအကုန္လံုးကိုတတ္ေျမာက္သြားတဲ့လူတေယာက္ျဖစ္သြားျပီ

ေလာကၾကီးကိုေကာင္းက်ဳိးျပဳဖို ့မင္းသြား ရေတာ့မယ္လို ့ေျပာတယ္တ ဲ့။

ဒီအခါ လူငယ္က နားမလည္နိုင္ပဲ အဘိုးရယ္ က်ေနာ္ က ကိုယ္ေပ်ာက္ျပီဆို ကိုယ္ မေပ်ာက္ခ်င္ရင္ဘယ္လိုလုပ္ရမတုန္းဗ်ာ လို ့ေမးရွာသတဲ ့။

အဘိုးၾကိးက လူငယ္ကိုေျပာတယ္ ေလ ၊ ကိုယ္မေပ်ာက္ခ်င္တ ဲ့အခ်ိန္္မွာ ကိုယ္မေပ်ာက္ခ်င္ဘူး အာရံုျပဳလိုက္ယံုပါလို ့ေျပာသတ ဲ့ အဲဒီမွာလူငယ္ဟာ ဟုတ္ကဲ့ခင္ဗ်ာလို ့ေျဖျပီးေတာ့ အဲဒီဂူထဲကေနထြက္ခြာဖို ့အဘုိးၾကီးကို တဆက္တည္း နွဳတ္ဆက္လိုက္တာေပါ့

နွဳတ္ဆက္ျပီးတာန ဲ့လူငယ္ဟာ ဂူထဲကထြက္လိုက္တယ္ဆိုရင္ပဲ နန္း ျမိဳ႕ေတာ္ ၾကီးကို ဦးတည္တဲ ့လမ္းမေပၚတန္းေရာက္သြားသတ ဲ့။

လူငယ္ဟာ ရႊင္လန္းတက္ၾကြစြာန ဲ့ နန္းျမိဳ႔ေတာ္ ထဲကို၀င္သြားတာေပါ့ နန္းျမိဳ႕ေတာ္ထဲေရာက္တဲ ့အခါ မင္းညီမင္းသားေတြ မွဴးၾကီးမတ္ရာေတြန ဲ့ အေစခံေတြ သာမာန္ျပည္သူေတြ ဥဒဟိုသြားလာ လွဳပ္ရွာ းေနၾကတာကိုျမင္ရတာေပါ့

သူ ့ကိုေတာ့ဘယ္သူမွမျမင္ဘူးေလ...။

ဒါနဲ႔ သူဟာ သြားရင္း ဘုရင္ၾကီးရဲ့တဦးတည္းေသာ သမီးေတာ္ ပင္တိုင္စံ ထိပ္ထားေလးန ဲ့သူ ့ ရံေရြေတာ္ေတြ ဟာ ရဲမက္ ဗိုလ္ပါ အျခံအရံေတြၾကားမွာ ေ၀ါယာဥ္သာေပၚမွာထိုင္လွ်က္ ပါလာတာကိုျမင္တယ္တ ဲ့

လူငယ္ဟာ အဲဒီ ေ၀ါယာဥ္သာေနာက္က ေနျပီးေတာ့ အသာေလးလိုက္လာတာေပါ့...။

နန္းေတာ္ထဲကိုေ၀ါယာဥ္သာ ဟာ ဦးတည္သြားျပီးေတာ့ တပင္တိုင္ စံနန္းေဆာင္ေရွ ့မွာ ရပ္တဲ ့အခါ မင္းသမီးေလးဟာ ဆင္မယဥ္သာ ေျခလွမ္း ကေလးေတြနဲ႔ ကႏြဲ ့ကလ်ေလး ကတၱီပါ နက္ျပာေရာင္ ပိုးသား ေကာ္ေဇာထက္မွာ တလွမ္းခ်င္း နန္းေဆာင္ထဲ၀င္သြားတာေပါ့...။

ိ

သူဟာ မင္းသမီးေလး ရဲ့ေနာက္က ထပ္ၾကပ္မကြာလိုက္သြားျပီးေတာ့ အပ်ိဳစင္မင္းသမီးရဲ့နန္းေတာထဲမွာစပ္စုတာေပါ့ ..။ မင္းသမီးေလးဟာ သလြန္ေညာင္ေစာင္းေပၚမွာေက်ာ့ေက်ာ့ေလး ေဘးေစာင္းထိုင္လို့ အထိမ္းေတာ္ေတြ အပ်ိဳရံေတြန ဲ့

ဂီတေၾကာင္း ၊ နတ္ဘုရားေတြအေၾကာင္း ၊ သူရဲေကာင္းေတြအေၾကာင္းန ဲ့ မင္းပ်ိဳမင္းလြင္ေတြအေၾကာင္းေျပာေနတာကို လူငယ္ဟာ ေသခ်ာ ထိုင္ျပီး ေဘးနားက နားေထာင္ေနတာေပါ့ ။

အဲသလို နားေထာင္ရင္း မင္းသမီးေလးၾကိဳက္တဲ ့ ရတု ရကန္ေတြ ဂီတေတြ နဲ႔ မင္းသမီးေလးလိုခ်င္တ ဲ့ၾကင္ယာေတာ္ ျဖစ္မယ့္လူတေယာက္မွာ ရွိရမယ့္အခ်က္ေတြအကုန္လံုးကိုသိသြားတာေပါ့..။

အဲသလိုနဲ႔ လူငယ္ဟာ မင္းသမီးေလးကို အင္မတန္မွ ခ်စ္ခင္ျမတ္နိုးျပီး ေမတၱာမွ်ေနျပီျဖစ္တယ္ေလ ဒါေပမယ့္ သူ ့ကိုယ္သူ ကိုယ္ေယာင္ျပျပီးခ်စ္ေရးမဆိုရဲရွာဘူး။

မင္းသမီးေလးကလည္းအျမဲတန္း ည အိပ္တိုင္း အိပ္မက္မက္ရင္ အဲဒီ လူငယ့္မ်က္နွာကို အိပ္မက္ထဲမွာ မက္မက္ေနတာေပါ့......................။

အခ်ိန္ေတြဟာၾကာလာခဲ့ျပီးေနာက္ဆံုးမွာ မင္းသမီးေလးကို ဖခင္ဘုရင္ၾကီးက ၾကင္ယာေတာ္ရွာရမယ္လို ့အမိန္ ့ေတာ္ခ်မွတ္တဲ ့အခါမွာ သမီးေတာ္ေလးအတြက္ ၾကင္ယာေတာ္ေရြးပြဲ က်င္းပရေတာ့တာေပါ့...။

အဲဒီၾကင္ယာေတာ္ေရြးပြဲမွာ နိုင္ငံတကာက မင္းညီမင္းသားေတြ ဟာ လာေရာက္ယွဥ္ျပိဳင္ဖို႔တဖြဲဖြဲ လာၾကတာေပါ့ ။ အဲသလို န ဲ့ မင္းသမီးေလးရဲ့ၾကင္ယာေတာ္ျဖစ္သင့္တ ဲ့သူဟာ

အေတာ္ဆံုး အေကာင္းဆံုး န ဲ့အရည္အခ်င္းအရွိဆံုးျဖစ္ရမယ္ဆိုတ ဲ့စံနွဳနး္ေတြသတ္မွတ္လိုက္တာေပါ့။

အဲဒီၾကင္ယာေတာ္ေရြးပြဲကို လူငယ္ဟာ ၀င္ေရာက္ယွဥ္ျပဳိင္လုိစိတ္ျဖစ္မိတာေပါ့ ကနဦးကတည္းက သူ ကခ်စ္ေနရသူပဲ ေလ ...။

ဒါန ဲ့လူငယ္ဟာ အဲဒီၾကင္ယာေတာ္ေရြးပြဲကို သြားျပီး ယွဥ္ျပိဳင္ခြင့္အတြက္ စာရင္းေပးခ်ိန္မွာ လူငယ္ရဲ့ ဇာတိ မိ်ဳးရိုး ဥစၥာပစၥည္းပိုင္ဆိုင္မွဳေတြကို ေမးတ ဲ့အခါ လူငယ့္ခမ်ာ နန္းေတာ္ၾကီးရဲ့အလည္မွာ ဘာမွ မေျဖနိုင္ရွာဘူးတဲ႔ အဲသလိုမေျဖနိုင္တ ဲ့အခါ

စာရင္း ေကာက္ယူ ေနတ ဲ့ ဟူးရား ပုဏၰား ပညာရွိေတြဟာ ေဒါသေတြထြက္ျပီး ေမာင္းထုတ္တာေပါ့..။ အဲသလို ဆူဆူညံ ညံအသံကို မင္းသမီးေလးက ၾကားတ ဲ့အခါ ညီလာခံသဘင္က်င္းပရာ နန္းမေဆာင္ၾကီး ဘက္ကို မင္းသမီးေလးကိုယ္တိုင္လာျပီး

ၾကည့္ေတာ့တာေပါ့..။

အဲသလိုၾကည့္တ ဲ့အခါ သူ ့အိပ္မက္ထဲက ေကာင္ေလး သူ ့အိပ္မက္ထဲက ျမတ္နိုးရတ ဲ့ လူငယ္ေလးဆိုတာ သူတန္းသိတာေပါ့ အဲသလိုတန္းသိတ ဲ့အခါ သူဟာ သူ ့အိပ္မက္ခ်စ္သူေလးဟာ အေျခမဲ့အေနမဲ့ေကာင္ေလး ဆိုတာ ကိုလဲ သိလိုက္ရေတာ့၀မ္းနည္းသြားျပီး

တခါထဲပဲ ၾကင္ယာေတာ္ေရြးပြဲန ဲ့ပတ္သက္လို ့ စည္းမ်ဥ္းစည္းကမ္းကို သူ ့စိတ္တိုင္းက်ျပင္ပါရေစလိ ု့ခမည္းေတာ္ ဘုရင္ၾကီးကိုခြင့္ပန္တာေပါ့...........။

အဲသလို အင္မတန္လည္းေခ်ာေမာလွပ စိတ္ေကာင္း ေစတနာေကာင္းလဲရွိ နူးညံ့ ညင္သာ မဟာကလဲဆန္ တ ဲ့ ပင္တိုင္စံမင္းသမီးေလး က သူ ့ဖခင္ဘုရင္ၾကီးကိုခြင့္ပန္တာကေတာ့ မင္းသမီးေလးရဲ့ၾကင္ယာေတာ္ေရြးပြဲကို အယုတ္အလတ္အျမတ္မေရြးမည္သူမဆို ပါ၀င္ခြင့္

ရွိရမယ္လို ့ျဖစ္ပါသတဲ ့....။

အဲသလိုန ဲ့ ၾကင္ယာေတာ္ေရြးပြဲစည္းမ်ဥ္းစည္းကမ္းကို ျပင္ဆင္လိုက္ျပီး အယုတ္အလတ္အျမတ္မေရြးပါ၀င္ယွဥ္ျပိဳင္ခြင့္ရွိတယ္ လုိ ့သိလိုက္ရတ ဲ့အခ်ိန္မွာပဲ တိုင္းနိုင္ငံအသီးသီးက ပုရိႆေယာက္်ား မွန္သမွ် ၊ အိမ္ေထာင္မရွိသူမွန္သမွ်ဟာ အဲဒီနန္းေတာ္ၾကီးဆီကို လာေရာက္ျပီး ေတာ့ စာရင္းေပးသြင္းလိုက္ၾကတာေပါ့ကြယ္.........................။

အဲသလိုနဲ႔ အရည္အခ်င္းျပိဳင္ပြဲၾကီးကို စတင္နိုင္ဖို ့နွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ စာရင္းေကာက္ယူျပီး တ ဲ့ေနာက္ ျပိဳင္ပြဲကို လည္း စတင္ခဲ့တာ နွစ္မ်ားစြာၾကာျပီးေနာက္ ျပိဳင္ပြဲ အဆံုးသတ္တ ဲ့အခါ .........။

မင္းသမီးေလးကိုဘယ္သူမွရွာလို ့မေတြ ့ေတာ့ပါဘူးတ ဲ့............................။

ဒီပံုျပင္ေလးကိုဖတ္မိတ ဲ့ ညီ ညီမေလးတို ့ တူတူမေလးတို ့ေရ တကယ္လို ့မ်ား ႏွင္းဆီကုန္းဘိုးဘြားရိပ္သာကိုေရာက္ျဖစ္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ တခုေသာ အမ်ိဳးသမီးေဆာင္မွာ ခါးကုန္းလို ့မ်က္ခုံးေမႊးေတြျဖဴေနတဲ ့အဘြား တစ္ေယာက္ကို ေတြ ့ခဲ့တယ္ဆိုရင္

ဒီပံုျပင္ေလးကိုဖတ္ခဲ့ရပါတယ္ဆိုတ ဲ့အေၾကာင္းန ဲ့ ၾကင္ယာေတာ္ေရြးပြဲျပီးသြားပါျပီ ဆိုတ ဲ့အေၾကာင္း ေျပာလိုက္ၾကပါ လို ့ မွာလိုက္ခ်င္ပါတယ္ ကြယ္ သို ့ေသာ္လည္းကိုယ္ေပ်ာက္သြားတ ဲ့ လူငယ္ေလးကေတာ့ ဆက္ျပီးေပ်ာက္ေနတုန္းပါပဲ ဆိုတာကိုလဲ အသိေပးလိုက္ေစခ်င္ပါတယ္ကေလးတို႔ေရ.........................။

ျငိမ္းေဇဦး

မမဘာလို႔ ဖံုးတာလဲ ...

ဟိုးေရွးတုန္းက
ေကာင္မေလး တေယာက္ရွိတယ္။

အဲဒီေကာင္မေလး ကိုေမြးဖြားတဲ ့တိုင္းျပည္က ေတာင္ၾကီးတစ္ခုရဲ့ ေျခရင္းမွာတဲ့။

အဲဒီလိုနဲ႔ ... ေကာင္မေလးဟာ တေျဖးေျဖး အရြယ္ေရာက္လာေတာ့ ... ထင္းရူးပင္ၾကီးေတြေအာက္မွာ မိုးရာသီဆိုရင္ အနီေရာင္မွဳိၾကီးေတြကို အျမဲေကာက္တတ္တယ္တဲ႔

ျပီးေတာ့ အဲဒီမွဳိနီၾကီးေတြကို သူ ့ရဲ့ ပလိုင္းေလးထဲကို မိုး စက္ေတြက်ေနတတ္တ ဲ့ ညေနေတြမွာ ေကာက္ျပီးထည့္ယူလာတတ္တယ္တ ဲ့

အဲလို ျပန္လာတိုင္း အင္ပင္ၾကီးေတြရွိတ ဲ့အင္ေတာကိုျဖတ္တ ဲ့အခါ
အင္ေတာက အင္ပင္ေတြေအာက္က
ညိဳမဲမဲေရာင္ အလံုးေလးေတြန ဲ့တူတဲ့အင္ဥေတြကို ေကာက္တာေပါ့


အဲဒါနဲ႔အဲဒီအင္ဥေလးေတြကိုလဲ စုေကာက္ျပီးေတာ့ ဖက္ကေလး နဲ႔ ကန္ေတာ့ထိုးျပီးေတာ့ ယူလာတာေပါ့
အင္း
ေရေခ်ာင္းေလးကို ေရာက္တိုင္းသူက ေရေဆးေနၾကတ ဲ့
မွဳိေတြ အင္ဥေတြကိုေရေဆးေနခ်ိန္မွာ
ေရထဲက ငါးကေလးတစ္ေကာင္ကိုျမင္ရတယ္တ ဲ့
ေကာင္မေလးဟာ ငါးကေလးကိုျမင္တ ဲ့အခ်ိန္မွာ
ငါးကေလးက စကားေျပာတယ္တဲ့
ပထမေတာ့ေကာင္မေလးဟာ ငါးကေလးကသူ ့ကိုစကားေျပာတယ္မထင္ပဲ
တျခား လူတေယာက္ေယာက္မ်ားလားဆိုျပီး လိုက္ရွာၾကည့္တာေပါ့

ဒါေပမယ့္ေနာက္ဆံုးမွာ ငါးကေလးကသူ ့ကိုေျပာေနတာက်ိန္းေသသြားေတာ့
ငါးကေလးရယ္ နင္ငါ့ကိုဘာေျပာေနတာလဲဟင္လို ့ေမးတယ္တ ဲ့
အဲဒီအခ်ိန္မွာ ငါးကေလးကဘာေျပာလဲဆိုေတာ့
“ေကာင္မေလးရယ္ နင္ဟာ ေအာက္ခံေဘာင္းဘီလဲ မ၀တ္ပါလား ” လို ့ေျပာတယ္တဲ႔ အဲဒီကစလို ့ေကာင္မေလးေတြဟာ ေအာက္ခံေဘာင္းဘီကိုအျပင္ထြက္တိုင္း၀တ္ၾကရေတာ့တာေပါ့။
တခ်ဳိ႕လဲ ငါး တြတ္ခံခ်င္စိတ္ေပါက္တ ဲ့အခါမွာ ေတာ့ မ၀တ္ၾကဘူးတ ဲ့ကြယ္။


ျငိမ္းေဇဦး

တဦးတည္း ဆည္းဆာ

အိမ္ေရွ႕ သမံသလင္းေပၚက ဂမုန္းအိုး မ်ားကို ေရေလာင္းေနရင္း ေသသြားေသာ ႏြယ္ပန္းပင္ေလးနွစ္ပင္ ၏ ေျခာက္ေသြ႔မွဳကို မမွိတ္မသုန္ၾကည့္ေနမိ၏။
အရင္တုန္းကေတာ့ ခရမ္းေရာင္ေလးေတြပြင့္ေနၾက ခုေတာ့ ေျခာက္ေသြ႔ေသာ ပင္စည္ ကိုင္းခက္ သစ္ရြက္မ်ားျဖင့္...။

အခ်ိဳ႕ေသာသစ္ရြက္မ်ားက ပင္စည္ ကိုင္းခက္ မ်ားေပၚမွာ ငုတ္တုတ္ေျခာက္ေသြ႔ ေနၾက၏ ။ ျပိဳလဲမက်သြားေသး။ လြင့္ေမ်ာ ေပ်ာက္ဆံုးမသြားေသး ....။

ေဆးေရာင္စံုတို႔ ေပက်ံေနေသာ အက်ီ ၤ ေဟာင္း က ရင္ဘတ္ဟကြဲ ..။
ေအာက္ဆံုး ၾကယ္သီးတလံုးကေတာ့ တစ္ထည္တည္းေသာ ေယာပုဆိုးေလး ျပန္လည္ဖာေထး ျပဳျပင္၀တ္ဆင္လို ့မရသည့္ အဆံုး ေရခ်ဳိးခန္း ေျခသုတ္၀တ္မျဖစ္ခင္ကာလ ကတည္းက ပုဆိုးကို ေဒါနွင့္ေမာနွင့္ စည္းလိုက္ခ်ိန္တြင္
ျပဳတ္သြားခဲ့ရ၏။


သမံသလင္းေပၚသို႔ က်က် နန တင္ပလႅင္ေခြထိုင္ခ်ရင္း အေနာက္ဖက္ မွ လင္းျဖာဆဲရွိေသးေသာ ေနေရာင္ အိုအို၏ ဖ်ားနာ ေရာင္ျခည္ ေအာက္မွ ျမက္ခင္းစိမ္းတို႔၏ စိမ္း ၀ါ စိမ္းနု အေရာင္တို႔ အား ေငးေနမိ၏။
သစ္ေတာၾကားမွ ျဖတ္ သန္းလာေသာ ေနေရာင္သည္ ျမက္ခင္း တခုလံုးကိုေတာ့မင္းမူနိုင္စြမ္းမရွိေတာ့ ။ သစ္ရိပ္မ်ား ေအာက္မွ ျမက္တို႔သည္ကား စိမ္းရင့္ေရာင္ စိမ္းေမွာင္ေရာင္ ...။
ေလ အေ၀ွ႔တြင္ မာဆတ္ဆတ္ လွဳပ္ယမ္းတုန္ခါေနေသာ ျမက္ပင္တို႔၏ ထိပ္ဖ်ားတြင္ ပုရြက္ဆိတ္တစ္ေကာင္တေလမ်ား ရွိေနမလား ။

ျပီးေတာ့ ထိုပုရြက္ဆိတ္က ျမက္ပင္ကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဖက္ထားရင္း ဆီမန္းမန္းသလို “ ေျခမျမဲ လက္ျမဲပါေစ ၊ လက္မျမဲ ေျချမဲပါေစ” ဟုမ်ား ဆုေတာင္းေနမလား။

ေရခရားေလး ကိုၾကည့္မိျပန္ေတာ့ ေရခရားေလး တြင္းမွ ေရတို႔သည္ ျငိမ္သက္ ၾကည္လင္လွ်က္။
ေရခရားေလးသည္ ေၾကးနီ ခရားေလးျဖစ္သည့္အေလွ်ာက္ ေၾကးနီေရာင္ ၾကမ္းျပင္ကို ေရထုကိုျဖတ္လွ်က္ျမင္ေနရ၏။
ထိုေရခရားေလးသည္ ေၾကးနီအစစ္ ျဖစ္မျဖစ္ ဆိုသည္မွာ က်ေနာ္သိရန္ တခါမွ မၾကိဳးစားမိေသာ ကိစၥျဖစ္၏။
ထိုေရခရားေလးကို စက္ျဖင့္ ျပဳလုပ္သေလာ ။ လက္ျဖင့္ တဆင့္ခ်င္း က်က်နနျပဳလုပ္သေလာ က်ေနာ္ မသိ။
ထိုေရခရားေလး၏ ပိုင္ရွင္ေဟာင္းသည္ ထိုေရခရားေလးကို မည္ကဲ့သို႔ အသံုးျပဳခဲ့သည္က်ေနာ္မသိ။
ထိုေရခရားေလးကို အေဟာင္းဆိုင္တြင္ ေတြ ့ခဲ့စဥ္ကာလ က အိမ္၌ရွိေသာ ပန္းပင္ ပန္းအိုးေလးမ်ားအား ေရေလာင္းရာတြင္အသံုးျပဳမည္ ဟူေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္တခုျဖင့္ သာ ၀ယ္ယူလာခဲ့ျပီး
ထိုေရခရားေလးသည္ က်ေနာ္ရည္ရြယ္ခဲ့ေသာ တာ၀န္ကို က်ေနာ္ အပ်င္း မထူ ခ်ိန္တိုင္း သတိမေမ့ခ်ိန္တိုင္းတြင္ တာ၀န္ေက်ပြန္စြာထမ္းေဆာင္ေနၾက။


ဂမုန္းပင္မ်ားသည္ စိုေျပထြားက်ဳိင္းလွ်က္ အကိုင္း ေပ်ာ့မ်ား ႏြယ္ယွက္ တိုးထြက္ လြင့္တက္ေနၾကသလို ဂမုန္းရြက္တို ့သည္လည္း ေရစို မ်က္နွာျပင္ စိမ္းေပ်ာ့ အိ ညက္ ၏ အေပၚတြင္ လွဲခ် ျငိမ္သက္ေနေသာ ေနမင္း၏ ေနာက္ဆံုးမိနစ္ ေရာင္ျခည္မ်ားအား
အားရွိသမွ် ျပန္လည္တြန္းထုတ္ေနသေလာ အငမ္းမရ စုပ္ယူေနသေလာ က်ေနာ္မသိ သို႔ေသာ္ အိပ္တြင္း တျခား ဖက္ နံရံ ထိ အလင္းျပန္ အလင္းရိပ္တို႔ ထင္ဟပ္ လွဳပ္ရွားေန၏။

လြန္ခဲ့ေသာ ငါးနွစ္က ဂမုန္းပင္ေလးတစ္ပင္ ၀ယ္ယူခဲ့ျပီး ယခုေတာ့ ဂမုန္းအိုး သံုးအိုးျဖင့္ ပြားမ်ား ျဖစ္ထြန္းေနေသာ ဂမုန္းပင္မ်ားအားၾကည့္ေနမိစဥ္ ဂမုန္း သဘာ၀ ၊ ရြက္က်ပင္ေပါက္ ရွင္သန္မွဳ၏ ဂုဏ္သတၱိကို ေတြးေတာေနမိရင္း အိမ္တြင္းသို႔ျပန္၀င္လာခဲ့၏။

စာၾကည့္ခံု အံဆြဲထဲမွ ကပ္ေက်း တစ္လက္ကို ထုတ္ယူလိုက္ကာ ဂမုန္းအိုးမ်ားရွိရာသို႔ျပန္လာခဲ့ျပီး ေျခာက္ေသြ ့ေသဆံုးေနေသာ ႏြယ္ပန္းပင္ေလးနွစ္ပင္အား ေျခာက္ေသြ႕ေသာ ေျမသားမ်ားနွင့္ စ်ာပနတစ္ခုခ်င္းကို သူ႔ခႏၶာကိုယ္ျဖင့္ လြယ္ထား ရေသာ ပန္းအိုးထဲမွ ဖြဖြေျဖးေျဖး ဆြဲထုတ္ယူလိုက္၏။ ျပီးေတာ့ ေရခရားေလးထဲမွ ေရ အနည္းငယ္စီကို ေလာင္းလိုက္ကာ လြန္ ့လူး ယိမ္းႏြဲ ့ေနေသာ ဂမုန္း ကိုင္းမ်ားအား ကတ္ေက်းျဖင့္ျဖတ္လိုက္၏ ။

ဂမုန္းကိုင္းျဖတ္စ ေလးခု ကို နွစ္ခုစီခြဲကာ ပန္းအိုးေလး နွစ္အိုးတြင္း ေသခ်ာ ဖိထိုး ေျမစာဖို ့ ထည့္ရငး္ ေရွ႕သစ္ေတာၾကားမွ ျမက္ခင္းျပင္အားၾကည့္လိုက္မိေသာ အခါ ေနေရာင္ ေပ်ာက္လု အေမွာင္ရိပ္ၾကီးစိုး ေတာ့မည့္ စပ္ကူးမတ္ကူးကာလတြင္
စတင္ပ်ံသန္း ဟန္ေရးျပေနျပီျဖစ္ေသာ ပိုးစုန္းၾကဴး ေလးမ်ား ကိုေတြ ့လိုက္ရ၏။

ယခုေတာ့ ႏြယ္ပန္း နွစ္ပင္ ၏ အရိုးစု ေနရာတြင္ စိမ္းလန္း သန္မာေသာ ဂမုန္း ပင္အသစ္မ်ား ေနရာယူလွ်က္ ...။ ယခု အခ်ိန္တြင္ က်ေနာ့္အိမ္ေရွ႕မွ တစံုတေယာက္ျဖတ္သြားရင္း က်ေနာ့္ ဂမုန္းအိုးမ်ားကိုသတိထားမိမည္ ဆိုပါက
ထိုဂမုန္းအိုးေလးမ်ားသည္ အစကနဦးကတည္းကပင္ ဂမုန္းပင္မ်ား ရွင္သန္ခဲ႔ သည္ ဟု ပင္ ထင္ပါလိမ့္မည္။

က်ေနာ္သည္ ႏြယ္ပန္းပင္ေျခာက္ေလးနွစ္ခုကို အသာအယာ သတိျဖင့္ ကိုင္တြယ္ရင္း အိမ္တြင္းသို႔ ၀င္လာခဲ့ျပီး သစ္သားျဖင့္ ျပဳလုပ္ထားေသာ ဆင္စြယ္ျဖဴေရာင္ ေသတၱာ ကေလးကိုဖြင့္ကာ အနီေရာင္ကတၱီပါစကေလးကိုျဖန္႕ခင္းလွ်က္ ႏြယ္ပန္းပင္ေျခာက္ေလးနွစ္ပင္အား
အသာအယာ သိမ္းဆည္းျပီး ေငြေရာင္ ေသာ့ေခ်ာင္းကေလးျဖင့္ ပိတ္ကာ က်ေနာ္ အျမတ္နိုးဆံုး စာအုပ္စင္ေလး၏ အေပၚသို႔ ေျဖးညွင္းစြာျပန္တင္လိုက္ရင္း ဆို႔လွဳိက္ နင့္ နစ္ လာေသာ ရင္အစံုျဖင့္
ထိုႏြယ္ပန္းပင္ေလးနွစ္ပင္ကို ၀ယ္လာခဲ့စဥ္က အဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆို မွဳကေလး ကို သတိမရမိေအာင္ၾကိဳးစား လွ်က္..................။

ထိုႏြယ္ပန္းပင္ေလး နွစ္ပင္သည္သာ သိပ္ခ်စ္ေသာ ခ်စ္သူမ်ားျဖစ္ခဲ့ၾကျပီး တစ္ဦးနွင့္တစ္ဦးေသသည္အထိမ်က္စိေအာက္ကအေပ်ာက္မခံ ေနခြင့္ရခဲ့သလိုသာ ......................................................။



ျငိမ္းေဇဦး

ပန္းခ်ီကားထဲမွာ ပုန္းသြားတဲ႔ ၀ိ ၪာၪ္

တိတ္ဆိတ္ေသာ ည စာ စားျခင္း ျပီးဆံုးေတာ့.............

စီးကရက္တစ္လိပ္ကို မီးညွိျပီး ရွုိက္သြင္းလိုက္မိ၏................။
စီးကရက္မီးခိုးမ်ားကို မွဳတ္ထုတ္လိုက္ရင္း မီးခိုးေငြ႔မ်ားေနာက္သို႔ စိတ္အလ်င္သည္ အပ္နွင့္ထိုးေဖာက္ခံလိုက္ရေသာ မိုးပ်ံပူေဖာင္းကဲ့သို႔ ကစဥ့္ကရဲ လြင့္စဥ္ ယုိင္ထိုးကာ လြင့္ပါသြားေတာ့၏။
အိပ္ခန္းတြင္းသို႔ ျပန္၀င္လာခဲ႔ျပီးေနာက္ အိပ္ခန္းတြင္းမွ ရုပ္ျမင္သံၾကား ကို ပိတ္လိုက္၏ ၊ စားပြဲတင္နာရီ မွ ဓါတ္ခဲမ်ားကို ထုတ္ပစ္လိုက္၏။ ျပတင္း လိုက္ကာ ကို ပိန္းပိတ္ေအာင္ ဆြဲေစ့လိုက္၏။
အားလံုး ျပီးေတာ့...အျပင္ျပန္ထြက္ကာ အိပ္ခန္းတံခါးကို အေသအခ်ာပိတ္လိုက္၏၊ ပိတ္လိုက္ရင္း ျဖဴ လြလြ အိပ္ခန္းတံခါး ေပၚက ပန္းခ်ီကားကေလးကိုေငးၾကည့္မိ၏။

ေတာတန္းေလး ... အ၀ါေရာင္ ရြက္ေျခာက္မ်ား...... တိမ္ေရာင္ေတြ ပါးပါးေလး ျခံဳထားတဲ႔ စမ္းေခ်ာင္းေလး ............စိမ္းနု စိမ္းရင့္ စိမ္းေမွာင္ ၊ အစိမ္းေရာင္ အနုအရင့္ မညီ့တညီ ျမက္ရိုင္းပင္မ်ား..၊
ေလေျပတို႔ တိုက္မေန...... သစ္ရြက္ေတြလဲ ထပ္မေႂကြ.....။
စမ္းေခ်ာင္းေလးေလ်ာတိုက္ မဆင္း ၊ တိမ္တိုက္ေတြလဲ ခရီးမထြက္..။
ဟိုး ခပ္ေ၀းေ၀း ညာဘက္ ေတာတန္းအစပ္က တလူလူတက္ေနေသာ မီးခိုးေငြ႔ တန္း ပင္လွ်င္ ၾကက္ေသ ေသ လွ်က္................။

ပန္းခ်ီကား ကေလးကို အသာျဖဳတ္ယူလိုက္ျပီး အက္ေနေသာ ရင္ ဘတ္ထဲသို႔ ဒဏ္ရာရ ယုန္ေလးတေကာင္ ျခံဳတြင္းခုန္၀င္သကဲ႔သို႔ ထည့္လိုက္မိ၏ ။

ျပီးေတာ့........အိပ္မက္ေယာင္ ကာ လမ္းေလွ်ာက္သူလို တေရြ႕ ခ်င္း တလွမ္းျခင္း ဧည့္ခန္းသို႔ လာခဲ့၏..ေလးငါးလွမ္းမွ်ေသာ ခရီးတြင္ ျမစ္ႏွစ္စင္းစီးေနသည္ကိုေတြ႔ခဲ့ရ၏ ထုိျမစ္သည္ ပူေႏြးေသာ စီးေၾကာင္းတို႔ကို အသံမထြက္ပဲ စီးဆင္း၏။

ဧည့္ခန္းတြင္း က ဖန္မီးအိမ္ကေလးကို ဇာတိမဲ့ ဘ၀မဲ႔သူတေယာက္၏ လက္မ်ားကဲ့သို႔ လက္လွမ္းယူလိုက္၏။
ဖန္ေျပာင္းေလးကို ဟလိုက္ကာ အစိမ္းေရာင္ ဓါတ္ေငြ႕မီးျခစ္ကေလးကို ျခစ္ကာ မီးညွိလိုက္၏ မီးညွိလိုက္ရင္း အလြမး္ေတြ ေသာကေတြ ေမာဟေတြ အားလံုးေသာ ခံစားခ်က္ေတြမ်ား ထိုကဲ့သို႔ကြ်မ္းေလာင္သြားလွ်င္ ေကာင္းေပေတာ့မည္ဆိုသည့္အေတြးက ေႏြေခါင္ေခါင္ မီးသံေခ်ာင္းသံလို စိတ္ထဲတြင္ လႊမ္းမိုးဆူညံလွ်က္။

ျပီးေတာ့ ဧည့္ခန္း တစ္ခုလံုးမွာ ရွိေသာ လွ်ပ္စစ္ ကိရိယာ ပစၥည္းအားလံုးကို ပိတ္လိုက္၏ ေနာက္ဆံုးခံစစ္မွ ဆုတ္ခြာေတာ့မည့္သူတေယာက္ကဲ့သို႔..........။

ေရခဲေသတၱာမွ တိုးတိုးညင္ညင္သာသာ အသံကိုၾကားေနရ၏။ ေလေအးစက္မွ ပင္ပန္းတၾကီး ရုန္းကန္ အေမာေဖာက္သံကပိုမို
က်ယ္ေလာင္လာသကဲ့သို႔။

ေလေအးစက္ကို ပိတ္လိုက္၏ ေရ ခဲေသတၱာ ေနာက္သို႔ လက္လွမ္းကာ လွ်ပ္စစ္ဓါတ္အား ၾကိဳးကိုဆြဲျဖဳတ္လိုက္၏ ၊
ကိုယ့္ရင္ဘတ္ကို ထက္ျခမ္းခြဲလိုက္ေသာ ဆာမူရိုင္းတစ္ေယာက္လိုေပါ့။

အားလံုးျပီးေတာ့ ေကာ္ဖီစက္ကေလးမွ အစိမ္းေရာင္ ဒစ္ဂ်စ္တယ္ နာရီကေလးက လင္းေနေသး၏။
ေကာ္ဖီ ေဖ်ာ္စက္ကေလးမွ လွ်ပ္စစ္ဓါတ္ၾကိဳးကိုလဲ ဆြဲျဖဳတ္လိုက္၏ ေတာက္တက္သမားတစ္ေယာက္
ကိုယ့္ခႏၶာကိုယ္ကို ဆြဲတင္ေပးေနသည့္ ၾကိဳးကို ျဖတ္ခ် ခဲ့သလို ။

အရာရာ ျငိမ္သက္ ျငိဳးပ် ညိဳ လ် ၀ိုးတ၀ါးျဖစ္သြားေတာ့ အခန္းပတ္လည္ကို ေသခ်ာျပန္ၾကည့္မိ၏။ ဧည့္ခန္း မွန္တံခါးၾကီး၏ လိုက္ကာ ၾကား မွ က်ိဳးတိုးက်ဲတဲ ယိုင္လဲ က်ေနေသာ အျပင္ ေတာအုပ္ အစပ္ ဓါတ္မီးတိုင္မွ အလင္းေရာင္တို႔ကို မနွစ္ျမိဳ႕စြာျဖင့္
လိုက္ကာကို ေသခ်ာ ဆြဲေစ့လိုက္ျပန္၏။

စီးကရက္တစ္လိပ္ကို ထပ္မီးညွိျပီး ... ေ၀းလံေသာ ခရီးၾကီးတစ္ခု ကို ဆက္လာခဲ့ရင္း လမ္းခုလတ္ သစ္ရိပ္တစ္ခုတြင္ ေျခပစ္လက္ပစ္နားေနေသာ ခရီးသြားတစ္ေယာက္ကဲ့သို႕ ထိုင္ခံုေပၚတြင္ ထိုင္လွ်က္ အေမွာင္ထုၾကား တြင္ ပ်ပ် ေလး လင္းေနေသာ ဖန္မီးအိမ္ကေလး မွမီးညြန္႕ ကေလးကို ေငးေနမိ၏။

ျပီးေတာ့ ဂစ္တာ စင္ကေလးေပၚမွ မေဟာ္ဂနီေရာင္ အလင္းရိပ္ေျပး ေနေသာ ကလပ္စစ္ကယ္ ဂစ္တာေလးကို လက္လွမ္းလိုက္ျပီး ပိုက္ထားလိုက္မိ၏။

ဂစ္တာမတီးျဖစ္ပဲ ဂစ္တာၾကိဳးေပၚမွ ပံုျပင္ေလးမ်ားအား ျပန္လည္ၾကားရနိုးျဖင့္ ပိုက္ထားေသာဂစ္တာေလးအေပၚမွ လက္ေမာင္းသားမ်ားေပၚ ေမးတင္ရင္း မ်က္လံုး နွစ္လံုးကို မွိတ္ကာ နားစြင့္ၾကည့္ေနမိရင္း ...ဖန္မီးအိမ္ကေလး ျငိမ္းသြားခဲ့သည္ကို မသိလိုက္ေတာ့........။

အိပ္ခန္းထဲပင္ ၀င္ မအိပ္ျဖစ္လိုက္ေတာ့.............။

တကယ္ေတာ့........ အက္ေနေသာ ရင္ဘတ္ထဲသို႔ ထိုည က ကြ်ံ က်ခဲ့ျပီး...
မစီးေသာ စမ္းေခ်ာင္းေလးထဲတြင္ တိမ္လႊာေရာင္ျပန္ေတြ ဖံုးလို႔ ေသဆံုးသြားခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္ ကို ပန္းခ်ီဆြဲခဲ့ေသာ ကိုယ္တိုင္ပင္မသိခဲ့...။


သို႔ေသာ္လည္း ထိုပန္းခ်ီကားကေလးကို တေန႔ ေန႔ တခ်ိန္ခ်ိန္တြင္ ပိုင္ရွင္အသစ္ တေယာက္သာ ပိုင္ဆိုင္ခဲ့မည္ဆိုလွ်င္ ထိုပုိင္ရွင္ သစ္ အေနျဖင့္ ပန္းခ်ီကားေလးအလည္မွ ျဖတ္သန္းစီးဆင္းေနေသာ စမ္းေခ်ာင္းကေလးထဲကို ေသခ်ာစူးစိုက္ၾကည့္ျဖစ္ခဲ့မည္ဆိုပါက
တိမ္လႊာဇာပါးေအာက္ ေရလႊာသလင္းသားေအာက္ မ်က္နွာျပင္တြင္ ခပ္ေရးေရး ျမင္သည္ဆိုယံုမွ် ထို ၀ိ ၪာၪ္ေႂကြ တစ ကို တခဏ ေတြ ့ေကာင္းေတြ႔နိုင္ပါလိမ့္မည္....။

ျငိမ္းေဇဦး

အလကား အလကား ...

က်မ က သူ႔ကို ကို ဆန္းလို႔ ေခၚပါတယ္ ။ ကုိဆန္းနာမည္အျပည့္အစံုက ကိုေက်ာ္ဆန္း အသားကမဲမဲ အရပ္က ပုပု ရုပ္ရွင္သရုပ္ေဆာင္ ဦးစံမတူပုန္းရည္ၾကီးခြက္ထဲ ေမွာက္ရက္လဲျပီးသူ႔မ်က္နွာကို လက္ဖ၀ါးနဲ႕ ျပီးစလြယ္သုတ္ျပီးခ်ိန္ျမင္ရမယ့္ မ်က္နွာနဲ႔
ကိုဆန္းမ်က္နွာဟာ အတူတူပါပဲလို႔ေျပာလို႔ရတာေပါ့ အဲ.. မ်က္မွန္ပါတပ္လိုက္မယ္ဆိုရင္ေပါ့ေလ။

ကိုဆန္းက က်မတို႔ျမိဳ႕ကေလးရဲ့ရပ္ကြက္ထဲမွာ ေႏြရာသီေရာက္တုိင္း ဆိုက္ကားတစ္စီးနဲ႔ ဘက္ထရီအိုး ၊ မိုက္ခြက္ တစ္ခု ၊ကက္ဆက္တစ္လံုး အမ္ပလီဖိုင္ယာတစ္လံုးနဲ႔ ေလာ္စပီကာနွစ္လံုးကို ေရွ႔ေနာက္တင္ ၾကိဳးခိုင္ခိုင္ခ်ည္ ျပီး မီးအႏၱရာယ္ၾကိဳတင္ကာကြယ္ေရးအျမဲတန္း
ေဆာ္ၾသ တတ္သူေပါ့ ၊ ဘာပဲေျပာေျပာ ကိုဆန္းက က်မတို႔ရပ္ကြက္မွာေတာ့ အေရးပါတဲ႔သူတေယာက္ပါ ၊ ဟုတ္ကဲ႔ ကိုဆန္းက က်မ ေယာက္်ားပါ ၊ ရွင္တို႔သိတဲ႔အတိုင္းေလ ကိုယ့္ရပ္ကိုယ့္ရြာျပန္ရင္ေတာ့ ကိုယ့္ေရွ႕မွာ ဟုတ္ေသာ္ရွိမဟုတ္ေသာ္ရွိ မားမားမတ္မတ္ရပ္မေပးရင္ေတာင္ လက္ညွဳိးထိုးျပီး ဒါငါ့လင္ဟဲ႔လို႔ ေျပာနိုင္ဆိုနိုင္ျဖစ္ဖို႔ေတာ့လိုတာကိုးရွင့္ ၊ တံခြန္မရွိတဲ႔ရထား လို လင္မရွိတဲ့မယား ဆို ဘယ္တင့္တယ္ပါ့မလဲ အထူးသျဖင့္ က်မတို႔လို အလုပ္မိ်ဳးကိုလုပ္စား ေနရသူေတြအတြက္ ကိုဆန္းလို လင္တေယာက္ေတာ့လိုတာအမွန္ပါပဲ။

က်မ အလုပ္သြားလုပ္တဲ့ျမိဳ႕မွာက တလကိုးသတင္းမကေနရတာကိုး ဒီေတာ့လဲ ကိုယ့္ကိုအေရးဟဲ့အေၾကာင္းဟဲ့ဆို ကာကြယ္ေပးမယ့္ တခုခုျဖစ္လာရင္ လိုက္ေဆာင္ရြက္ေပးမယ့္သူကလဲ လိုတာကိုး ဒီေတာ့ လိုအပ္ခ်က္အရ က်မတို႔မွာ ရည္းစားထားရတာေပါ့ရွင္
တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ေပါ့ က်မ ေယာက်္ားက ကိုဆန္း ဆိုေတာ့ က်မရည္းစား ကို က်မ က ကိုသန္းလို႔ေခၚတယ္ေလ ။ ကိုသန္းက ေပါ့ေသးေသးေတာ့မဟုတ္ပါဘူး အဲဒီျမိဳ႕ကေလးက နယ္ထိမ္းတေယာက္ေပါ့ ။ သိတယ္မဟုတ္လားနယ္ထိမ္းဆိုတာအဲဒီနယ္ေျမကို
တာ၀န္ယူျပီး အမွဳမွန္သမွ် သူပဲ ဖမ္းတာဆီးတာ ခ်ဳပ္တာကိုင္တာေလ ဒီေတာ့ ကိုသန္း လို အသက္ၾကီးေပမယ့္ ခုထိ တရားမရနိုင္ေသးတဲ႔ ပုလိပ္မိ်ဳးကိုလဲ ရည္းစားအျဖစ္ထား ထားေတာ့ ေတာ္ယံုလူက ဒုကၡမေပးနိုင္ဘူးေပါ့ရွင္ ၊ဟုတ္ကဲ့ ကိုသန္းနာမည္က ကိုသန္းေရႊပါ
အသားက ေက်ာက္ပန္းေတာင္းထန္းညက္ၾကမ္းလိုပါပဲ အျမဲတန္းမ်က္နွာအဆီျပန္ျပန္ေနတတ္ေတာ့ ဟင္းဟင္း...မရယ္နဲ႔ေနာ္ ေခြးလ်က္ထားတဲ႔ ထန္းလွ်က္လိုေပါ့ ။ တခါတေလ ကိုသန္းက သူ႔ျပသနာေတြသူမနိုင္မနင္းျဖစ္ေနခ်ိန္ေတြမွာသာ က်မကို ရိုက္တတ္တာပါ
သူ႔ပါးစပ္ကေတာ့ က်မကိုခ်စ္လိုက္တာ မွ အေဖအေမအရင္းထက္ေတာင္ခ်စ္တယ္ဆိုပဲ ။ က်မလဲငယ္ရာကၾကီးလာတာပဲရွင္ အရိုးလိုလို႔အသားေတာင္းတဲ႔ ကိစၥေတြကိုနားလည္ျပီးသားပါ ဒါေပမယ့္ဆက္မေတြးခ်င္ပါဘူး ။
မေတြးခ်င္လို႔ပဲက်မဒီဘ၀ေရာက္ေနသလားမသိေတာ့ပါဘူး ကိစၥမရွိပါဘူးေလ ျဖစ္သမွ်အေၾကာင္းအေကာင္းခ်ည္ပဲကိုး က်မတို႔ ျမန္မာလူမိ်ဳးေတြရဲ့ သည္းခံတတ္ ေအးေအးေနတတ္တဲ႔ခ်စ္စရာ ဓေလ့ထံုးစံေတြက ဘယ္ေလာက္ ပဲ ဒုကၡဆင္းရဲေတြက်ေန က်ေန ဘယ္ေလာက္ပဲ
ဘ၀ေတြ ပ်က္ေန ပ်က္ေန က်မတို႔မွာ အျပစ္ပံုခ်စရာ ကံဆိုတဲ႔ေ၀ါဟာရၾကီးကို ပိုင္ထားျပီးသားပဲ ။ ဘာေတြပဲျဖစ္လာျဖစ္လာ ကံဆိုတာကိုပဲ ထိုးနွက္ကန္ေက်ာက္ ျမည္တြန္ေတာက္တီးအျပစ္တင္ရင္း က်မတို႕က လက္ေလွ်ာ့ပစ္လိုက္ ၊ အားငယ္ပစ္လိုက္ ၊ေရွာင္လႊဲပစ္လိုက္
ခြင့္လႊတ္ပစ္လိုက္ၾကတာကလား...။



ဒီမယ္ ...က်မလဲခ်စ္တတ္ပါတယ္ရွင္ ၊ က်မ မွာ နွလံုးသားနဲ႔ပါ ၊က်မဟာ စက္ရုပ္မဟုတ္တဲ႔ ျပီးေတာ့ ေက်ာက္ဆစ္ရုပ္မဟုတ္တဲ႔ သက္ရွိပါ ၊ သက္ရွိကိုမွ ခံစားတတ္ နားလည္တတ္ နာက်င္တတ္ ၀မ္းနည္းတတ္ အားငယ္တတ္ေၾကာက္ရြ႕ံတတ္တဲ႔ လူတေယာက္ပါ။
လူတေယာက္ကိုမွ အင္မတန္သိမ္ေမြ႕တဲ႔ယဥ္ေက်းတဲ႔ ျမန္မာအမိ်ဳးသမီးတေယာက္ပါရွင္ ဘ၀အရက်မကိုနွိမ္ခ်င္လဲနွိမ္လို႔ျဖစ္ပါတယ္ ဒါေပမယ့္ က်မဟာလူသားျဖစ္ပါတယ္ အဲဒီအခ်က္ကေလးကိုေတာ့ အသိအမွတ္ျပဳေပးဖုိ႔ မရဲတရဲေမတၱာရပ္ခံခ်င္ပါတယ္ရွင္ ။ ဒါေပမယ့္
က်မေမတၱာရပ္ခံခ်က္ကို ပါယ္ခ်မယ္ဆိုရင္လဲ က်မဘ၀မွာမထူးဆန္းေတာ့ပါဘူး ၊ ဘာေၾကာင့္ဆို.. က်မရဲ့အလုပ္သေဘာအရကိုက က်မ မလုပ္ခ်င္တာကိုပဲ ၀မ္းစာအတြက္ လုပ္ေနရတာကိုး အင္းေပါ့ေလ ရွင္ေျပာတာ မွန္ပါတယ္ လွခ်င္တာ ၀တ္ခ်င္စားခ်င္တာကိုး ဆိုတာ
ဒါေပမယ့္ မေဟာက္ပါနဲ႔ရွင္ က်မ ကိုမေဟာက္ပါနဲ႔ ။

ဟုတ္ကဲ႔ ..က်မခ်စ္သူက ကုိစိန္၀င္းပါ ၊ ဟုတ္တယ္ က်မသူ႕ကိုခ်စ္တယ္ သူက ပညာတတ္ လူေအး နည္းနည္းလက္ေက်ာမတင္းျပီးပ်င္းတတ္တာကလြဲလို႔ က်မကိုလည္း သူက သိပ္ခ်စ္တယ္ေျပာပါတယ္ ။ သူသိပ္ခ်စ္တာေတြမခ်စ္တာေတြကို က်မက စိတ္ကူးယဥ္ျပီး
ယံုရေလာက္ေအာင္ မငယ္ေတာ့ပါဘူးရွင္ ။ က်မ ကိုစိန္၀င္းကိုခ်စ္တယ္ ဒါက်မ နွလံုးသားထဲက လာတဲ့ဘာသာစကား က်မဟာ ကိုစိန္၀င္းနဲ႔ရွိတိုင္း... ဟိုး က်မ ငယ္ငယ္တုနး္က အပ်ိဳေပါက္ဘ၀ ေလးတုန္းက ေက်ာင္းကေကာင္ေလးတေယာက္ကို ခိုးခ်စ္ခဲ့ရသလို
ရင္ခုန္ခဲ့ရသလို ရင္ေတြအျမဲျပန္ျပန္ခုန္မိတယ္ ဒါေၾကာင့္က်မ သူ ့ကိုခ်စ္တယ္ ။ ဟုတ္ကဲ့ က်မသိပ္ခ်စ္တဲ႕ေကာင္ေလး က အသတ္ခံလိုက္ရပါတယ္ အဲဒီေနာက္မွာ က်မ က လဲ အပ်ိဳ ေပါက္ ေပါ့ ရင္ေတြ ကြဲထြက္ေအာင္ ငိုမိယံုကလြဲလို႔ဘာမွမလုပ္နိုင္ပါဘူး အဲဒီအခ်ိန္မွာ
က်မကို စကားေျပာသိပ္ေကာင္းတဲ႔ တိုက္ပံု၀တ္ထားတဲ႔ က်မ ေကာင္ေလးထက္ နည္းနည္းအသက္ၾကီးတဲ့အကိုၾကီးက ခ်စ္လွခ်ည္ရဲ့ဆိုျပီး က်မ ကို ခ်စ္ေရးဆိုခဲ့ပါတယ္ က်မ လိုက္ေလ်ာညီေထြပဲေနခဲ့တယ္ ဒါေပမယ့္ တေန႔သားေပါ့...က်မဘ၀လံုး၀ ကံဆိုးမိုးေမွာင္က်တဲ႕ေန႔
အခု က်မဒီမွာထိုင္ေနတဲ့အခ်ိန္အထိရဲ့ အေၾကာင္းရင္းခံေတြဟာ သူ ့ေၾကာင့္ေပါ့ က်မတို႔ရပ္ကြက္ထဲက ကာလသားေခါင္း ျမာသိပ္ေပြတဲ႕ေန၀င္းဆိုတဲ႔ ေကာင္ေပါ့ ။ က်မ ဟာ ေသသြားတဲ႔က်မေကာင္ေလးကိုလဲလြမ္း တိုက္ပံု၀တ္ထားတဲ႔အကိုၾကီးရဲ့စိတ္ပ်က္စရာေကာင္းလွပံုေတြကိုလဲ တေယာက္ထဲ ျငီးျငဴေနမိတုန္း ေမွာင္ရီတေရာေလးမွာ ကာလသားေခါင္း ေန၀င္းဟာ က်မကိုေျခေတာ္တင္ခဲ့တယ္ အဓမၼျပဳခဲ့ရက္တယ္ ျပီးေတာ့ အေတာ္ၾကာတဲ႕အထိ က်မမွာ သူ႔မယား လိုလို မယားငယ္လိုလို တိတ္တိတ္ပုန္းလိုလိုနဲ႔ က်မ ရဲ့ စာရိတၱေတြ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳေတြ အရာရာခမ္းေျခာက္ သြားသည္အထိ က်မကို တိုးတိုးတမိ်ဳးက်ယ္က်ယ္တမိ်ဳးနွိပ္စက္ခဲ့တယ္ ေလ ....................။

က်မ ေဖာက္သည္ေတြကေတာ့ လူမိ်ဳးေပါင္းစံုပါပဲ ရွင္ သူတို႔ကေတာ့ က်မ ကို လူတေယာက္ အေနနဲ႔ ျမန္မာ အမိ်ဳးသမီးတေယာက္အေနနဲ႔ဆိုတာထက္ သူတို႔ အသံုးခ်ခ်င္တာ အသံုးခ်နုိင္တဲ႔ ကိရိယာ တစ္မိ်ဳးေလာက္ပဲ သေဘာထားတာပါ ။ ကိစၥမရွိပါဘူး
က်မဘ၀မွာဒါေတြက ရိုးေနပါျပီေလ ဒါေပမယ့္ က်မေလ ေမွ်ာ္မိတယ္သိလား တခိ်န္မွာ ကိုစိန္၀င္း က်မကုိမယားမွတ္မွတ္သားမွတ္မွတ္ ယူ ခ်င္တယ္ ကြယ္ လို႔ ဖြင့္ ေျပာလာခဲ့မယ္ဆိုတဲ႔ေန႕ကို ..
အိပ္မက္ပဲျဖစ္ျဖစ္ပါ အဲဒီလို အိပ္မက္မိ်ဳးမက္ခဲ့ရင္ က်မ တသက္လံုး မနိုးတမ္း အိပ္ပစ္ခ်င္တယ္ သိလား.....................။
....................................................................................
....................................................................................
....................................................................................
...........................................................................................................................................................။
....................................................................................
....................................................................................

ဟုတ္ကဲ့ ရပါတယ္ရွင္... ရပါတယ္.... ရွင္တို႕ကရဲေတြပဲ......။


ျငိမ္းေဇဦး

အ၀ိဇၨာ ကို ခ်ယ္မွဳန္းျခင္း

တစံုတေယာက္ကေဆးေဖာ္စပ္ဖို႔အတြက္မ်က္နွာမသစ္ပဲေကာ္ဖီေသာက္တတ္တဲ႔သူတေယာက္လိုတယ္လို႔
ေျပာလာရင္၊အဲဒီလိုေျပာလာတဲ႔သူကလဲလြတ္လပ္တဲ႔အပ်ိဳစင္နုနုထြတ္ထြတ္ေလးျဖစ္ေနမယ္ဆိုရင္၊
အဲဒီေကာင္မေလးဟာ ေဟာဒီက ေရမခ်ဳိးပဲ နာရီေပါင္းမ်ားစြာေနတတ္ျပီး မ်က္နွာမသစ္ပဲ အလုပ္အေတာ္မ်ားမ်ားကို လုပ္တတ္တဲ႔ ေဟာဒီက လူအေပၚမရိုးသားေတာ့ဘူးလို႔ တဖက္သတ္ထင္ခြင့္ကို ေဟာဒီကလူက ပိုင္ဆိုင္တယ္။

အရာရာဟာ မွန္ေနဖို႔မလိုဘူး အစပ္အဟပ္ေလးတည့္ျပီး စၾကၤ၀ဠာနဲ႔ အလ်ဥ္းသင့္ဖို႔ေတာင္မလိုဘူး၊ ကိုယ္စီ တည္ေဆာက္ထားတဲ႔ ကမၻာေလး နဲ႔ အံ၀င္ ဂြင္က် ျဖစ္ေနတယ္လို႔ ပုဂၢလိက တစ္ဦးခ်င္း ေက်ေက်နပ္နပ္လက္ခံနိုင္ဖုိ႔ပဲလိုတယ္လို႔ ေဟာဒီလူက လက္ခံထားျပန္တယ္။ တျပိဳင္နက္ထဲမွာပဲ အရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို တိတ္တဆိတ္ျငင္းဆန္ခဲ႔ယံုမက အရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားထဲက ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားအရာေတြကို ဆူညံက်ယ္ေလာင္စြာ တေယာက္ထဲ ျငင္းဆန္ရွုပ္ခ် သူပုန္ထေလ့ရွိတယ္။

လိင္စိတ္ေတြဟာ ဘိလပ္ေျမမပါတဲ႔ ရႊ႕ံနဲ႔တည္ေဆာက္ထားတဲ႔ဆည္ေျမာင္းတာတမံၾကီးတခုရဲ့တံတိုင္းလို သူ႔ စိတ္ထဲမွာအခိ်န္မေရြးက်ိဳးေပါက္က်လာတတ္ေပမယ့္ အျပစ္ကင္းစင္တဲ႔ မိန္းကေလးေတြကို ခ်စ္တယ္လို႔ေျပာရမွာကို ေဟာဒီလူရဲ့ ဒီအသက္အရြယ္မွာအင္မတန္၀န္ေလးလာခဲ့ရျပီ ။
ငယ္ငယ္တုန္းက ဘုရားသခင္နဲ႔ လက္လွဲဖို႔အထိ မိုက္မဲခဲ့ဖူးတဲ႔ သူတေယာက္အတြက္ေတာ့ ဒါဟာ ေသဆံုး ျခင္း တခုလည္း ျဖစ္နိုင္ေသးတယ္။

ဒါမွမဟုတ္လဲ သူ႔အခ်စ္ဆိုတဲ႔ စိတ္ခံစားမွုကို တေယာက္ေယာက္ကမ်ား အပိုင္သိမ္းသြားေလသလား
ဆိုတဲ႔ အေျဖအတြက္ ေဟာဒီလူက ဘယ္သူရိုက္စစ္တာမွမခံဖူးလို႔ ဆံုးျဖတ္ခဲ့ဖူးသလို သူ႔ကိုယ္သူလဲ ေဇာက္ထိုး ခ်ျပီး ရင္ဘတ္က ထြက္က်လာမလားဆိုျပီး စမ္းသပ္ စစ္ေဆးဖို႔ ဘယ္ေတာ့မွ ဆႏၵမရွိဘူး။

သူ႔ကိုယ္သူ စာနာတတ္သူ၊ ဆင္းရဲ သူေတြ အဖိႏွိပ္ခံေတြ ဖက္ကရပ္တည္သူလို႔ ကုန္လုျပီျဖစ္တဲ႔ အေပါစားသြားတိုက္ေဆးဘူး ကို ဖ်စ္ညွစ္ သလို သူက အဲဒီ ယံုၾကည္ခ်က္ဆိုတဲ႔ ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္ စိတ္ျဖစ္စဥ္ကို သူ႔ပါးစပ္ၾကီးထဲကိုညွစ္ညွစ္ခ်ျပီး အဲဒီ ပုတ္အည့္အည့္ ပါးစပ္ၾကီးနဲ႔
အေကာင္းစားေတြကို စားသံုးခ်င္တဲ႔ အရိုးမရွိတဲ႔ လွ်ာၾကီး က လဲ အျမဲတန္းသူ႔ကို ဒုကၡေပးတတ္တယ္။


ေသသြားရင္ အသုဘျပင္ဆင္သူေတြက (ကံေကာင္းလို႔ သူေသတာကို လူသူအခ်ိန္မွီသိခဲ့ရင္ေပါ့ေလ)
သူ႔ရဲ႔ ခႏၶာရုပ္ကို ေသခ်ာ အျပန္ျပန္အလွန္လွန္ခြ်တ္ျပီး ပြတ္သပ္ေဆးေၾကာမွာသိေနယံုမက၊ရွားရွားပါးပါး သူလိုဟာနဲ႔ သံ၀ါသ ျပဳမယ့္ မိန္းကေလးေတြ က သူ႔ခႏၶာကုိယ္ကို အလင္းေရာင္ေအာက္မွာျမင္ခြင့္ရွိတယ္ဆိုတာကို သိသိနဲ႔ ေဟာဒီလူဟာ အျမဲလိုလို ေရခ်ိဳးကပ်င္းေသးတယ္။

ဂဂၤ ါျမစ္ထဲမွာ ဥံဳ နဲ႔ စတဲ႔ မႏၱန္ ေတြ ကို ရြတ္ရင္း အေနာက္ဖက္ ကမ္းကိုက်သြားတဲ႔ ေနမင္းရဲ့ ဆည္းဆာ
ေရာင္ေအာက္မွ ာ အျခားသူေတြနည္းတူ သူ႔ကုိယ္သူစိမ္ရင္းလဲ အေပါ့သြား ဖူးခ်င္တဲ႔ ဆႏၵေတြ တခါတခါျဖစ္ျဖစ္လာတတ္သလို ဟိမ၀ႏၱာက ဆာဒူး တေယာက္လိုလဲ ဂူေအာင္းျပီး ေလာကဓါတ္ပညာေတြ နဲ႔ က်က်နန ယက္လုပ္ ထားတဲ႔ ေန႔ေတြညေတြကို သူ႔ခႏၶာကုိယ္ေပၚက ခြ်တ္ခ်ခ်င္တဲ႔ ရမက္ ေျခာက္ေသြ႔ေသြ႔ေတြ တေျဖာင္းေျဖာင္းမီးထေတာက္တတ္ေသးတယ္။

ေဟာဒီလူဟာ ခုေတာ့ သူ႔ရဲ႕ စြမ္းပကားေတြ နဲ႔ သူ႔ရဲ႕ ဘ၀ဆိုင္ရာ အဆင့္အေနအထားကို က်က် နန သိခြင့္ရခဲ႔ျပီ ၊ သူဟာ ဟက္ဟက္ ပက္ပက္ မ်က္ရည္ေတြ ထြက္က်လာေအာင္ ရယ္လိုက္တယ္ ၊ ထြက္က်လာတဲ႔ မ်က္ရည္ စေတြကို ေဆးေရာင္စံု ေပပြေနတဲ႔ သူ႔ ဘယ္ဘက္ လက္ ဖမိုးနဲ႔သုတ္ရင္း သူ႔ ညာ လက္ထဲက စုတ္တံ မွ်င္ မွ်င္ေလးကို ေသခ်ာ သုတ္ျပီးေတာ့ တာပင္တိုင္ခြက္ကေလးထဲကိုထည့္လိုက္တယ္ ျပီးတဲ႕အခါ သူဟာ ေအာက္ခံေဆး သုတ္တဲ႔ စုတ္တံျပားၾကီးကိုယူျပီး ေဆးမဲေတြကို ေဆးစပ္ျပားေပၚမွာညွစ္ခ်လိုက္တယ္ တခ်က္မွ မတုန္ ့ေနွးပဲ ေပါ့။


စုတ္တံျပားၾကီးနဲ႔ ေဆးမဲေတြကို က်က်နနေမႊေနတဲ့ပံုက ေတာမွီရဟန္းတပါး ဆြမ္းခံရသမွ် အရာအားလံုးကို မခမ္းနားလွတဲ႔ ေျမသပိတ္ကေလးထဲမွာေသေသခ်ာခ်ာေရေမႊ ေနသလိုဟန္ပန္မိ်ဳးနဲ႔ ။
သူဟာ စုတ္တံျပားေပၚက ေဆးမဲေတြကို ဆဲြလက္စ ပန္းခ်ီကားရဲ့ မ်က္နွာျပင္ေပၚမွာ အင္မတန္ပ်င္းစရာေကာင္းတဲ႔ေန႔လည္ခင္းတခုရဲ့အလည္ ေတာေက်ာင္း၀ိဟာရ တစ္ခုက ကပၸိယ တစ္ေယာက္ ေျဖးေျဖးေလးေလး တံျမက္လွည္း သလို မ်ိဳး ေအးေဆးမွဳနဲ႔….။


သူ႔ပန္းခ်ီကားမ်က္နွာျပင္တျပင္လံုး နက္ေမွာင္ မဟူရာေသြးေတြ ကြန္႔ျမဴးသြားခဲ႔ျပီ အရာရာဟာ တေျပးတညီထဲ တေရာင္ထဲျဖစ္သြားခဲ႔ျပီ ။ သူဟာ ေအးေအးေဆးေဆးနဲ႔ သူ႔ရဲ႔ အနက္ေရာင္ ကားခ်ပ္ကို တခ်က္ၾကည့္ရင္း စုတ္တံမွ်င္မွ်င္ေလးနဲ႔ အနက္ေရာင္ေဆးေတြကို တို႔ထိလိုက္ျပီး ပန္းခ်ီကားရဲ့ေဒါင့္ေလးမွာ လက္မွတ္တခုထိုးလိုက္တယ္ သူ႔လက္မွတ္က တကယ္ေတာ့ သူ႔နာမည္မဟုတ္ေတာ့ဘူး ဒါေပမယ့္သူေရးလိုက္တဲ့လက္မွတ္ကေတာ့ “လူ” တဲ့…။

သူဟာ အသာအယာပဲ ဘာ ပရိေဘာဂမွမရွိတဲ႔ ဧည့္ခန္းကေလးကေနျပီးေတာ့ သံုးလွမ္းေလွ်ာက္ရင္ ေရာက္တဲ႔မီးဖိုကို သြားတယ္ ။ မနက္ကတည္းက အိုးထဲမွာ ရွိေနတဲ႔ ေကာ္ဖီကို အစိမ္းေရာင္ ေၾကြမတ္ခြက္ထဲကိုထည့္လိုက္ျပီး သၾကားမပါ ႏြားနို႔မပါပဲေသာက္လိုက္တယ္ ။

တအိမ္လံုးမွာ တစ္လံုးတည္းေသာ သူေမြးေန႔လက္ေဆာင္ရခဲ့ဖူးတဲ့ ကုလားထိုင္ကေလးေပၚမွာတက္ထိုင္လိုက္ျပီး ေကာ္ဖီပူပူကို တက်ဳိုက္ေျဖးေျဖးငံုလိုက္ရင္း
သူ႔့စိတ္ထဲကေနျပီးေတာ့သူ႔့ပန္းခ်ီကားေလးကို “အသိၪာဏ္”လို႔ နာမည္ေပးလိုက္ျပီး ကုလားထိုင္ကထလို႔ အင္မတန္ညစ္ေပတဲ႔သူ႔အ၀တ္အစားေတြကိုခြ်တ္ခ်လိုက္ျပီးေရခ်ိဳးခန္းထဲကို ၀စ္လစ္စလစ္၀င္သြားေတာ့တယ္ ေလကေလးခြ်န္လို႕ေပါ့.............။

ျငိမး္ေဇဦး

စာေရးဆရာဗိုလ္မွဴး ေသာ္က (တိုက္ေရယာဥ္ ၁၀၃)ေျပာေသာပံုျပင္

က်ေနာ္တို႔ငယ္ငယ္က ငယ္တာေပါ့ဗ်ာ ဟုတ္ဘူးလား ။
ငယ္ေတာ့ ေပါက္တတ္ကရ လူပ်ိဳသိုးပံုျပင္ေတြ နားေထာင္ရရင္ ၾကိတ္ရင္ေတြခုန္ရတာ အေမာ။
ျမန္မာ့ဆိုရွယ္လစ္ လမ္းစဥ္ပါတီ ေခတ္ေကာင္းစဥ္ကေပါ့။ တိုက္ပံု တကားကားနဲ႔ လူၾကီးေတြ မ်ား ျမိဳ႕ေတာ္သိန္းေအာင္ဇာတ္က လူရႊင္ေတာ္ၾကီး ဦးေပါစံနဲ႔နင္လားငါလား။
အဲလိုနားေထာင္ ေနရရင္ ေပ်ာ္လို႔ ရယ္လိုက္ရင္လဲ အူလွဳိက္သည္းလိွဳက္ ေျပာျပတဲ႔ လူၾကီးေတြကလဲ သြားတျဖီးျဖီးနဲ႔။

ေႏြဆည္းဆာ အသက္ငင္ကာစေပါ့ ။ အဲဒီအခ်ိန္ၾကီးမွာ အဘိုးကလဲ ယပ္ေတာင္ၾကီးတကားကားနဲ႔
သူ႔ ပက္လက္ကုလားထိုင္မွာထိုင္လို႔ ဘီဘီစီဖြင့္လို႔ေပါ့ ။
ေရွ႕သို့ဂ်ာနယ္ေတြ စစ္ပညာဂ်ာနယ္ေတြ ကလဲ အိမ္မွာ တပံုၾကီး ေပါ့။ အဘိုးက ေရဒီယိုကို နားေထာင္လိုက္ ျမည္တြန္ေတာက္တီးလိုက္ က်ေနာ္တို ့မသိတဲ႔ကမၻာ့အေၾကာင္းအရာေတြေပါ့။
အဲဒီေန႔ကအဘိုးက ဘာစိတ္ကူးေပါက္တယ္မသိပါဘူး ေရဒီယို အစီအစဥ္ဆံုးေတာ့
သူ ့ပက္လက္ကုလားထိုင္ကထ ေျခလက္ေတြဆန္႕ရင္း သူ ့ ဖင္ၾကားညပ္ေနတ ဲ့
ပုဆိုးစကိုပါ ဆြဲဆန္ ့လိုက္တယ္။
ျပီးေတာ့ မေမးစဖူး ေမးတယ္ ငါ့ေျမး ပံုျပင္ တပုဒ္နားေထာင္မလားကြတဲ႔ ။ ေအာ္ ဘယ္ရမလဲေလ ဒါမိ်ဳးဆိုသိပ္နားေထာင္ခ်င္ေနတာနဲ႔ကအေတာ္ေပါ့။

“ဟုတ္ကဲ့ အဘိုး နားေထာင္မွာေပါ့”
“ဟုတ္ျပီ ကဲ ေၾကာင္အိမ္ထဲက ဖန္ဘူးထဲမွာထန္းလ်က္ နွစ္ခဲ ယူ ၊ ႏွစ္ခဲေနာ္ ငါ့ေျမး”
“ဟုတ္ကဲ့အဘိုး” ဆိုျပီးသကာလ တက္တက္ႂကြႂကြ ထန္းလ်က္ျဖဴေဖြးေဖြးေလးနွစ္ခဲယူလိုက္ျပီးအဘိုးဆီျပန္လာေတာ့ ....။
“ အဘိုး ဇက္ေၾကာဆြဲေပးစမ္းကြာ”တဲ႔။

“ဒီလိုကြ အဘိုး တို ့ကန္ေတာ္ၾကီးေစာင္းက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေၾကးရုပ္သိတယ္မဟုတ္လား ”
“ဟုတ္ကဲ့အဘိုး”
“ေအး အဲဒီေၾကးရုပ္က ျမင္းမစီးဘူးကြ သတိထားမိလား”
“ဟုတ္ကဲ့ အဘိုး ၊ သား ကိုေတာင္ မွ အဲဒီေရွ ႕ မွာ ေလးေလးၾကီးဓါတ္ပံုရိုက္ေပးေသးတယ္ေလ”
“ေအးေပါ့ ကြာ ...အဲဒီ လို ဗိုလ္ခ်ဳပ္ မတ္တပ္ၾကီးျဖစ္ေနတာေရွ႕ မွာ မင္း ဓါတ္ပံုရိုက္ခြင့္ရခဲ့တာ ကံေကာင္းတယ္မွတ္ ပံုျပင္က အဲဒါနဲ႔ဆက္စပ္ေနတယ္ ဒါေပမယ့္ ဒီပံုျပင္ကအဘိုး လဲ သူမ်ားေျပာျပခဲ့လုိ႔ ၾကားဖူးတာ
ပံုျပင္ရဲ့ မူလ ပိုင္ရွင္ကေတာ့ ဗိုလ္မွဴးေသာ္က ပဲ ကြ တပ္မေတာ္(ေရ) က ”
အဘိုးက စကားအရွည္ၾကီးေျပာျပီး က်ေနာ့္ ညာဘက္လက္ကိုလွမ္းကိုင္ကာ ပုခုံးသားကိုနွိပ္ေနရာမွ သူ ့လည္ကုတ္ေပၚသို ့တင္ေပးလိုက္၏၊ ယပ္ေတာင္ကိုခပ္ကာ ဖင္တခ်က္ၾကြလွ်က္ “ဘူ..........” ကနဲေနေအာင္သံရွည္ဆြဲကာ
ေလလည္လိုက္ေသး၏။


.................................................
နိုင္ငံေတာ္အၾကီးအကဲတဦး ျဖစ္ေသာ ဦးေမာင္ေမာင္ခ သည္ ေဘာရစ္ဘက္ကာ လို တင္းနစ္သမားမ်ား၀တ္ေသာ ေဘာင္းဘီ အျဖဴ အေရာင္နုနုျဖင့္ ရွူးဖိနပ္ အိအိကိုစီးကာ စပို ့ရွပ္ အေကာင္းစား ကို၀တ္လွ်က္
သဘက္ကေလး ပုခုန္းေပၚတင္၍ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေၾကးရုပ္ တ၀ိုက္မနက္တိုင္း ပတ္ေျပးေနၾကျဖစ္၏။

ယေန့ မနက္လည္း ထံုးစံအတိုင္း က်န္းမာေရးအတြက္ ရြရြေလးေျပးေန၏။
“ေဟ့ေကာင္ ေမာင္ေမာင္ ခ ”
ဦးေမာင္ေမာင္ခ လန္ ့သြားသလိုေဒါသလဲထြက္သြား၏။
လူငယ္တေယာက္၏ အသံျဖင့္ သူကဲ့သို႔ အၾကီးအကဲကို ေမာင္ေမာင္ခဟု ဘယ္သေကာင့္သားေခၚသနည္း။
“ဘယ္သူလဲကြ ငါ့ကိုေမာင္ေမာင္ခလို႔ေခၚတာ”
ေဒါႏွင့္ေမာနွင့္ျပန္ေမးလိုက္ကာ လိုက္ၾကည့္ေတာ့ဘယ္သူမွမရွိ...။

“ေဟ့ေကာင္ ေမာင္ေမာင္ခ မင္းကန္းေနသလား ငါေခၚေနတာကြ”အသံက အထက္မွလာ၏။
ဦးေမာင္ေမာင္ခ ေမာ့ၾကည့္လိုက္ေတာ့ မ်က္နွာထားတင္းတင္းျဖင့္ဗိုလ္ခ်ဳပ္က သူ ့ကိုငံု႔ၾကည့္ေန၏။

“ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ...ဗိုလ္ခ်ဳပ္စကားေျပာတာလား”
“ ေအး ဟုတ္တယ္ ၊ ငါေညာင္းတယ္ကြ ေမာင္ေမာင္ခ ”
“နွိပ္ေပးရမလားဗိုလ္ခ်ဳပ္”
“ ဖားလိုက္တာလဲ ျပာေနတာပဲ နွိပ္ေပးခိုင္းေနတာမဟုတ္ဘူး ကြ ငါဘယ္တုန္းက ဇိမ္ခံဖူးလို ့လဲ”
“ဒါဆို ဘာလုပ္ေပးရမလဲဗိုလ္ခ်ဳပ္”
“ငါေညာင္းတယ္ကြ ငါျမင္းစီးခ်င္တယ္”
“ေကာင္းပါျပီ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ျဖစ္ေစရပါမယ္” ဦးေမာင္ေမာင္ခ ကတိေပးျပီး အိမ္သို႔ ကုတ္ေခ်ာင္းေခ်ာင္းျဖင့္ျပန္လာခဲ့၏။

လမ္းတြင္ ကိုယ္ရံေတာ္မ်ား သက္ေတာ္ေစာင့္မ်ားအားတခြန္းမွ ကားထဲတြင္စကားမေျပာေတာ့။
အိမ္သို႔ေရာက္ေသာအခါ ေရခ်မ္းခ်မ္းေလး တခြက္ေတာင္ မေသာက္နိုင္ပဲ ဦးစန္းယု ကို ဖုန္းဆက္ပါေတာ့၏။
“ဟယ္လို ..ဦးစန္းယုလား ေမာင္ေမာင္ခ ပါ ..ဟုတ္ကဲ့ အေရးၾကီးလို ့ဗ်ာ ဦးစန္းယုကို ဖုန္းေပးလိုက္ပါ နွဳိးေပးပါ ဟုတ္ကဲ့ ...အင္း...ဟုတ္ကဲ့...ဟုတ္ကဲ့... ”
“ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲဗ်ာ ေစာေစာစီးစီး ေရးၾကီးသုတ္ျပာ ဗကပေတြ ရန္ကုန္၀င္စီးလို ့လား ”
“မဟုတ္ဘူးဗ်ိဳ႕..က်ဳပ္ မနက္က ကန္ေတာ္ၾကီးပတ္ေျပးတာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေၾကးရုပ္ကစကားေျပာတယ္ဗ်”
“ဘယ္လို ...ဘယ္လို ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကစကားေျပာတယ္ ဟုတ္လား” ဦးစန္းယုစိတ္ထဲတြင္ ပဲျပဳတ္နွင့္နံျပား ေတာ့ ေတာင္းျပီထင့္ ဟု ေတြးလိုက္မိ၏။
“ဟုတ္တယ္ဗ်ိဳ..ဟုတ္တယ္ ျမင္းစီးခ်င္တယ္တဲ ့ဗ်”
“ေဟ့ မဟုတ္တာဗ်ာ ေပါက္တတ္ကရ” ဦးစန္းယု စိတ္မရွည္ေတာ့ ဖုန္းခ်ရန္ျပင္၏။
“ဦးစန္းယုေရ မယံုရင္ ခင္ဗ်ားကိုယ္တိုင္မနက္ျဖန္မနက္ လိုက္လာခဲ့ မေျပာမရွိနဲ႔”
“ေအးဗ်ာ ၾကားၾကားဖူးေပါင္ ခင္ဗ်ားေျပာတာဆိုေတာ့လဲ မနက္လိုက္ရေတာ့မွာေပါ့”

.....................................................................................................

ေ၀လီေ၀လင္း မနက္ေစာေစာတြင္ ဦးေမာင္ေမာင္ခနွင့္ ဦးစန္းယုနွစ္ေယာက္သား ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေၾကးရုပ္ကုိ ပတ္၍ ေျပးေနၾက၏
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ထံမွ စကားသံထြက္မလာေသး။ ပဲျပဳတ္သည္ ပဲျပဳတ္ အစိတ္သားခန္ ့ စကၠဴကန္ေတာ့ ေလးထဲထည့္ျပီးခ်ိန္ေလာက္အၾကာတြင္ေတာ့
“ေဟ့ေကာင္ေတြ ....ဒီေန႔ မင္းတုိ ့က နွစ္ေယာက္ပါလားကြ”
ဦးစန္းယု မရွိမယ့္ရွိမယ့္ ဆံပင္ေမႊးမ်ားေထာင္ကုန္၏ အီးပါခ်င္သလိုလို ေသးေပါက္ခ်င္သလိုလိုျဖစ္လာ၏ ျပီးေတာ့တဆက္ထဲပင္ သတိပါဖမ္းဆြဲမိသြားျပီး “ဟုတ္ကဲ့ပါဗိုလ္ခ်ဳပ္”
“ေအး ..ငါေညာင္းတယ္ကြ ျမင္းစီးခ်င္တယ္ ၾကားလား”
“ဟုတ္က့ဲပါဗိုလ္ခ်ဳပ္ ျဖစ္ေစရပါ့မယ္” ဟု သံျပဳိင္ေျဖလိုက္ၾကကာ နွစ္ဦးသား ကုတ္ကုတ္ ကုတ္ကုတ္ျဖင့္ အိမ္အျပန္လမ္းတြင္တိုင္ပင္လာခဲ့၏ ။ “နံပါတ္၀မ္းၾကီးကိုေတာ့အသိေပးမွျဖစ္မယ္ ”
ဟု ဦးစန္းယုကအဆိုတင္သြင္းေသာအခါ...
ဦးေမာင္ေမာင္ခက“ ဥကၠဌၾကီးသိမွျဖစ္မယ္ဗ် ဟုတ္တယ္” ဟု ေထာက္ခံလိုက္၏ ။ သို ့ကလို ဆရာမ်ားက ျမန္မာ့နည္းျမန္မာ့ဟန္ျဖင့္ အဆိုတင္သြင္းကာ ရွယ္ယာခြဲျပီး လစ္ေနၾကဆိုေတာ့ အလုပ္ကိုျဖစ္ေနၾက၏။
သို႔ျဖင့္ ဦးေမာင္ေမာင္ခႏွင့္ဦးစန္းယုတို ့ သည္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေညာင္းေတာ္မူသည့္ကိစၥကို မယားမ်ားၾကားဗ်ာမ်ားေနေသာ ဥကၠဌၾကီး ဦးေန၀င္းအားမည့္အခ်ိန္ကုိ စနည္းနာကာ တင္ျပလိုက္ၾက၏။
ဦးေန၀င္းက မယံု သူပါလိုက္မည္ဆိုလာျပန္သျဖင့္ ေနာက္ေန ့မနက္ေစာေစာ ဦးေန၀င္း ပါ ပါလာမည့္အတြက္ လံုျခံဳေရး ထပ္မံခ်ရန္ ညႊန္ၾကားၾကရျပန္၏။
...................................................................................................................
မနက္ေစာေစာ သံုးေယာက္သား ေဘာင္းဘီတိုမ်ား ျဖင့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကို ပတ္ေျပးေနခဲ့ၾကသည္မွာ ေတာ္ေတာ္ၾကာခဲ့ျပီ ဦးေန၀င္းဆာလွျပီ ဦးေမာင္ေမာင္ခနွင့္ ဦးစန္းယုလဲ ျပာလွျပီ ။
ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေက်ာက္ရုပ္က စကားတခြန္းမွမထြက္ ... ေနလည္းအေတာ္ျမင့္ ျပီ ဦးေန၀င္း ေဒါသူပုန္ထကာ ဦးစန္းယုနွင့္ ဦး ေမာင္ေမာင္ခ အား ငါ ခ်င္းမေအခ်င္းမိုးမႊန္ေအာင္ဆဲဆိုျပီး
ျပန္သြားေတာ့၏။ ဦးေမာင္ေမာင္ခနွင့္ ဦးစန္းယုလဲမ်က္နွာငယ္ေလးမ်ားျဖင့္ အိမ္သုိ ့ျပန္ၾကေတာ့၏။
အိမ္အျပန္လမ္းတြင္ ဦးေမာင္ေမာင္ခနွင့္ဦးစန္းယုတို ့မေက်နပ္ၾက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ကေတာ့ သူတို ့ကို ေခ်ာက္ခ်တာပဲဟု ေတြးကာ ၀မး္နည္းေနၾကရင္း ေနာက္ထပ္ တေခါက္နွစ္ေယာက္ထဲ ထပ္သြားရန္ ဦးေမာင္ေမာင္ခ မွ အဆိုတင္သြင္းျပီး
ဦးစန္းယုကေထာက္ခံကာ သေဘာတူလုိက္ၾက၏ ။

...........................................................................................................................

မနက္ေစာေစာတြင္ ဦးေမာင္ေမာင္ခ နွင့္ဦးစန္းယုနွစ္ေယာက္သား ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေၾကးရုပ္ေရွ႕ ေက်ာက္သမံသလင္း ၾကမး္ျပင္ေပၚသို ့ေျခမွမခ်ခင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ၏ ၾကိမ္းေမာင္းသံကိုၾကားလိုက္ရသျဖင့္ လန္ ့သြားၾက၏။
“ဗိုလ္ခ်ဳပ္ရယ္မေန ့က က်ေနာ္တို ့ကို တမင္သက္သက္ အခြ်န္န ဲ့မလိုက္သလိုပါပဲလား ဗ်ာ ” ဟု ဦးစန္းယုက မရဲတရဲ ျငီးေျပာေျပာလိုက္ေသာအခါ
ဗိုလ္ခ်ဳပ္က“ ေဟ့ေကာင္ စန္းယု နဲ႕ေမာင္ေမာင္ခ ၊ ငါ မင္းတို ့ကိုေျပာတာ က ျမင္းစီးခ်င္တယ္ေျပာတာ မင္းတုိ႔ေခၚလာတာက ႏြားၾကီးကိုကြ ” ဟု ေဒါနွင့္ေမာနွင့္ေျပာလိုက္ပါေတာ့သတည္း။

..............................................................................................................................................

ပံုျပင္ဆံုးသြားေသာအခါ အဘိုးသည္ “တဟားဟားရယ္ရင္း အဲသလို ငါ့ေျမးေရ ငါတို႔တိုင္းျပည္ အုပ္ခ်ဳပ္ေနတဲ့ ေကာင္က ႏြားဆိုတာ လူမေျပာနဲ႔ အသက္မဲ ့တဲ့ေၾကးရုပ္ကေတာင္သိတယ္ကြ ”
ဟုေျပာရင္း သူ၏ ေလးလံ ေသာ ခႏၶာကုိယ္ၾကီးျဖင့္ ေျဖးေျဖးေလးေလးထကာ စစ္သဘက္ေလးျဖင့္ သူ ့လက္ဖ်ံသုိ႔ပုတ္လိုက္ရင္း ျခံေရွ႕ တံခါးပိတ္ရန္တေရြ႕ေရြ႕ျဖင့္ ထြက္သြားပါေတာ့၏။








ျငိမး္ေဇဦး

အခါေတာ္ေပး နတ္မေရးေသာ္

ဆံပင္ အနက္ေရာင္တလြင့္စာ ၾကာေတာ့ၾကာခဲ့ျပီ….။
အဲဒီေန႔က ဘုရားမုဒ္၀မွာ စက္ဘီးေလးေတြကိုယ္စီရပ္လို႔ အုတ္ခံု ပလက္ေဖာင္းေလးေပၚ တန္းစီထိုင္ၾကရင္း ဘုရား၀န္းေရွ႕ စာအုပ္အငွားဆိုင္သို႔ လာၾကေသာ ျမိဳ႕ ဂုဏ္ေဆာင္ ဗိုင္းေကာင္းေက်ာက္ဖိေလးမ်ား ကို တာ၀န္အရ ေငးရင္း ထံုးစံအတိုငး္ စကားေတြေျပာျဖစ္ တိုင္ပင္ျဖစ္ၾက၏။

ကြမး္သမားက ကြမ္းယာ ထုတ္ကို ေျဖကာ ဗမာေဆး နွင့္အာေမႊး ပါေသာ ကြမ္းယာကို လက္ကမ္းေပး၏ ၊ ဆည္းလည္းသံတို႔ က တခြ်င္ခြ်င္ ခပ္ေ၀းေ၀း ဘုရားပရ၀ဏ္အတြင္း တေနရာမွ တစံုတစ္ေယာက္၏ ဆုေတာင္း ေခါင္းေလာင္းထိုးသံကလဲ ကားသံ လူသံ ျမင္းလွည္းသံတို႔ ၾကားသို႔ေဖာက္ထြက္လာ၏ ၊ သူ ့ဆုေတာင္း ဘယ္ေလာက္ျပည့္မည္ကိုေတာ့
ဘယ္လိုဆုမိ်ဳးကို ဘယ္လို ကာလအတြက္သူေတာင္းခဲ့သည္ဆိုေသာအေပၚမူတည္၍ ဆုေတာင္းသူနွင့္ ဘုရားသာသိေပလိမ့္မည္။

ဂ်ဴဒိုခ်န္ပီယံ က “မရိုးမရြျဖင့္ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္သြားၾကမယ္ကြာ”
“ပိုက္ဆံပါဘူးကြ” လို႕ ျပန္ေျပာလိုက္ေတာ့
“ငါ တိုက္ပါ့မယ္ကြာ မင္းကလဲ သြားၾကမယ္” ဟု ဂ်ဴဒို ခ်န္ပီယံ ကျပန္ေျပာ၏။

အမွန္ေတာ့ လက္ဖက္ရည္ ဆိုင္ ဆယ္ခါထိုင္လို႔ က်ေနာ္ဆိုတဲ႔ေကာင္က တခါ မတိုက္နိုင္တဲ႔ေကာင္ ေနာက္ေတာ့ အားလံုးထဲတြင္ ရည္းစားလဲ တခါမွ မထားဖူး ထားရန္လဲ အစီအစဥ္မရွိသည့္ေကာင္ ၊ ရည္းစား စာေပးၾကည့္ဖုိ႔လဲ တီထြင္ဥာဏ္မစူးေရာက္ခဲ့ မြဲလွသည့္ ဘ၀ေလးမွာ တခါထဲ အမဲရိုး နွယ္ ဟင္းအိုးမွ အားမနာဟု ပစ္ပစ္ခါခါေျပာခံလိုက္ရလွ်င္ မေတြးရဲ သတၱိမရွိ ထို ့ေၾကာင့္လဲျဖစ္သည္၊ ဆိုင္ထုိင္တိုင္းလဲ
သူငယ္ခ်င္းမ်ားက သာ တိုက္သြားၾကသည္မွာမ်ား၏ မြဲခဲ့ပံုက အဲသလိုပါ။


လက္ဖက္ရည္ဆိုင္တြင္ လက္ဖက္ရည္မွာေသာက္ျပီးေတာ့ ခဏ သီခ်င္းနားေထာင္ၾက၏။
ျပီးေတာ့ အုပ္စုလိုက္ စက္ဘီးေလးမ်ားျဖင့္ ဘုရားၾကီးဖက္သုိ႔ျပန္နင္းလာကာ ေစာေစာက ထိုင္ခဲ့ေသာ ေနရာေလးတြင္ပင္ျပန္ထိုင္ျဖစ္ၾက၏။

“ ပပ တို႔ ေျပာင္းေတာ့မယ္ကြာ” ဟု စာေရးဆရာ လိုလို ပန္းခ်ီဆရာလိုလို ဘုရားဒကာေပါက္စ က ေျပာ၏။
“ဟာ ဒါဆို မင္းတို႔ေ၀းျပီေပါ့ကြ ၊ တခုခုေတာ့မင္း လုပ္သင့္တယ္ေနာ္” အျမဲတန္းစကားေျပာတိုင္း ရယ္တတ္သည့္ ရိုးလြန္းလွသည့္ ကြမ္းသမားက စျပီးေျပာလာ၏။
“ေအးကြာ ငါဘာလုပ္ရမွန္းမသိဘူး ” ဘုရားတကာေပါက္စက စကားအဆံုးမွာ ကတၱရာလမ္းအစပ္မွ ခဲလံုး ေသးေသးေလးမ်ားကိုေကာက္လွ်က္ လမ္းမေပၚသို႔ တခ်က္ျခင္း ပစ္ေန၏။
“ ဒါမ်ားလြယ္ပါတယ္ ..ငါတခုေမးမယ္ ကြ အဲဒါမင္းေသခ်ာစဥ္းစားျပီးေျဖ”
က်ေနာ္က ဆရာၾကီးေလသံျဖင့္ ဘုရားတကာကိုေမးေတာ့ ဘုရားတကာက “ေအးေျပာဘယ္လိုလုပ္မလဲ” ဟု အားကိုးတၾကီးေမးလာ၏။

“မင္း.. ပပကို ယူနိုင္သလား ”
“ေအး ယူနိုင္တာေပါ့ကြာ သိပ္ခ်စ္တာပဲ ေျခာက္တန္းကတည္းကျဖစ္လာတာမင္းကလဲ”
“ဟုတ္ျပီ ဒါဆိုရင္ ဒီလုိလုပ္ၾကမယ္” စကားကို ခနရပ္ကာ
ဗမာေဆးနည္းနည္းမ်ားသြားသျဖင့္ စပ္ပူပူနိုင္လွေသာ ကြမ္းယာကို ထြီကနဲေထြးထုတ္လိုက္ရင္း အိတ္ကပ္ထဲမွ ေဆးေပါ့လိပ္တလိပ္ကိုထုတ္လိုက္၏။

“ဟေကာင္ရယ္ ေျပာမယ့္ဟာေျပာစမ္းပါ ေစ်းက ကိုင္ေနေသးတယ္” ဂ်ဴဒိုခ်န္ပီယံက မေနနိုင္ေတာ့ ၀င္ေျပာလာ၏။
“ဟေကာင္ ေစ်းကိုင္ေနတာမဟုတ္ဘူး မူေနတာမဟုတ္ဘူး ဒီကိစၥမိ်ဳးက ေသခ်ာရတယ္ တိက်ရတယ္ ေနာက္မို႔ အကုန္ ေႃမြေျခာက္ကိုက္သြားနုိင္တယ္ကြ” ဟု ျဖဲေျခာက္လိုက္ျပီး ေဆးလိပ္မီးကို ညွိလိုက္၏။

“ဒီလိုလုပ္ရင္ေတာ့ ကြက္တိ လံုး၀က်ိန္းေသျဖစ္ရမယ္ ကြ စိတ္ပညာသေဘာအရ” ဟု စကားကိုအစခ်ီလိုက္၏။
“ မင္း ပပ ကိုခ်ိန္းေတြ႕ဖို ့ ေတာင္းဆုိရင္ သူလိုက္ေလ်ာနိုင္မလား”
“ၾကိဳးစားၾကည့္ရမွာေပါ့ ၊ သူက ေတာ့လိုက္ေလ်ာမွာက်ိန္းေသပါတယ္ကြ”
“ေအး…ဟုတ္ျပီ ဒါဆိုရင္ အဂၤါေန႔ မွာ ခ်ိန္းရမယ္ ”
“ေဟ ခ်ိန္းျပီးေတာ့ဘယ္ေခၚမလဲ”
“ေခၚရမွာက တုိ႔ ျမိဳ႕အေရွ႕ဖက္ကရြာကေလး ကိုေခၚရမယ္ ”
“ဘယ္ရြာလဲကြ”
“ ကရင္ရြာနားကရြာေလကြာ တေဇာင္းၾကီးကုန္းကိုေပ့ါ”
“ဟား..ဟား မင္း ဟာကလဲဟုတ္ေသးပါဘူး ”
“ေအာ္ ငါ့နွယ္ ခက္ပါလား အဲဒါ အေသအခ်ာ အကြက္ခ်ျပီးေတာ့ကို ငါ ေရြးေပးေနတာ မင္း မယံုဘူးလား မယံုရင္ ငါ့အစီအစဥ္အတိုင္းမလုပ္နဲ႔”
“ဟ ယံုပါတယ္ကြာ ဆက္ေျပာပါမင္းကလဲ”
“ေအး အဲဒီရြာကိုေခၚ ေကာင္းတာကေတာ့ ေန႔လည္ မေရာက္တေရာက္ေပါ့ကြာ အဲဒီရြာက မင္းတုိ ့အိမ္မွာအလုပ္လုပ္တဲ႔ ကရင္ၾကီး အိမ္ ကို ခနေတာင္း ရမယ္ ေပးပါ့မလား”
“ဟ ေပးတာေပါ့ကြ သူနဲ႔ငါနဲ႔ က ညီအကို လိုပဲကို”
“ေအး ဟုတ္ျပီ ဒါဆိုရင္ မင္း ပပ ကိုေခၚသြားရမယ္ ပီေက၀ယ္သြားပါ ၀ါးသြားပါ ထပ္ျပီးေတာ့ လဲ မ်ားမ်ားေဆာင္သြားပါ အေဖာ္ တေယာက္မွ သူ႔ဖက္က မပါေစနဲ႔
မင္းဖက္ကလဲ အေဖာ္တေယာက္မွ မပါေစနဲ႔ ကိစၥက လံုး ၀ စိတ္ခ်ရတဲ႔ ဆိတ္ကြယ္ရာကိုျဖစ္ေနရမယ္၊ ရြာကိုေရာက္တာနဲ႔ မင္း က သူ ့ကို အသံ တိုးနိုင္သမွ် တိုးျပီးေျပာ ေျဖးေျဖးေလးေပါ့ကြာ ဖီးလ္သံနဲ႔ ”
“ဟီး….ရွက္စရာၾကီးကြ”
“ေအာင္မယ္ စပ္ျဖဲျဖဲလုပ္မေနနဲ႔ အဲဒါထိေရာက္တယ္ကြ ၊ စကားကိုေျဖးေျဖးေလးေျပာျပီး သူ႔ကို တေျဖးေျဖး မင္း ဆြဲဖက္လိုက္ ေျဖးေျဖးေလးေနာ္ ခြင့္ေတာင္းရတဲ႕အမိ်ဳးထဲမွာခ်စ္သူကိုဖက္တာမပါဘူး အထူးသျဖင့္ ခ်စ္ဦးသူေတြအတြက္ေပါ့ကြာ အဲဒါက အလိုလို လိုက္ေလ်ာျပီးသားေတြ”
“ ေတာ္ၾကာပါးက်ိဳးေနပါဦးမယ္ ကြာ” ဂ်ဴဒိုခ်န္ပီယံက ၾကားက ၀င္ စကားေထာက္ လာ၏။


“ဟေကာင္ ..မင္း ေစာ္နဲ႔ခ်ိန္းေတြ႔တိုင္း ဘယ္သူ ေပးတဲ႔အၾကံနဲ႔ မင္း ေရေတြဆာလာတာလဲေျပာစမ္း”
“ေအးပါ ေအးပါ ငါ ကေျပာျပတာပါ ” ဂ်ဴဒိုခ်န္ပီယံက စကားနဲရန္ဆဲေျပာျပီး သူ႔မ်က္နွာနားေ၀ ့၀ဲလာေသာ ေဆးလိပ္ေငြ ့မ်ားကို လက္ျဖင့္ ခါထုတ္ေန၏။

“ဆက္ေျပာပါဆရာရယ္ အားကိုးပါတယ္ ” ဘုရားဒကာေပါက္စက မရိုးမရြ ထပ္ ေတာင္းဆိုလာေတာ့ ေဆးလိပ္ကို မီးသတ္ကာ မတ္တပ္ထလွ်က္ စက္ဘီး လက္ကိုင္တြင္ ညွပ္လိုက္ရင္း လမ္းေပၚမွ စက္ဘီး နွစ္စီးျဖင့္ တမင္သက္သက္ ပဲေပးကာ ေျခခြင္ လွ်က္ နင္းလာေသာ က်ဴရွင္ ျပန္ ဗိိုင္းေကာင္းေက်ာက္ဖိေလးနွစ္ေယာက္ကို လွစ္ကနဲၾကည့္လိုက္၏။
“ ေအး အဲဒီလို မင္းက သူ ့ကိုဖက္လို ့ရျပီဆိုလို ့ကေတာ့ အသာေလးဖက္ထား လက္က အေသလိုမေနနဲ႔ ေလာ္ကယ္ရထားရွန္တိန္လုပ္သလို မင္းလက္ေတြက အထက္ေအာက္စုန္ဆန္ခပ္မွန္မွန္ေလးေျပးေနရမယ္ နားလည္လား”
“ဟုတ္ကဲ့ဆရာ”
“ေအး အဲသလိုလုပ္ေနရင္း သ ူ႕ နား ရြက္နားေလးကိုေသခ်ာကို ကပ္ျပီးေတာ့ ပါးစပ္နဲ႔ေတ့ ျပီးရင္ ေလသံေလးနဲ႔ေမး .. ပပ ဒီေန႔ဘာေန႔လဲ ဟင္လို ့၊ သူက သိရင္ေျဖမယ္ အဂၤါေန႔ မသိရင္ မင္းကေသခ်ာ သူေျဖနိုင္ေအာင္ မေန႔က တနလၤာကြာ ဒီေန႔ဘာေန႔လဲဟင္.. လို ့ေမး “ဟင္” ဆိုတဲ့ေနရာေရာက္ရင္ အသံကို တိုးနိုင္သမွ်တိုးျပီးေလွ်ာ့ခ်ရင္းေမးေနာ္ နွာဘူး သံလို ႔ေခၚတာေပါ့ကြာ ၊ အဲလိုေမးလို ့ သူက အဂၤါ ေန႔ေလ လို ့ေျပာရင္ သူ႕မ်က္ႏွာေလးကိုေသခ်ာၾကည့္ျပီး ဘာအဂၤါလဲဟင္ လို ့တမင္ကို ျပံဳးျဖဲျဖဲနဲ႔ေမး အဲဒါဆို သူက ရွက္ျပံဳးျပံဳးလာမယ္ မင္း ေစာ္ ဒုန္းမေ၀းဘူး သိလား” နည္းနည္းစကားေျပာရတာေမာေတာ့ရပ္လိုက္ရင္း ကြမ္းသမားဆီက ေနာက္ထပ္ကြမ္းတယာ လွမ္းေတာင္းလိုက္ကာ ပါးစပ္ထဲအျပည့္ထိုးထည့္လိုက္ရင္း ခဏ ၀ါးေနလိုက္၏။

“ ဆက္ေျပာပါကြ မင္းက သိပ္အိုက္တင္ခံတာပဲ” ဟု ဂ်ဴဒိုခ်န္ပီယံက ေျပာျပန္၏။
“ဟေကာင္ မင္း ေစာ္နဲ႔ ေတြ ့ဖို ့အၾကံေပးေနတာမဟုတ္ဘူး မင္းျငိမ္ျငိမ္ေန” ဟု ပလုတ္ပေလာင္း ပါးစပ္ျဖင့္ ျပန္ ေျပာလိုက္ရင္း ဘုရား ဒကာေပါက္စ ဖက္လွည့္ကာ“ ေအး ..ျပီးတာနဲ႔ မင္းက ထပ္ေမးရမွာက ပပ ဒီရြာနာမည္ဘာလဲသိလားဟင္လုိ ့ေမး၊ သူက သိတယ္ဆိုရင္ ပါးစပ္နဲ႕အသံထြက္ေျဖခိုင္း မသိဘူးဆိုရင္ မင္းက ေတာ္ပါျပီ ေျပာမျပေတာ့ဘူး လို ့ေျပာ ဒါဆို သူက သိပ္သိခ်င္လာမယ္ သိပ္သိခ်င္လာတဲ့ပံုမေပါက္ရင္ေတာ့ မင္းက ေျပာကိုျပရမယ္ ေအးေလ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ မင္းက တေဇာင္းၾကီးကုန္း လို ့ အသာေလး ေျပာလိုက္ ျပီးရင္ ပပ ေရွ႕အပတ္ အဂၤါအားလား ဟင္ လို႔ ေမး သူ က ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္သြားမယ္ အဲဒီအခါ မင္းက လဲ ရိုးရိုးသားသားေမးတာမဟုတ္ဘူးဆိုတဲ့ မ်က္နွာ နဲ႔ေန သူက မေၾကာင္ပဲ ဓါတ္ေပါက္သြားလို ့ရွက္သြားရင္ ပပ ရယ္ အရမ္းခ်စ္တယ္ မခဲြနိုင္ဘူးဆိုျပီး သူ႕ နဖူးေလးကိုနမ္း ျပီးရင္ေတာ့ နွဳတ္ခမ္းကို နမ္း ရမယ္ သူ ျပန္နမ္းလာမယ္ ျပီးရင္ မင္း သူ ့ကို အသာတၾကည္ေလးေတာင္းေပေတာ့ အလုပ္ျဖစ္ကိုျဖစ္ရမယ္ ကြာ”
“ေအး ဟုတ္ျပီ မင္းေျပာတဲ့အတုိင္းငါလုပ္မယ္”

-----------------------------------

ရာသီတို႔ေျပာင္းလာခဲ့ေပျပီ။ နွစ္တို ့ၾကာခဲ့ျပီးေနာက္မွ သူငယ္ခ်င္းခ်င္း ျပန္ေတြ ့ျဖစ္ေတာ့ စကားမ်ားစြာ ေျပာ ျဖစ္ ၾကရင္း ထုိကိစၥေလးသို႔ေရာက္သြား၏
“ မင္းေျပာသလိုငါအကုန္လုပ္တယ္ ကြာ အားလံုးအဆင္ေျပတယ္ ေနာက္ဆံုးမွာ ပပ ကေျပာတယ္ကြာ ကိုကို သိပ္ ဆႏၵရွိရင္ေတာ့ ယူပါ ဒါေပမယ့္ ပပ ကိုသိပ္ခ်စ္ရင္ေတာ့ အခ်ိန္ကိုေစာင့္ပါကိုကိုရယ္တဲ႔…” သူ ့စကားဆံုးေတာ့… ေႏြည လေရာင္ ေအာက္မွ ေညာင္ပင္အိုၾကီးသည္ ေလရူးေ၀ွ႔ သမွ် သစ္ရြက္တုိ႔ တေ၀ါေ၀ါျမည္သံျဖင့္ ….။

“ ဆိုေတာ့.. အလုပ္မျဖစ္လိုက္ဘူးေပါ့” က်ေနာ္က သိပ္ မထူးဆန္းေတာ့သလို ေနာင္တရစရာမလိုသလို ခပ္ေအးေအးေမးလိုက္၏
“ေအးေပါ့ကြာ ငါ မလုပ္ရက္ဘူးေလ ဒါနဲ႔ ငါတို႔လဲျပန္လာခဲ့ၾကတယ္”
“ေအး ေကာင္းပါတယ္ မလုပ္ျဖစ္တာ တကယ္ေတာ့ ” က်ေနာ္ ထိုမွ် သာ ျပန္ေျပာျပီးေတာ့ ဂစ္တာေလးကို သာသာဖြဖြေလး တို ့ထိကစားကာသက္ျပင္း တလႊာေႃခြခ်လိုက္မိ၏။
…………………………………….

“ေဟ့ေကာင္ … မင္းနွယ္ကြာ ေနနိုင္လိုက္တာ ဖုန္းလဲမဆက္ စာလဲ မေရး
ေျခရာေဖ်ာက္သြားလိုက္တာ ငါတို ့လင္မယားမွာေတာ့ မင္းအေၾကာင္းေျပာရ သတိေတြရ လို ့ မင္းေတာ္ေတာ္ေနနိုင္တဲ႔ေကာင္” ဘုရားဒကာ လူမိုက္ ျဖစ္သြားျပီျဖစ္ေသာ သူငယ္ခ်င္းက ေျပာလာေတာ့ “ေအးကြာ ငါလဲ ဒီလိုပါပဲ ခုမင္းဘယ္လိုလဲကြ အဆင္ေျပလား ”
“ေအးကြ အငယ္ဆံုး သမီးေလးရတယ္ကြ ေယာက္ခမၾကီး၀င္စားတာေလ အၾကီးနွစ္ေကာင္ကေတာ့ ေအးေဆးေပါ့ကြာ အငယ္မက တအားငိုတယ္ကြ”
“ေအး ဟုတ္လား ငါ့တူမက မင္းသမီးျဖစ္ခ်င္လို ့အငိုက်င့္ေနတာျဖစ္မွာေပါ့ကြာ”
ထိုညက နာရီေပါင္းမ်ားစြာ စကားေတြ ေျပာျပီး သူလဲ ဖုန္းခ် ကိုယ္လဲ ဖုန္းခ် ကာ အတိတ္သုိ႔ ျပန္လည္ လည္ပတ္ျခင္း ခရီးစဥ္ေလးဆြတ္ပ်ံ႕စြာ ျပီးဆံုးသြားခဲ့၏။

က်ေနာ္သည္ ေျဖးေျဖးေလးေလးျဖင့္ ထမင္းစားခန္း သုိ႔သြားကာ စားပြဲပုေလးေပၚတြင္ အုပ္ေဆာင္းေသးေသးေလးျဖင့္ အုပ္ထားေသာ ပဲဟင္းေလးနွင့္ ၀က္သားဟင္းေလးကို ေႏႊးကာ တေယာက္ထဲ တိတ္ဆိတ္စြာ စားေသာက္ေနမိ၏။


ထိုအခ်ိန္တြင္ အလြန္ ခ်စ္စဖြယ္ေကာင္းျပီး လွပ ရိုးသားသည့္ ေက်ာင္းစိမ္းစကတ္ကေလး၀တ္ကာ
သနပ္ခါးပါးကြက္ၾကားျဖင့္ ေပ်ာ္ရႊင္ ခဲ့ဖူးေသာ ေကာင္မေလးတေယာက္သည္လည္း မႏၱေလးျမိဳ႕ တေနရာတြင္ သူ႔ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္နွင့္ သူ ့ခ်စ္သူ အေၾကာင္း သူ ့စိတ္ထဲတြင္ ေတြးျဖစ္ခဲ့မည္ဆိုပါလွ်င္………………………………….။

ျငိမ္းေဇဦး